Categorie archief: uitstapjes

Brighton

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Een ander land, een andere kust, een ander huis en vooral een ander ritme: dat is vakantie. Toch?

Advertenties

Huisje ruilen

Volgende week gaan we nog eens huisje ruilen, met een gezin in Brighton. We zijn dit jaar populair op de huisruilsite want er kwamen aanbiedingen van Lissabon, Spanje en Ierland. Maar tijdens de zomermaanden ben ik graag thuis en dus gaan we ons dus beperken tot een weekje Engeland.

Aan Parijs en Amsterdam hou ik erg goede herinneringen  over, en toch blijft het een aparte manier van reizen. Het grootste voordeel is de kostprijs, en natuurlijk ook het persoonlijke en huiselijke element. Je leeft gewoon even ergens anders. En je bezoekt steden waar je anders vast nooit zou komen.

De keerzijde van de medaille is de organisatieslag. Een hotel boek je op vijf minuten, huisruil vraagt weken van over- en weer mailen én een serieus grote kuis voor je vertrekt. Dat staat mij deze week dus nog te wachten. Slik.

Maar een weekje strand, natuur en rust zal mijn oren en neus ongetwijfeld deugd doen. Ik weet het, ik ben nog maar terug van skivakantie en toch … Het zijn drukke weken geweest en … een mens kan nooit te veel van het leven genieten. Toch? 😉

Videoblog: me-time weekje skiën

Skitrip Vaugany from annelissen on Vimeo.

Op vakantie ben ik eerder een luie fotograaf. Ik sleur al genoeg met zwaar fotomateriaal en daarom is ook dit videoblogje (net als het vorige) grotendeels gefilmd met mijn gsm. Er zat ook niet zo veel afwisseling in het bronmateriaal. Maar beter te kort dan te lang, zeg ik altijd tegen mijn studenten 😉

Bedankt Patsy voor de meer dan geweldige week. Friends will be friends! I love you x

Naar de bergen

Life’s what you make of it.

Ik ski graag maar met kleine kinderen is dat niet evident. Of je betaalt stukken van mensen, of je sleurt je (als ouder van 3) te pletter.

Maar eigenlijk gaat dit bericht helemaal niet over skiën. Iedereen heeft wel zo iets, een hobby of activiteit die hij erg leuk vindt maar jammer genoeg moeilijk te combineren valt met de partner of het gezin.

Soms moet een mens gewoon lekker zijn ding doen. Tijd voor jezelf opeisen, dat is gezond. Mannen kunnen dat trouwens vaak beter dan vrouwen.

Of ze nemen een abonnement op de voetbal, spelen iedere week zaalvoetbal,  trainen voor een marathon of trekken met ‘ hun moaten’ naar de bergen voor een shortski.

Samen met een vriendin doe ik dat nu dus ook. Een weekje zonder kinderen, wakker worden van de wekker, rustig jezelf aankleden, alleen voor je eigen ontbijt zorgen en de rest van de dag heerlijk skiën. Heerlijk.

Mijn meisjes zijn altijd thuis, ook al schakelen wij regelmatig een babysit in. Ze blijven nooit in de naschoolse opvang en wij gaan ook altijd samen op reis. Tot nu dus 😉

We missen elkaar, een klein beetje. Loslaten is goed, voor iedereen. Ik heb mij nooit verloren in mijn rol als mama. En toch doet het onvoorstelbaar veel deugd om even gewoon weer An te zijn, en niet An de mama van of An de fotografe of An de vriendin van …

De combinatie met prachtige bergen, genoeg sneeuw, decadent veel zon en een leuke vriendin doet mij erg veel deugd.

image

image

image

image

image

Eerste interventie

Vorige week zat ik in de Bourgoyen voor een foto opdracht. In de verte zag ik een oude man waggelen. Hij hield zich vast aan een bankje. Terwijl ik vroeger misschien geaarzeld zou hebben, stapten we nu meteen op hem af.

‘Meneer? Meneer? Gaat het?, vroeg mijn hulpverlenersstemmetje luid en duidelijk. Zijn hand bloedde en hij stond wankel op zijn benen.
‘Meneer? Ga rustig even zitten voor u valt.’ ( Regel 1: zorg voor een veilige omgeving.)

‘ Uw hand bloed.’ De oude man trok een oude en vuile zakdoek uit zijn broek. ‘Niet doen! Wacht. We gaan u een propere zakdoek geven.’ (Regel 2: pas op voor besmetting)
Ik weerstond de reflex om zijn hand vast te houden. ( Regel 2 bis: kom niet in contact met andermans bloed).
‘Kan u zelf hard drukken tegen de wonde?. ‘

We hielden hem aan de praat. Hij was 83 jaar, had jaren in Congo geleefd. Zijn vrouw was een Rwandese, ze hadden twee zonen enzovoort. ‘Of het ging?’ Het ging duidelijk niet. Hem alleen naar de ingang laten wandelen leek niet verantwoord. (Regel 3: blijf bij uw slachtoffer). En dus liepen we met hem mee, arm in arm.

Aan de inkom zochten we zijn telefoonnummer op. Een gsm had hij niet bij. We kregen zijn hele levensverhaal te horen, terwijl de wonde ontsmet werd.

Hij woonde op anderhalve kilometer maar zijn vrouw had geen rijbewijs. In theorie zit je taak als hulpverlener er dan op, lijkt mij. Maar een ziekenwagen bellen leek ons een stap te ver, zeker voor de arme man en zijn portemonnee. Naar huis stappen, was ook geen optie. ‘We brengen hem gewoon. Ik ben met de wagen’, stelde een vriendelijke deelnemer voor. Niet helemaal volgens de regels, denk ik maar wel de meest menselijke oplossing.

Drie weken geleden had ik de oude man vast ook geholpen. Toch voelde ik me, na amper 3 lessen (en nog 10 te gaan) veel zekerder. Ik wist wat er mij verwacht werd. Morgenvroeg zal ik niet kunnen uitslapen. Dan is het weer les. Ik kijk er naar uit 🙂

Logo-ehbo