Categorie archief: Mediahuis

Terrorisme

BIJZONDERE REGELING TERRORISMEPROCES:

De Antwerpse rechtbank heeft een bijzondere regeling getroffen om het terrorismeproces dat maandag start in goede banen te leiden.
Het basisprincipe is dat er nergens in het gerechtsgebouw foto’s of bewegende beelden mogen gemaakt worden.

Journalisten, fotografen en cameramensen worden maandag vanaf 8.30 uur ontvangen aan de centrale ingang van het gerechtsgebouw. Ze moeten zich vooraf niet accrediteren. Van daaruit worden ze begeleid naar de persruimte. 

Wat die fotografen wel  mogen doen – behalve foto’s maken dan – is mij voorlopig niet duidelijk 😉

Advertenties

Slapen in een vogelhuis

‘Slapen we dan echt in een nestkastje?’ De fantasie van mijn dochters slaat op hol nog voor we de grens over zijn. En terecht. De Vreemde Vogel in het Nederlandse Vlaardingen was ooit een tamelijk gewone boerderij maar tegenwoordig is het een ecologisch en vooral heel origineel hotel. Je kan er overnachten in een vogelhuis, in een raket, een gigantische struisvogel of in een oud vliegtuig.
Met de kippen op stok in een vogelhuis

Terwijl de gps me een typische Nederlandse woonwijk door stuurt, probeer ik de vele vragen van mijn drie dochters te beantwoorden. Een beetje onzeker, want even lijkt het onwaarschijnlijk dat zich tussen al dat beton een grote boerderij verschuilt. Maar gelukkig merk ik net op tijd een komisch groen vogelbord op dat dienstdoet als richtingaanwijzer.

De meisjes springen uit de wagen en rennen meteen naar de speeltuin. ‘Ouders, houd uw vogeltjes in de gaten’, waarschuwt een bord bij de ingang. De zon schijnt en terwijl de kinderen zich uitleven op de ecologische en alternatieve speeltuigen, installeer ik me tussen de bloemen op het kleurrijke terras. Op de kaart lonkt een reeks heerlijke biologische streekgerechten, gezonde broodjes en huisgemaakte taart. Zelf kies ik voor verse ‘dagsoep van groenten uit eigen moestuin’. De jongedames houden het ietwat conservatief bij ‘patat met mayo, appelmoes en nuggets’, maar ook die vallen zeer in de smaak.

Vlaardingen, de groenste gemeente van Nederland, ligt op amper een uur rijden van Antwerpen. De Vreemde Vogel ligt ingeklemd tussen de rand van het dorp en het natuurgebied Midden-Delfland. Op het domein beginnen en eindigen tal van fiets- en wandelroutes. Dat lokt drommen wandelaars en fietsers, met en zonder kinderen. Hoewel De Vreemde Vogel zich nadrukkelijk op gezinnen met kinderen richt, biedt het buitencafé genoeg hoekjes om rustig te genieten, ondanks de vele spelende kinderen.

Niet alleen de omgeving moedigt aan tot creativiteit. Aan een grote tafel in het restaurant zitten twee vrolijke meisjes klaar om te knutselen met de kinderen. ‘We maken een vogel’, kirren ze. Het kan moeilijk toepasselijker. Met een oude wc-rol gaan mijn dochters aan de slag. Een weldadige rust daalt over me neer. Wandelen, dat kunnen we morgen ook nog.

Net als hun kartonnen uiltjes klaar zijn, krijg ik de sleutel van ons vogelhuisje. De kinderen gaan opgewonden op zoek. Ik snel mijn kuikens achterna. Het vogelhuisje ziet er geweldig uit, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De inrichting is stijlvoller en doordachter dan je van een nestkast misschien zou verwachten. Aan de muur prijkt behangpapier met bomenmotief. Naast het grote tweepersoonsbed staat een tafel met een oude platendraaier.

Terwijl de dames via een laddertje naar de mezzanine verdwijnen, leg ik de Beach Boys op. Door het grote ronde raam van ons vogelhuis kijk ik uit op zon en bomen. Dit is simpel, keihard genieten.

De Vreemde Vogel won begin dit jaar het Nederlandse televisieprogramma ‘Bed en Breakfast’, een soort ‘Komen Eten’ voor hotels. Die overwinning verbaast me allerminst. Het buitenhotel combineert een zeer origineel concept met heerlijke luxe. Verse handdoeken, check. Gesteven lakens, check. Thee en koffie op de kamer, check. Het geheel is hartverwarmend. Hier gaan zowel de kinderen als ik heerlijk slapen.

