Categorie archief: fotografie

The SCAR project

Facebook weert blote borsten. En ook al heb ik zelf al meermaals naakt geposeerd, toch vind ik dat een goed zaak. Gelukkig maken ze af en toe een uitzondering zoals voor deze prachtige fotoreeks. Met The SCAR project wil fotograaf David Jay de aandacht vestigen op borstkanker en de vergaande gevolgen van deze vreselijke ziekte. Vandaag ook te zien als ooggetuige in de krant.

Een tuin

Jaren hebben we in het centrum van Gent gewoond. Bij mooi weer gingen we wandelen, of richting Blaarmeersen. Voor onze verhuis waarschuwden vele vrienden en familieleden ons. Een tuin daar heb je enorm veel werk en onderhoud aan, zeiden ze. En dat klopt natuurlijk. Toch zou ik voor geen haar meer terug willen. Gewoon gezellig met de kinderen spelen in de tuin, dat is genieten in het kwadraat.

Reclame

raamsticker1

Reclame maken voor mezelf, het is niet mijn sterkste kant. Het is niet dat ik niet geloof in mezelf, of dat ik bang ben. Meestal komt het gewoon niet in me op.  Het liefst fotografeer ik en zolang ik op dat vlak werk genoeg heb, stel ik mijn promotie-acties uit. Bovendien ergeren ik me steeds meer aan al die giveaways en uitnodigingen op facebook.

Maar omdat het handig is als klanten de fotostudio gemakkelijk kunnen vinden, heb ik nu toch gewerkt aan mijn visuele zichtbaarheid 🙂 Een soort reclamepaneel in mijn voortuin vond ik een stap te ver. Wij wonen hier namelijk ook. Enkele jaren geleden had ik enkele fotoposters aan de binnenkant van mijn studioramen geplakt maar zo verloor ik binnen te veel licht. Die prints begonnen na verloop van tijd trouwens ook te blazen.

Dus bestelde ik een doorkijk raamsticker, waar ik voorlopig erg enthousiast over ben. Nu kunnen wij toch nog naar buiten kijken maar niet omgekeerd. En de foto is van op straat goed te zien (wat instagram ook mag beweren ;-)) en toch niet te schreeuwerig.

Trouwens, zonder jullie te stalken of te pushen: ik vind het natuurlijk ook super tof als jullie mijn facebookpagina liken. Ik moet het vooral hebben van mond aan mond reclame maar online aanwezigheid kan nooit geen kwaad. Toch? 😉

Communies

Een kerkelijk huwelijk, dat is hard werken. Dacht ik. Dit weekend mocht ik eens eerste communies proberen, en nu weet ik wel beter 😉

Enkele weken geleden belde een juf van het eerste leerjaar mij op, lichtjes in paniek. Ze was dringend op zoek naar een fotograaf voor de eerste communies. Vorig jaren nam een andere mama fotograaf die taak op zich maar die haakte nu af. Ze waren op het laatste moment dus nog op zoek naar iemand. De school ligt me nauw aan het hart. Ik voel me er erg goed, net als Manou trouwens. En ook al ben ik niet gelovig, ik wou het heel graag doen.

Dit jaar deden 58 kindjes hun eerste communie. Een beetje sfeer in de kerk en dan de offerande natuurlijk, dat is wat de ouders verwachten. Moest iedereen zijn eigen fotograaf optrommelen, dan wordt het chaos. De kerk zou nu al afgeladen vol zitten. Ik wist dat het druk zou worden maar eerlijk waar: 58 kindjes, dat is echt veel. En al die ouders verwachten natuurlijk dat hun kind een paar keer op de foto staat. De kinderen zaten in rijen achter elkaar, en er was erg weinig licht in de kerk. Het is lang geleden dat ik nog zo heb gezweet.

‘De vorige fotograaf deed het zus en zo, en wij kregen dit en dat.’ Ik vind het altijd lastig om te moeten concurreren tegen een onbekende collega. Maar het is natuurlijk logisch dat de leerkrachten en de directie vergelijken. Hoeveel foto’s leverde zij af? Bewerkte ze haar foto’, en zo ja hoe hard? Trok zij de hele mis door foto’s of probeerde ze onzichtbaar te werken? Maakte ze veel closen of ging ze eerder voor groepsfoto’s? Legde ze ook de grappige situaties vast of beperkte ze zich tot de klassieke beelden?

