Tagarchief: citytrip

‘Gaan we naar huis?’

image

image

image

image

We zaten nog niet op de boot en daar was ze al met haar vraag: ‘Mama? Wanneer gaan we naar huis?’

Dat is even slikken natuurlijk. Het is vakantie voor iedereen. Reizen is leuk. Samen op avontuur, tijd voor elkaar en ondertussen een stukje van de wereld ontdekken.  Toch?

Maar de meeste kinderen zijn van nature eerder gemakszuchtig en behoudsgezind.

Thailand, Zuid Afrika, Marokko,  Rome, Amsterdam, Parijs, Brighton mét kinderen? Veel mensen verklaren ons zot. Toch vind ik reizen met kleintjes helemaal niet zo moeilijk als het lijkt, zolang je je aan een paar ‘spelregels’ houdt:

* halveer je ritme, minstens. Met kinderen reis je trager,  veel trager. Zouden we ons zeven dagen kunnen bezighouden in zo een klein stadje als Brighton? Een week later hebben niet de helft van de activiteiten afgewerkt. So?

* Wees flexibel, plan zo weinig mogelijk. Kinderen zijn wispelturig,  dat moet ik jullie niet wijsmaken. Een strak programma is vragen om problemen. Honger? Dan eten we. Moe? Dan stoppen we.

* Laat ze meebeslissen. Jij kiest en dan is het hun beurt. Iedereen blij. Wees niet te streng. Op vakantie mag er meer dan thuis, ook ijsjes als middageten, McDonalds als vieruurtje of ontbijten voor tv.

* Sluit je op tijd af voor elkaar. Gezellig samenzijn, 7 op 7, 24 uur per dag, dat is gewoon niet menselijk. Laat je kinderen geregeld met rust, ook al hangen ze dan in de zetel met de Ipad. Ga alleen lopen ’s ochtends, of wandelen. Investeer in een berg vrouwentijdschriften of een goed boek om even in te verdwijnen. Pedagogisch misschien niet helemaal verantwoord maar zelf heb ik hard genoten van mijn mp3-speler op de speeltuin. Bij noodgevallen hoor ik door één oor meer dan genoeg. 😉

Flo is de jongste, en van aard een moeilijk stuurbaar kind. Ze doet graag haar zin, wandelt niet graag, en heeft meer dan regelmatig honger. Toch heeft ook zij genoten van ons weekje Brighton.

‘ Floowie? Morgen gaan we naar huis. Morgen zie je Tuc terug. Leul he?’
‘ Nee. Ik wil niet naar huis. Ik ga bij de poesjes blijven.’

Het zal dus toch wel meegevallen zijn. Denk ik 🙂 In juli gaan we naar Straatsburg.

image

Advertenties

Parijs met kids: do’s en dont’s

Er bestaan veel sites met kindertips voor Parijs, en toch bleef ik tijdens mijn zoektocht een beetje op mijn honger zitten. Wat moet je nu echt doen? Of vooral: waar moet je met jonge kinderen echt niet aan beginnen? Daarom een heel persoonlijk en zeker onvolledig lijstje:

* Ook al telt Parijs veel prachtige parken en stadsspeeltuintjes, toch vind ik het geen ideale kleuterbestemming. Wacht tot dus tot ze minstens vijf jaar zijn, of vlot zelfstandig een vijftalkilometer kunnen stappen.

* De ontdekking van de week was zonder twijfel de step als vervoersmiddel. Door haar klompvoetjes kost stappen Manou veel energie.  Maar toen zagen we een paar Parisiennes op twee wieltjes. De eindeloze gebetonneerde stoepen ( veel handiger dan die stomme middeleeuwse Gentse kasseien ), grote pleinen en metrogangen lenen zich perfect voor een step. Volgende keer breng ik er voor mezelf zeker ook een mee.

* De Eiffeltoren is vooral indrukwekkend van op afstand (lees de Champs de Mars) bij valavond. Persoonlijk vind ik het uitzicht het wachten niet waard.

* Vergeet de bootjes. Vanop het water zie je niet veel meer. Dan is zo een toeristische bus interessanter. Zelf zweer ik nogal bij de metro, waar je met tien beurten echt overal geraakt. Zolang je samen door het poortje geraakt, betalen kinderen niet.

* Mijn favoriete plaatsen zijn Montmartre, gratis mooi uitzicht en sfeervol pleintje vol tekenaars en schilders – Les Halles en centre Pompidou voor de buurt alleen al, al bestel je voor het museum best tickets op voorhand – de brug met de liefdesslotjes – wandelen van de Quartier Latin tot Saint Germain. Er zijn natuurlijk nog veel interessante bezienswaardigheden maar de combinatie kinderen en de louvre zie ik toch echt niet zitten.

