Categorie archief: leerstoornis

Piraat

piraat (1 van 1)

Nina stickert al een kleine eeuwigheid. En zolang haar oogje vooruit gaat,  blijven we het doen.

Maar … leuk vind ze het al lang niet meer. We hebben alle mogelijke designs geprobeerd, zelfs die voor jongetjes.  De plakkers aftrekken doet pijn, zegt ze. Bovendien ziet ze een stuk minder goed door haar luie oogje. Om goed te kunnen volgen in de klas heeft Nina beide exemplaren nodig, aldus haar juffrouw.  Ook fietsen of rennen met één oog bleek, na ettelijke builen, duidelijk geen goed idee. En ’s nachts hebben die dingen natuurlijk geen zin.

Maar nu heb ik een mega oplossing gevonden, een gouden tip voor ouders met hetzelfde probleem: het herbruikbare ooglapje, of the M’eye patch. Gewoon over het brilletje schuiven en klaar is kees. Voor een belangrijke les, een fietsrit, zwem- of turnles, bergt ze haar lapje gewoon op. Dat is minder pijnlijk, goedkoper én ecologische. Dat ik ze na meer dan een jaar toevallig online moest ontdekken is zonde.

Ik bestelde meteen een lieveheersbeestje- en vlinderlapje; en zowel Nina als de juf zijn razend enthousiast.

Advertenties

Zeven

ninabdklein (27 van 27)

Apgar score 1 (op 10). ‘Niet panikeren’, zei de gynaecoloog. ‘Gewoon diep ademhalen. ‘ Nina was een vreselijk klein maar ook onvoorstelbaar schoon kindje. De natuur zit soms goed in elkaar. De borstvoeding werd na drie dagen op doktersadvies afgeblazen. Na zes maanden leek ze nog steeds op een boorling. En ze kon huilen, uren aan een stuk.

Precies zeven jaar geleden is het, en ik krijg nog steeds kippenvel als ik aan het moment terugdenk. De kinderarts verdween met mijn baby en de ruimte bleef beangstigend stil. Precies zeven jaar geleden is het. Nina is ondertussen opengebloeid tot een gelukkig en vrolijk kind. Het is een dapper meisje, wist haar juffrouw me deze week nog te vertellen.

Fier ben ik op al mijn meisjes en op Nina nog net iets meer. Ze is klein en fragiel maar een stuk sterker en veerkrachtiger dan haar twee zussen samen. Iedere dag overwint ze zichzelf. Gelukkige verjaardag mijn kleine grote meid!

Terug naar school

Het was druk in de Action deze ochtend, vooral in de rayon van de papierwaren. Binnen twee weken begint het schooljaar weer, naar het schijnt. 😉 En toch begrijp ik het niet helemaal. Wat kopen die mensen dan?

Ok, Manou heeft enkele maanden geleden ook een nieuwe boekentas gekregen. Haar oude exemplaar was echt versleten. De rugzakjes van de kleine zusjes zien er nog goed genoeg uit. Maar ok, een extraatje om je kinderen te motiveren kan ik ook best begrijpen. Het schooljaar beginnen met een nieuwe pennezak bijvoorbeeld, lijkt mij niet overdreven. Maar verder zou ik het echt niet weten . Tegenwoordig krijgen kinderen op school toch al hun boeken, schrijfgerief en schriften?

En begrijp me niet verkeerd: ik ben niet eens zo een grote voorstander van dat gratis verhaal. Iedereen weet dat dat kinderen kosten met zich meebrengen. Als u het mij vraagt: die schoolrekening valt bijzonder goed mee in vergelijking met onze dokterskosten. En onderwijs is belangrijk. Ik heb daar best iets voor over. Bovendien ben ik niet overtuigd dat gratis onderwijs voor iedereen wel zo sociaal is (maar dit terzijde).

Het grootste voordeel van het gratisverhaal is dat scholen nu beter nadenken over wat ze echt nodig hebben. Als tiener moesten wij vaak kweetnie hoeveel atomaschriften kopen waar we achteraf nauwelijks in werkten (en die liggen nu dus nog altijd te verstoffen in mijn kast).

Ondertussen vliegt de vakantie voorbij. Nog twee weken en het is zo ver. Het wordt een spannend moment voor iedereen: Flo springt van het instapklasje naar de tweede kleuterklas. Manou hoopt op een leuke leerkracht, en de vraag blijft of we haar leesachterstand voldoende hebben kunnen bijbenen. Nina start in type 8. En mama, die gaat opieuw tijd hebben om ’s morgens lekker eens te gaan lopen 😉

De leesclub

IMG_20130723_160850(1)
Manou zou een jaartje achter zitten. Nu hebben we dus twee maanden de tijd om dat in te halen. De hele inhaaloperatie bezorgt me eerlijk gezegd wel een beetje stress. Het is een moeilijke evenwichtsoefening. Enerzijds moet ik Manou echt wel pushen, anders leest ze gewoon niet of heel gemakkelijke boekjes en zo halen we de achterstand natuurlijk nooit in. Anderzijds wil ik haar natuurlijk ook geen leesaversie bezorgen.