Als kind duurde een kerkdienst mij altijd te lang. Deze keer had het gerust een half uurtje langer mogen duren. Ook al ben ik niet katholiek, ik moet toegeven dat het een mooie dienst was. Morgen lever ik 387 foto’s af. Dat is meer dan 2 foto’s per minuut, en dat moet maar genoeg zijn. Alle kinderen staan er op, al kijken sommigen ook de verkeerde richting uit tijdens hét moment van de eerste communie. Ik heb mijn ding gedaan, zonder rekening te houden met mijn voorganger. Na zo veel jaar ervaring kan ik mij dat permitteren, denk ik. Want fotografen zijn als restaurants: smaken verschillen maar steak frieten bestellen bij een Italiaan is hoe dan ook een slecht idee. 🙂

Geweldig

Op deze geweldige fotoreeks ben ik gezond jaloers. Wat een prachtig idee én uitwerking.

Fotograaf Matej Peljhan uit Slovenië heeft een ontroerende fotoserie met een vleugje humor gemaakt. Op de foto’s is de twaalfjarige Luka te zien die lijdt aan spierdystrofie, een spierziekte die wordt veroorzaakt door een genetische afwijking waardoor de jongen niet kan sporten. Of toch? Bron en meer foto’s:froot.nl

MatejPeljhan-Froot1-560x420 MatejPeljhan-Froot5-560x421

Shoppen

Mijn maandje stoppen met shoppen zit er bijna op. Ik zal maar meteen toegeven dat ik een paar uitzonderingetjes gemaakt heb: de paddenstoelen en deze leuke retro buggy. Veel meer heb ik deze maand niet gekocht. Ik liet alle discountwinkels links liggen, en ook online heb ik niets besteld. Natuurlijk bladerde ik wel door de reclamefolders en ook online bleef ik snuisteren. Binnen een paar dagen ga ik dus toch bestellen wat ik mij de voorbije periode ontzag. Veel heeft het dus allemaal niet opgebracht.

Ik had nochtans een soort aha-erlebnis verwacht. Plots zou ik beseffen dat shoppen helemaal niet leuk is, en dat ik ook echt niets meer nodig heb. Mijn kasten liggen vol gerief, toch? Wel inderdaad, ik heb de oude merkloze shampoo die ooit kocht op skivakantie eindelijk opgebruikt. Mijn haar is nog nooit zo droog geweest maar he ik heb 2 euro bespaard. Mijn kast hangt inderdaad vol keren maar ik heb geen ontdekkingen gedaan. Kijk, ik ben 34 jaar en ik groei dus al een hele tijd niet meer. Veel van mijn kleren zijn niet echt versleten. Ik vind het zonde om ze weg te gooien. Toch is er geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om mijn eerste balkleedje, ik was bijgod 15 jaar, nu nog eens aan te trekken voor een feestje. Idem voor mijn cimarronbroeken met brede pijpen, rechte jeansbroeken, iets te grote blauwe trui met V-hals, spannende babyroze truitjes, grijs plooirokje, zwart seute-examenblazertje: als vijftienjarige had ik nu eenmaal een andere smaak dan nu. Weggooien vind ik zonde en misschien komen die dingen ooit terug in de mode.

Flo heeft dringend nieuwe schoenen nodig en ik ga ze binnenkort gewoon kopen. Ja, mijn meisjes hebben veel kleren maar dat is nodig ook. Ik heb niet de tijd of de zelfdiscipline om iedere dag te wassen. Mijn voorraadje laat me toe om een paar manden of zo een kleine 2 weken op te sparen zonder tekorten. Bovendien wisselen de seizoen hier geregeld. Aan T-shirt met korte mouwen, shorts en halterjurkjes heb ik op dit moment niets. Kinderen hebben ook veel soorten kleren nodig: speelkleren, schoolkeren, sportkleren, feestkleren, enzovoort. Op het eerste zicht lijkt de kast dus vol te liggen maar we gebruiken bijna alles.