* Plan je bezoek. Zelf ga ik liever zonder plan op stap maar Parijs is een uitgestrekte stad. Die afstanden wegen snel door. Voor entreetickets moet je overal lang aanschuiven, dus die koop je  beter vooraf online.

* Drink wijn ( en gratis kraantjeswater in een carafe). Voor cola betaal je decadent veel geld en na een lekkere glaasje kan je bovenstaande punten ook betere relativeren. 🙂

image

image

image

Citytrippen met kinderen

Reizen is een beetje zoals eten. Natuurlijk is het gemakkelijker om je te beperken tot frietjes, spaghetti en worst met appelmoes. Ook met fastfood word je groot. Moeilijke eters groeien soms vanzelf uit hun kuren. Soms

Toch voel ik het als mijn taak om ze af en toe in contact te brengen met iets anders. Maar ik moet toegeven dat citytrippen met drie jonge kinderen een uitdaging is.

Parijs is een heel grote stad. Zelfs met de metro stap je je te pletter. En voor veel bezienswaardigheden moet je (uren) aanschuiven. Voeg daar nog een paar regenbuien aan toe en je hebt de perfecte mix voor een vermoeiende dag.

‘Zullen we de buggy meenemen, voor als Flo moe wordt.’ Ik vond het geen goed idee maar zag onze rebel ook niet meteen echt lang stappen. En Flo eet net iets te graag om ze een hele dag op mijn arm te dragen. 😉

Die buggy bleek een capitale fout. Parijs is de meest buggy- en rolstoelonvriendelijke stad ooit. De eerste trappen vonden we nog grappig, voor het filmpje. Vijftig metrotrappen verder zag ik de lol er niet meer in. En toen we ook nog ruzie kregen omdat een paar arrogante eikels ons gewoon niet uit de metro wilden laten uitstappen, stroomde mijn emmer over.

Fouten maken mag. Moeilijk gaat ook; het moet. Parijs is een te mooie stad. We ruilden de buggy voor twee steps en schrapten een groot stuk van ons programma. En het huis met babyfoot, reuzebad en dvd-kast maakten heel veel goed.

image

Herfstvakantie in Parijs

Als kind heb ik er nog gewoond. Het is lang geleden en veel herinner ik me er niet meer van. Toch koester ik Parijs zoals geen enkele andere stad. Parijs is stijlvolle en sfeervolle, en dan denk ik niet aan de grote toeristische trekpleisters. Ik voel me er heel erg thuis, nu nog altijd.

We staan nu dus ingeschreven op die huisruil-website met oog op een leuke verwegvakantie volgende zomer. En toen kregen we zelf een aanvraag binnen, van een gezin uit Parijs. Of we geen zin hadden om tijdens de herfstvakantie te swappen? Gent leek hen wel een mooie stad.

Een weekje in de rand rond Parijs wonen, wie zou zoiets nu weigeren? Een paar dagen het centrum bezoeken, ja ook de Eiffel toren met de kinderen. En misschien eens teruggaan naar “mijn” oude huis in L’étang la Ville en “mijn” oude school in Saint Germain. En voor de meisjes plan ik een dagje Euro Disney. Dit is veel leuker dan een week op hotel. En op die manier maken we ook kennis met huizenruil.

Joehoe 🙂 Me happy.

Weekendje Brussel

Samen, tijd voor elkaar, één op één aandacht, iets persoonlijk, origineel en toch betaalbaar: als alternatief voor een communiefeest trok ik met Manou een weekendje naar Brussel. Dames onder elkaar. Toerist in eigen land, het is echt een aanrader.

Een klein beetje shoppen (twee paar clip-oorbellen, een handtasje, een bloesje en kleedje), manneke pis (veel volk), het atomium (vooral aan de buitenkant de moeite waard), kaartjes schrijven (zo lelijke foto’s, onvoorstelbaar), chocolade-ijs en frietjes (niet samen gelukkig), een film in de Kinepolis (sneeuwwitje, best ok), metro en trein (altijd een beetje reizen), samen in bad en bed (als mama mag dat 😉 ): het was echt heel gezellig.

Jammer van het weer maar we hebben het niet aan ons hart laten komen. Binnen 2 jaar doe ik het opnieuw, voor Nina’s lentefeest. Ik kijk er nu al naar uit.