Tagarchief: boek

Stilte

Net op het moment dat ik trots mijn naam zag staan in het ultieme blogbloek, bleef het hier plots stil. Iedereen weet ondertussen waarom. Scheiden is (vaak) een explosief proces. Ik had weinig zin om de vuile was buiten te hangen maar gecensureerd bloggen is tegen mijn aard. Jammer want ik heb deze pagina altijd gezien als een interessant en verrijkend klankbord. En de voorbije maanden heb ik veel nieuwe ervaringen en inzichten opgedaan, genoeg voor jaren inspiratie. Maar het kon niet.

‘Gaat alles wel goed met je? Ik mis je.’ Een kaartje, een mailtje, een kort gesprek aan de schoolpoort: ze betekenden veel voor me. Bloggen is helemaal niet zo oppervlakkig als critici vaak denken. Gelukkig is er instagram, mijn nieuwe fotografiepagina en moeder facebook.

En er is ook hoop. Mijn meisjes en ik vinden langzaam een nieuw ritme. Soms schijnt de zon, soms ook niet. En eerlijk: af en toe is het hard werken, zo alleen met drie kinderen. Maar ook al ga ik vaak moe slapen, ik sta ’s morgens nog steeds graag op. En na regen komt zonneschijn.

Ooit kom ik terug. 1 januari lijkt me een mooie datum maar ik beloof niets. En ondertussen kan ik misschien al een beetje warmlopen… Toch?

Trouwens: hoe gaat het met jullie?

874b86f3105737ab43e71ac400064176

Kletsboek

De papa begreep het niet goed: ‘ volgens mij kletsen jullie meer dan genoeg.’ Met vier vrouwen wordt er bij ons inderdaad nogal wat af gepraat. En toch.

Veel volwassenen idealiseren hun kindertijd. ‘De leukste periode van je leven’,  beweren velen achteraf. Want misschien was het allemaal toch niet zo gemakkelijk. Nieuwe leerstof, jonge vriendschappen, de relatie met je ouders en familie, uitstapjes en hobby’s: er komt veel op kinderen af.

Met dit mij mijn achterhoofd schafte ik het kletsboek aan, een dagelijks gepland één op één moment. Niet dat een gesprek alles oplost maar zo een gepland aandachtsmoment vind ik zelf ook aangenamer dan die constante wedijver.

En dus sluit ik me ’s avonds (als ik niet moet werken) met elk even apart op, kruipen we samen onder de dekens, en  beantwoorden we grappige zen-vraagjes type: ‘wat vond jij leuk vandaag?’ of ‘was vandaag een wortel of een bloemkooldag?

Soms vullen de dames de vragenlijst zelf aan: ‘waarom zie je overal ooievaars met baby’s? Die groeien toch in mama’s buik? En als je op elkaar ligt, is dat dan seksen?’

De dames vinden het ketsboek alvast g-e-w-e-l-d-i-g, en ik dus ook 😉

IMG_20140228_120646

De leesclub

IMG_20130723_160850(1)
Manou zou een jaartje achter zitten. Nu hebben we dus twee maanden de tijd om dat in te halen. De hele inhaaloperatie bezorgt me eerlijk gezegd wel een beetje stress. Het is een moeilijke evenwichtsoefening. Enerzijds moet ik Manou echt wel pushen, anders leest ze gewoon niet of heel gemakkelijke boekjes en zo halen we de achterstand natuurlijk nooit in. Anderzijds wil ik haar natuurlijk ook geen leesaversie bezorgen.

De regel is minstens eer keer lezen per dag maar omdat Manou het zelden lang volhoudt, probeer ik ’s avonds stiekem nog een tweede leessessie in te plannen. Hoe lang moet een kind van acht eigenlijk kunnen lezen? Vijf minuten? Een kwartier? En welke AVI-niveau zou ze binnen een maand moeten aankunnen? Trouwens, veel van AVI-boekjes zijn en beetje saai.