Natuurlijk kan een mens met minder. Ik ken genoeg mannen én vrouwen die winter en zomer overleven in jeans, T-shirt en kaptrui. Maar zelf wissel ik graag van kleren. Zo draag ik graag kleedjes en korte rokjes maar als fotografe is dat natuurlijk niet altijd handig. Leuke hakjes verslijten ook sneller dan bottines. En ik hou van leuke leren jasjes en blazers maar daar kom ik de sneeuw niet mee door.

Geen aha-erlebnis dus al besef ik nu wel dat ik misschien graag shop maar dat uiteindelijk toch buggy (1 of 1)-2(1)relatief bewust koop.

Kinderen en hun speelgoed

Gabriele Galimberti fotografeerde overal ter wereld kinderen met hun favoriete speelgoed.

Super leuk idee. Het zou ook tof zijn om dat ieder jaar te herhalen met je eigen kinderen. Bij Nina zou het nu vol Playmobil liggen. Manou zou een paar knuffels, de Ipad, een schrijfbord, papier en stiften naast zich hebben. En voor Flo denk ik aan onze kabouters, een loopautootje, en bal en een berg tuutjes. 😉

Babyboom

Beurzen, ze zijn niet aan mij besteed. Wie betaalt er nu om te mogen kopen ? En OK, je krijgt et staaltjes maar die winst geef je toch uit aan benzine? Fans beweren dat je er gemakkelijk kan vergelijken. Persoonlijk vind ik het internet veel sneller en efficiënter.

Werken op beurzen vind ik nog best tof. Het is hard en zwaar maar de sfeer is meestal wel leuk, en de tijd gaat er snel vooruit. En kindjes fotograferen doe ik overal graag.

Dit weekend was het Babyboom in Brussel. Op drie dagen heb ik er een kleine 400 baby’tjes gefotografeerd. Laten we zeggen dat dit toch een beetje te veel van het goede was 😉

collage

Ik heb jou lief

100101

Zorgen, ziekte, pijn en verdriet. Ze komen vaak heel plots. En dan staat de wereld stil.

Vandaag botste ik op een prachtige en aangrijpende fotoreeks van Tom en Lore, en hun strijd tegen leukemie. “Ik heb jou lief”, de titel van de blog alleen is al zo mooi, zo romantisch. Ondanks het zware thema en de pijnlijke realiteit achter de beelden, zie ik toch vooral veel liefde. Heel veel liefde.

Nieuwe studio

Mijn witte achtergrond doet al jaren geweldig goed dienst. Hij is stevig en afwasbaar. Kinderen mogen er op lopen (met schoenen!) , en fietsen en springen. Achtergronden van papier zijn te fragiel. Bij de minste ongecontroleerde beweging kreuken ze, waardoor ik achteraf uren moet photoshoppen.

Maar na al die jaren ben ik dat wit een beetje beu. Bovendien heb ik veel klanten die jaarlijks terug komen. Tijd voor iets nieuws, dacht ik. Dus zocht ik een blauwe vinylachtergrond. Blauw, dat is de kleur van de lucht. Het is sober genoeg voor de meeste interieurs en toch anders dan wit. Blauw bleek geen optie in vinyl, alleen groen (lelijk hel groen) of grijs of zwart.

En dus zocht ik verder. Vroeger was het de norm om in de studio op een “infini” te werken, een oneindige achtergrond waar je geen verschil kan zien tussen ondergrond en achtergrond. Anders krijg je een streep tussen de vloer en de muur, want velen destijds storend vonden.

Maar meningen veranderen. Tegenwoordig zie je overal “gewoon” sober studio-interieur met muur en vloer. Mij stoort die overgang niet, het is natuurlijker. Alleen voor kleine kinderen zal het misschien iets moeilijker werken, tenzij ik op mijn buik moeten werken (Ha, dat doe ik toch al?).