De regel is minstens eer keer lezen per dag maar omdat Manou het zelden lang volhoudt, probeer ik ’s avonds stiekem nog een tweede leessessie in te plannen. Hoe lang moet een kind van acht eigenlijk kunnen lezen? Vijf minuten? Een kwartier? En welke AVI-niveau zou ze binnen een maand moeten aankunnen? Trouwens, veel van AVI-boekjes zijn en beetje saai.

De beste manier om echt te leren lezen is om een serie te vinden die je echt boeit, denk ik Fan worden als het ware. Daarom gaan we nu dus ook naar de bibliotheek, ook al leverde dat al een paar boetes op. Dolfje vindt Manou wel leuk maar die boekjes blijken toch nog een beetje te moeilijk om alleen te lezen. Tiny gaat een stuk beter. Ok, het is een beetje zeemzoet maar de verhaaltjes zijn herkenbaar en lekker kort. Maar zowel Tiny als Dolfje geven weinig informatie op AVI-vlak waardoor ik weinig zicht heb op de vooruitgang.

Mijn eigen grote ‘doorbraak’ (lang geleden ;-)) was sos dierenkliniek en de babysittersclub. Via tweedehands.be bestelde ik alvast een paar boekjes, al is het maar uit jeugdsentiment. En heel misschien vind manou ze ook leuk. Strips slaan voorlopig niet aan. Veel vrienden raadden me ook Ipad-boekjes aan maar veel gratis exemplaren kan ik daar niet van vinden. En de verleiding om snel een spelletje te spelen, blijft erg groot.

We ploeteren rustig verder. We zijn halfweg. Tips blijven welkom. In september krijg ik mijn punten als leesjuf. 😉

Achterstand

Ergens hoop je toch altijd een beetje op een wonder. Maar meestal ben ik eerder realistisch (en niet blind). Dus eigenlijk wist ik vooraf al dat Flo zwak zou scoren op de ontwikkelingstests. Ze spreken van een jaartje achterstand, vooral op vlak van taal en grove motoriek. Op vlak van fijne motoriek doet ze het goed, zelfs iets beters dan haar leeftijdsgenootjes.

Dat we de resultaten toch met een zwaar korreltje zout moesten nemen. Want ondanks het feit dat Flo een heel sociaal en vrolijk kind is, ze heeft ook een heel sterke eigen wil. Vertel mij wat 😉 Soms deed ze flink haar best, vaak had ze gewoon geen zin. En haar ompraten lukt zelfs de psychologe niet. Zo moest Flo tussen twee onderzoek even wachten in de poppenhoek. Die tweede test hebben ze gewoon mogen schrappen. Flo speelt graag met poppen en was absoluut niet van plan om haar spelletje af te breken.

Of ik schrik van de resultaten, vroeg de sociaal assistente van het revalidatiecentrum. Neen. Eigenlijk niet. Ik ben het stadium van de plotse paniek en tranen voorbij denk ik. Of misschien heb ik de voorbije jaren geleerd dat deze toch geen zin hebben.

Theoretische onderzoeken zijn interessant en zinvol maar ik zie toch gewoon mijn kind, dat vat vol deugnieterij. En uiteindelijk moet ik vooral verder met de praktische gevolgen, zowel op korte als op lange termijn. Is deze achterstand blijvend? Dat weet nog steeds niemand. Kan ze gewoon naar school? Voorlopig wel. Heeft ze recht op extra begeleiding? Ondanks de slechte resultaten is het kantje boordje. Het is crisis, weet u. Maar ze gingen hun uiterste best doen, en het komt waarschijnlijk dus wel goed. In september mag Flo alvast beginnen, met een uurtje kiné en een uurtje logo per week.

De dag dat Nina ‘afstudeert’ in het revalidatiecentrum, schrijf ik Flo in. Op voor een nieuwe periode puzzelen en op en af rijden. Maar ik ben blij want die extra begeleiding kan ze duidelijk goed gebruiken. Word vervolgd…

Bijna

Als baby was Nina een overgevoelig en angstig kind, een huilbaby. Luide muziek, een vreemde smaak, onweer, vuurwerk, alle mogelijke dieren, verkeer tot zelfs een onbekende schoot: alles was goed voor een nieuwe krijspartij. Het heeft ons destijds niet echt belet om ze mee op zwier te nemen. Buiten valt zo een gehuil minder op, en gedeelde smart weegt bovendien minder zwaar.

Zes jaar is ze ondertussen en Nina is de voorbije jaren helemaal open gebloeid. Ze is nog altijd kleiner en fragieler dan haar leeftijdsgenootjes. Diep van binnen zitten er nog wel restjes van die angst. Alleen de lift nemen, wil ze bijvoorbeeld niet. En de donkere zwemtunnel van Rozenbroeken zorgt altijd voor traantjes. Maar alleen op kamp gaan, is geen probleem. Van onweer (of spoken) ligt ze niet meer wakker. En ook honden en paarden schrikken haar niet meer dan gemiddeld af.

Onderwater zwemmen is ook totaal geen probleem meer. Meer nog: onder water zwemt Nina veel beter dan boven water. Haar bewegingen zijn groter, krachtiger. Ringen opvissen kan ze als de beste, en bommetje natuurlijk. Ze springt van op de wipplank recht het water in. Nina legt trouwens al een mooie afstand af, onder water. Het probleem is dat een, mens vroeg of laat moet ademen he.

Maar we zijn er bijna 😉

foto(2)