De beste manier om echt te leren lezen is om een serie te vinden die je echt boeit, denk ik Fan worden als het ware. Daarom gaan we nu dus ook naar de bibliotheek, ook al leverde dat al een paar boetes op. Dolfje vindt Manou wel leuk maar die boekjes blijken toch nog een beetje te moeilijk om alleen te lezen. Tiny gaat een stuk beter. Ok, het is een beetje zeemzoet maar de verhaaltjes zijn herkenbaar en lekker kort. Maar zowel Tiny als Dolfje geven weinig informatie op AVI-vlak waardoor ik weinig zicht heb op de vooruitgang.

Mijn eigen grote ‘doorbraak’ (lang geleden ;-)) was sos dierenkliniek en de babysittersclub. Via tweedehands.be bestelde ik alvast een paar boekjes, al is het maar uit jeugdsentiment. En heel misschien vind manou ze ook leuk. Strips slaan voorlopig niet aan. Veel vrienden raadden me ook Ipad-boekjes aan maar veel gratis exemplaren kan ik daar niet van vinden. En de verleiding om snel een spelletje te spelen, blijft erg groot.

We ploeteren rustig verder. We zijn halfweg. Tips blijven welkom. In september krijg ik mijn punten als leesjuf. 😉

Good reads

Op aanraden van mijn vriendin Patsy maakte ik dus ook een good reads account aan. Ik weet voorlopig niet goed wat ik er moet van denken. Het ziet erg tof en interessant uit de site is jammer genoeg in het Engels, en dat zijn de meeste boeken dus ook.

Ik lees eigenlijk alleen Nederlandstalige boeken. Voor de rest ben ik gewoon te lui 🙂 En ja, veel romans worden natuurlijk vertaald maar die anderstalige covers maken wel een beetje ingewikkelder. En ik kan me bovendien niet veel gelezen titels herinneren. Morgen voor mijn boekenkast zal ik mijn lijst eens aanvullen 😉

Nu ja, wie mijn good reads-vriendje wil worden, kan dat dus vanaf nu doen. En goed nieuws: gezien ik niet naar de bibliotheek ga kan je mijn aanraders altijd gratis en voor niets uitlenen of ruilen  🙂

goodreads

E-books

Manou leest niet zo graag. Zonde maar ik maak me geen zorgen. Als kind vond ik lezen ook niet zo bijzonder leuk terwijl ik nu toch bijna een boek per week lees. Ik kan nauwelijks zonder; het is mijn rustmoment zo net voor het slapengaan. Om haar te motiveren gaan we sinds kort naar de openbare bibliotheek. Zo zelf kiezen, het lijkt op shoppen en dat vind ze (hopelijk) wel leuk. Jaren geleden moest ik ooit een boete betalen die meer dan drie keer het aankoopbedrag van het boek bedroeg. Sindsdien weiger ik voor mezelf nog boeken te huren. Maar als ouder moet je af en toe een princiepje overboord gooien.

Ik begrijp trouwens niet goed waarom we online niet gewoon een reeks E-books kunnen uitlenen. Dat zou toch veel gemakkelijker zijn? Download vijf boeken en binnen de maand verdwijnen de bestanden. Dan zou je nooit meer moeten een boek moeten reserveren. Een exemplaar verliezen of beschadigen of te laat terugbrengen zou op die manier ook onmogelijk worden. En het is goedkoop en milieuvriendelijk. Waar wachten we op?

Het probleem ligt bij de uitgeverijen, die niet echt houden van E-books. Het mooiste bewijs hiervoor is dat sommige E-books meer kosten dan een gedrukt exemplaar. Op de redactie komen hier ook nog alle dagen grote postpakken aan, vol dikke recensieboeken. Toegeven: ik had een langdurige ziekenhuisopname nodig om overtuigd te geraken. En ik lees nog altijd veel boeken op papier omdat die gewoon aan elkaar doorgegeven worden en dus goedkoper zijn. Maar kijk, wie nog niet overtuigd is van E-books en het graag eens wilt proberen, mag me gerust mailen en er eentje van me lenen 🙂

Blurb

Joepie! Ik kreeg zonet een waardebon voor een Blurb-fotoboek, toch een van de betere online leveranciers. Het is lang geleden dat ik nog een fotoalbum voor mezelf liet drukken en dat is zonde. Gedrukte foto’s vind ik toch nog altijd waardevoller dan een schijf vol digitale beelden. En nu krijg ik dus een duwtje in de rug. Ik weet alleen nog niet goed wat het thema van het fotoboek zal worden. Ik twijfel.