Het vergt dan ook tamelijk wat moeite om mijn drie meisjes uit hun vogelhuis te lokken. Mijn kuikens vinden ons nest-voor-een nacht geweldig. Helaas voor hen wil mama-vogel ook de rest van het domein ontdekken.

Op de kleine boerderij leven twee schaapjes, twee geitjes en twee kittens. Alle laten ze zich eindeloos strelen en knuffelen. We ontdekken enkele andere bizarre logeerplekken: een raket (de SpaceMees), twee vreemde, zwarte caravans hoog in de lucht (De Familie Struisvogel) en het vliegtuig (De IJzeren Vogel). Alle ‘kamers’ beschikken over eigen sanitair, toilet en douche.

Vogels alom
Onze kartonnen knutseluiltjes waren maar een voorsmaakje, aan het thema vogels valt hier niet te ontkomen. De tuin staat vol kleurrijke vogelkunstwerken. Een show van geprojecteerde kanarievogels vind ik fascinerend.

Recyclage is een andere thema dat steeds weerkeert, en soms op onverwachte momenten. In de speeltuin dient een oude glasbak als kinderhuis. In de eetzaal staan veel sfeervolle retrospullen, van een oude kinderkoets tot antieke kapstokjes in de vorm van – jawel – vogels.

Terwijl mijn dochters zich verder uitleven (en zich onbeschrijflijk vuil en nat maken), nestel ik me opnieuw op het terras. Terwijl de zon langzaam naar de horizon zakt, hollen mijn meisjes onvermoeibaar van de speeltuin naar de zandbak, van de zandbak naar de schapen, dan weer naar de hangmat en terug naar de zandbak.

Wanneer we ons ’s avonds terugtrekken in ons vogelhuisje, zijn ze zo afgepeigerd dat ze het niet eens erg vinden dat er geen tv is. De volgende morgen laat het zomerweer ons in de steek, maar nog warm, versgebakken brood en een gekookt eitje van de boerderij krikken ons humeur meteen op.

Vlaardingen en Rotterdam bieden overigens genoeg afleiding, ook bij slecht weer. Na een lange afscheidsknuffel aan de geitjes en de katjes vliegen we uit, op weg naar de stad. Even kijken mijn kuikens nog achterom. ‘De volgende keer slapen we in de raket, of in het vliegtuig. Goed, mama? Beloofd?’ – ‘Beloofd.’ Want hier komen we zeker terug.

Achter de lens

– Werk jij voor een krant? Tof!
– En reis je dan de wereld rond?

Sommige jobs worden geromantiseerd. In werkelijkheid is er een heel groot verschil tussen persfotografen en oorlogsfotografen. En ik zit bovendien ‘gwoon’ op de fotoredactie, op mijn gemak binnen.

Oorlogsfotografie is een stiel apart. Het is meer dan een roeping. Ooit zou ik nog graag eens een sociale bewogen reportage maken in Afrika gaan met een NGO. Maar dieper schuilt geen oorlogsfotografe in mij. Oog in oog staan met de dood, iedere dag opnieuw: ik geef toe dat ik het niet zou aankunnen.

Oorlogsfotografen zijn helden. Ze wagen hun leven om ons te tonen hoe het er daar echt aan toe gaat. Hun beelden schudden ons wakker, en schrijven bovendien geschiedenis.

Deze week staat in De Morgen een mooi en aangrijpend interview met een van hen, Sebastiano Tomada. Hoedje af!

achterdelens

Piet

Ik was nog jong, en een beetje zenuwachtig. We hadden afgesproken in zijn kantoor aan het water, en ik was zoals altijd een beetje te vroeg.

Piet van Eeckhaut was een charismatische man, met zijn witte baard en ontzagwekkend gezichtsgroeven. Hij straalde rust en ervaring uit, en tegelijkertijd was hij buitengewoon hartelijk. Hij vertelde met veel liefde over zijn dochter, die ook bij hem werkte. En over Gent, een stad die hem nauw aan het hart lag.

Ahja, en waar wou ik eigenlijk die foto maken? Een man als Piet van Eeckhaut sturen, lukte me toen nauwelijks. Het is dan ook geen geweldig beeld geworden. Maar onze korte ontmoeting zal me altijd bij blijven.

Van Eeckhout

Interessant leesvoer: bedelen om een foto

Opnieuw, voor alle duidelijkheid: dit is geen artikel of opinie van mezelf maar van een Nederlandse collega Kees Krick. Maar ik vind het wel interessant en daarom wil ik het graag met jullie delen.