Dus rolde ik mijn witte achtergrond op en ging ik op zoek naar een parket-look-a-like vloer en effen gekleurde muur. De vraag is nu: in welke kleur zou ik mijn muur schilderen? Zou ik eerder voor geelwarme tinten gaan en bruin houten vloer? Of toch bleek grijs blijven met bleke plankenvloer? Of wat denken jullie?

flexa-color-locale-kleuren

flexa-color-locale-kleuren2

m1fyrxbwigmyGeen paniek: de witte achtergrond blijft hangen hoor, voor de fans 😉

 

Wie is de vrouw op de foto?

mathilde

De foto’s van prinses Mathilde (naar aanleiding van haar 40ste verjaardag) kregen de voorbije dagen veel kritiek, zowel in de media als op facebook. “Photoshop Oe! Bah! Lelijk. Het zou niet mogen. De valsspelers.” Fotograaf Michel Gronenbergen spreekt verdedigt zich. Volgens hem had het eerder te maken met “een speciale belichtingstechniek”.

“Ik wou terugkeren naar de foto’s zoals die in de jaren ’50 gemaakt werden. Ik heb haar zo naturel mogelijk gehouden. Meestal geen achtergrond, maar een simpel wit scherm. Twee niet veel zeggende outfits, natuurlijkheid ten top. Om er een speciaal effect aan te geven heb ik gebruik gemaakt van een lichttechniek die veel in de jaren ’50 werd gebruikt en nog steeds door enkele gerenommeerde Parijse fotografen wordt aangehaald. Daardoor krijgt het portret iets artistieks”, vertelt Gronenbergen.

Niet geloven! Als fotografe durf ik te beweren dat deze foto’s bewerkt zijn, door Photoshop of Lightroom of een ander programma. De scherpte alleen al is alles behalve natuurlijk. Maar dat is het probleem niet.

Of Mathilde heeft een kleine kilo fond de teint op haar huid liggen, of haar gezicht werd achteraf bijgewerkt. Niemand heeft zo een effen gezicht. Dat geldt voor modellen in tijdschriften trouwens ook. Op zich is dat geen probleem, vind ik. De vraag is alleen: waarom wil Mathilde er uit zien als een makeup-fotomodel?  Ik zie het nut en de meerwaarde niet. Als vrouw van 40 en moeder van 4, zou ze beter moeten weten.

Tessa

tessa2Inge vroeg me of ik het zou zien zitten om naar Leuven te komen, om het petekindje van haar man te fotograferen. “Een verhaal dat een klein (!) beetje lijkt op dat van jullie.” Tessa was een dysmatuurtje die het aanvankelijk goed deed. Na 6 weken mocht ze naar huis maar als snel bleek dat ze niet goed hoorde. En dan kreeg ze iets wat leek op een maag- en darminfectie, gevolgd door epileptische aanvallen. Heel veel aanvallen. Uiteindelijke blijkt dat Tessa lijdt aan een zware stofwisselingsziekte, en dat het hoogstwaarschijnlijk niet goed komt met haar.

Even heb ik getwijfeld. Kon ik dit wel aan? Maar mijn hele hart en ziel wilden niets liever dan nog iets te kunnen betekenen voor die ouders. Veel mensen zullen dat raar vinden. Zieke mensen worden zelden gefotografeerd. Zelf ben ik ervan overtuigd dat mooie foto’s van die momenten nog belangrijker zijn, zowel voor de verwerking als voor de algehele herinneringen.

En dus trok ik naar Leuven waar ik kennismaakte met een klein maar super schattig baby’tje. Zo een mooi kindje, het is zonde. Een ziekenhuiskamer is niet meteen een fotogenieke omgeving. Bovendien was het Tessa’s comfort, en die van haar ouders natuurlijk, mijn topprioriteit. Maar de shoot verliep buitengewoon sereen. We hebben zelfs een paar grappige en leuke foto’s gemaakt, met roze kerstboom én muts. Ik hield een heel goed, warm gevoel aan over.

Gisterenavond was ik moe, en toch kon ik het niet laten om snel al een paar foto’s te verwerken. Lieve Tessa. Het was me een genoegen om je te leren kennen. Slaap zacht lieve schat.

tessa1