Enerzijds een boek over de start van Flo’s epilepsie me wel een waardevolle herinnering. Instagramkiekjes, studiobeelden en blogberichten. Maar misschien is dat thematisch toch een beetje te zwaar.

Ik zou ook alle studiobeelden kunnen bundelen die ik de voorbije 7 jaar gemaakt heb van mijn meisjes. Instagramboekjes zijn ook erg in de mode, zie ik op facebook maar alleen dat lijkt me toch net iets te beperkt. Ik weet dat ik toch ga struikelen over de kwaliteit, over de ruis, over de onscherpte. Een boek is geen blog. Het is een object om te bewaren, om te koesteren.

Of ik kan het mezelf gemakkelijk maken, en “gewoon” onze komende reis bundelen in een mooi album. pro_heroWat denken jullie?

50 tinten

Ik heb niets principieel tegen hypes, al moet ik toegeven dat de massa zelden getuigt van goede smaak. Maar ik lees graag en regelmatig, en ik hou wel van een beetje pulp. Bovendien ben ik nieuwsgierig. “Mommyporn?” “Maakte de onderbuik van vele moeders opnieuw wakker.” Alright 🙂 Ik heb al meer boeken gelezen die mij in de juiste stemming brachten maar volgens menige vrouwen was dit boek “het van het” en “ongelooflijk verslavend.”

Kritisch zijn is altijd gemakkelijk. Het boek is niet echt slecht. Het leest vlot, dat moet ik toegeven. Het is pulp van het zuiverste genre, type Grey Anatomy. Ik heb al slechtere boeken gelezen. Spijtig genoeg deden de vele seksscenes mij niet zo veel. Daar is 50 tinten grijs gewoon veel te irrealistisch voor. Komaan zeg: jonge studente wordt verliefd op buitengewoon knappe millionair. Het lijkt bijna een sprookje. Zij is nog maagd maar dat deert niet want “de eerste keer” al komt ze gillende twee keer na elkaar klaar. Right. Hij is natuurlijk ook smoor op haar, koopt haar meteen een smartphone én een nieuwe mac én een Audi en een nieuwe volle kleerkast. Ze gaan op uitstap met zijn privéjet. En de seks is overweldigend, altijd. Schaamhaar of niet, maandstonden of niet, SM of niet.

Een beetje fantasie moet kunnen. Toch maakte ik me een beetje zorgen tijdens het lezen: vinden moderne moeders dit nu echt het van het? Is dit nu echt de droom van zo veel intelligente en zelfstandige vrouwen? Een rijke knappe dominante man? De feministen hebben duidelijk nog veel werk aan de winkel. En wie beklaag ik nu het net meest? De mannen van deze vrouwen of de kinderen die dergelijke bodytjes moeten dragen?

Zelf had ik alvast meer dan genoeg aan het eerste deel 😉

De vrijwilligster

 

Vroeg of laat moest ik “De Vrijwilligster” lezen, al is het maar om zijn geweldig mooie cover. 🙂 Tot ik het boek bij de recensie-exemplaren zag liggen, wist ik niet eens dat deze foto als cover gebruikt zou worden. En voor alle duidelijkheid: ik ben er niet voor betaald.

Maar kom: ik heb het nu dus ook gelezen. Het is een eenvoudig en heel voorspelbaar boek, vol multiculturele clichés. Op zich vind ik dat niet zo erg. Van boeken verwachten we vaak te veel, alsof er op televisie alleen maar originele en verrijkende verhalen te zien zijn. Maar zo tussen ons: er bestaan betere boeken 😉