Het is weer zo ver. Iemand komt een van mijn foto’s tegen op internet en stuurt het volgende bericht: “Fantastische foto! Wil hem graag gebruiken voor een campagne. Heb geen budget voor fotografie, maar kan misschien naamsvermelding regelen.”

Het is vast bedoeld als compliment, maar ik vat het op als een belediging. Laat mij dit toelichten. Kijk, dat er geen budget is, is natuurlijk een zwak excuus. Budget is een keuze. Waar geef je geld aan uit en hoeveel. Als iets belangrijk is, regel je budget. Geen budget betekent simpelweg dat het je niets waard is.

Dan het ‘genereuze’ aanbod van naamsvermelding. Dat wordt vaak gezien als een gunst. Een unieke kans op gratis reclame. Terwijl naamsvermelding onderdeel is van het auteursrecht. Het is een recht. Niet dat ik het idee heb dat ik er veel mee opschiet. Want zeg nou zelf. Hoe vaak zoek jij op een billboard of in een brochure naar de naam van de fotograaf, tekstschrijver, of opmaker?

Begrijp me goed, als iedereen voortaan onder dezelfde voorwaarden wil werken, doe ik daar uiteraard graag aan mee. De naam van het tankstation mag breeduit op de zijkant van mijn auto, zolang ik gratis mag tanken. Past ook mooi bij het logo van het garagebedrijf die mij deze mooie auto schonk. Ik ben zelfs bereid een aanzienlijk deel van de gevel beschikbaar te stellen aan wie ook maar mijn hypotheek kwijtscheldt. 

Probleem is alleen dat alles wat ik nodig heb, nog steeds met harde valuta betaald moet worden. Ik krijg niets gratis, hoeveel naamsvermelding ik ook aanbied.

Dus ik heb opnieuw vriendelijk bedankt voor het verzoek. Niet dat ik de illusie heb dat mijn afwijzing iets oplost. Een andere fotograaf gaat vast wel akkoord. Professional of amateur. Altijd wel iemand die het voor de eer of een vage belofte doet. 

Interessant leesvoer: zelfzorg

Dezer dagen houdt dat thema me vaak bezig. Tijdens een oefening van de opleiding tot Life Coach die ik volg, had ik begrepen dat ik opkijk naar mensen met veel zelfrespect omdat ik die eigenschap onbewust ook meer zou willen ontwikkelen. Iets wat egoïstisch kan klinken maar het niet is. Omdat zelfrespect in twee richtingen werkt: wie rekening houdt met zijn eigen grenzen, eerbiedigt ook die van een ander. Zelfs als die ander dat (nog) niet beseft.

Door nee te zeggen krijgt iemand bijvoorbeeld de kans om zichzelf te bewijzen dat hij het tóch zelf kan. Iets wat in veel van mijn vroegere vriendschappen en stukgelopen relaties niet gebeurde: toen was ik zo bezig met het anderen naar de zin te maken, dat zij daarvan afhankelijk werden en héél vreemd opkeken als ik er uiteindelijk noodgedwongen mee moest stoppen om even aan mezelf te denken. Dan vonden ze me opeens niet meer leuk en hield het contact op. Wat ik ervoer als een persoonlijk falen. Ik besefte echter nooit dat de fout die ik had gemaakt, was dat ik het zo ver had laten komen. Ik had niet geleerd om voor mezelf te zorgen.

Inmiddels kan ik dat wel als ik alleen ben. Maar van zodra er anderen mee gemoeid zijn, ga ik nog gemakkelijk in de fout. Zeker als het dierbaren betreft, waarvoor ik me wegcijfer uit liefde, omdat ik denk dat dat het beste voor hen is. Maar ook bij mensen die ik nauwelijks ken doch waarvan ik merk dat ze op de hindernissen des levens stuiten, waardoor ik ze vol compassie maar ten koste van mezelf tracht op te vangen. Het lijkt op een overdreven verantwoordelijkheidsgevoel. En het is vast ook een manier om de liefde te zoeken, die ik nog niet van mezelf krijg. Maar nu heb ik eindelijk begrepen dat zelfrespect het actieve vervolg is op zelfkennis: keer op keer met respect voor jezelf en de ander uitkomen voor wie je bent. Ik zal vaker nee gaan zeggen. Misschien zullen heel wat mensen me dan minder leuk vinden. Het zij zo. Want iemand kwalijk nemen dat hij voor zichzelf zorgt, is dat nu niet respectloos?

Door Fleur van Groningen (wie anders? ;-)) (verschenen in Het Nieuwsblad, 21/06/2014)

zelfzorg