Tagarchief: communie

Lentefeest

In de kleuterklas was Nina overtuigd ‘gelovig’. Kindje Jesus was haar vriend, wat natuurlijk niet zo uitzonderlijk is op een katholieke school. Nina wou kost wat kost haar eerste communie doen, ook al is ze niet gedoopt. Maar wij laten de meisjes zelf kiezen en begin dit jaar verwittigde ik dus de juffrouw. Geen probleem: indien nodig kon Nina gewoon gedoopt worden tijdens dezelfde dienst. Handig.

En net toen iedereen zich verzoend had met deze onverwachte godsdienstige wending, veranderde mijn dochter van gedacht: ‘ik wil het lichaam van Christus niet opeten. Ik lust dat niet, zo een hostie.’ Zuiver op basis van smaak al dan niet aansluiten bij de Rooms Katholieke kerk leek mij een beetje oppervlakkig maar Nina was niet meer te overtuigen.

En dus vieren we zondag haar lentefeest.

Sommige mensen vinden communies en lentefeesten een verplicht nummertje, lees ik ind e krant vandaag. Ik niet. Ik hou van feesten. Iedere gelegenheid is goed om af te spreken met de mensen om wie je geeft. En de overstap van kleuter naar lager onderwijs vlijkt mij een mooie reden. Kinderen worden zo snel groot, toch?

Nina kijkt enorm naar uit naar haar feest. Al maanden telt ze af: ‘hoeveel keer moet ik nog slapen? Nog 45 keer? Maar dat is nog zooo lang …’ Mu is het dus eindelijk bijna zover. Nog precies 4 dagen (2 eigenlijk want donderdag en zaterdag moet ik werken) heb ik om alles klaar te krijgen. Spannend 😉

IMG_20140527_101355(1)

Pano

destelbergen (1 van 1)-4

 

zeehaven (1 van 1)-11

zeehaven (1 van 1)-10

zeehaven (1 van 1)-5

zeehaven (1 van 1)-4

zeehaven (1 van 1)-2

 

Vooraf een paar fotogenieke locaties voorstellen werkt vaak beter dan telkens opnieuw het warm water uitvinden. En dus reed ik dit weekend onze buurt rond. Op mijn Fujietje – zo close zijn we ondertussen – zit er een panoramische sleepfunctie, die ik tot dan nooit had gebruikt. Eerlijk: het is ‘spielerei’ want je kan het resultaat vooraf moeilijk inschatten. Een gadget waar ik dus best zuinig mee omspring. Maar … is het gênant om toe te geven … dat ik het voor dit specifieke doel … wel ok vind? 😉

Communies

Een kerkelijk huwelijk, dat is hard werken. Dacht ik. Dit weekend mocht ik eens eerste communies proberen, en nu weet ik wel beter 😉

Enkele weken geleden belde een juf van het eerste leerjaar mij op, lichtjes in paniek. Ze was dringend op zoek naar een fotograaf voor de eerste communies. Vorig jaren nam een andere mama fotograaf die taak op zich maar die haakte nu af. Ze waren op het laatste moment dus nog op zoek naar iemand. De school ligt me nauw aan het hart. Ik voel me er erg goed, net als Manou trouwens. En ook al ben ik niet gelovig, ik wou het heel graag doen.

Dit jaar deden 58 kindjes hun eerste communie. Een beetje sfeer in de kerk en dan de offerande natuurlijk, dat is wat de ouders verwachten. Moest iedereen zijn eigen fotograaf optrommelen, dan wordt het chaos. De kerk zou nu al afgeladen vol zitten. Ik wist dat het druk zou worden maar eerlijk waar: 58 kindjes, dat is echt veel. En al die ouders verwachten natuurlijk dat hun kind een paar keer op de foto staat. De kinderen zaten in rijen achter elkaar, en er was erg weinig licht in de kerk. Het is lang geleden dat ik nog zo heb gezweet.

‘De vorige fotograaf deed het zus en zo, en wij kregen dit en dat.’ Ik vind het altijd lastig om te moeten concurreren tegen een onbekende collega. Maar het is natuurlijk logisch dat de leerkrachten en de directie vergelijken. Hoeveel foto’s leverde zij af? Bewerkte ze haar foto’, en zo ja hoe hard? Trok zij de hele mis door foto’s of probeerde ze onzichtbaar te werken? Maakte ze veel closen of ging ze eerder voor groepsfoto’s? Legde ze ook de grappige situaties vast of beperkte ze zich tot de klassieke beelden?

Als kind duurde een kerkdienst mij altijd te lang. Deze keer had het gerust een half uurtje langer mogen duren. Ook al ben ik niet katholiek, ik moet toegeven dat het een mooie dienst was. Morgen lever ik 387 foto’s af. Dat is meer dan 2 foto’s per minuut, en dat moet maar genoeg zijn. Alle kinderen staan er op, al kijken sommigen ook de verkeerde richting uit tijdens hét moment van de eerste communie. Ik heb mijn ding gedaan, zonder rekening te houden met mijn voorganger. Na zo veel jaar ervaring kan ik mij dat permitteren, denk ik. Want fotografen zijn als restaurants: smaken verschillen maar steak frieten bestellen bij een Italiaan is hoe dan ook een slecht idee. 🙂

Communiefoto’s

 

Een communie is een leuke gelegenheid om eens professionele foto’s te laten maken. De voorbije weken kreeg ik veel mails vol vragen, over hoe en waar en wanneer.

Kijk, ieder kind is anders. De ene houdt van kleur, de andere gaat voor zwartwit. Sommigen werken graag rustig in de studio. Anderen hebben ruimte nodig, en zon. Ik heb al op heel veel verschillende plaatsen communiefoto’s gemaakt: op de kermis, op een boerderij, op een boot, in het bos tussen de kabouters, in een balletzaal, in een oud kasteeltje, tussen de bloemen, graffiti doet het ook altijd goed, op het strand, met een tal van huisdieren, sober in de studio, of met dino’s of muziekinstrumenten,  een foto in combinatie met eigen tekeningen, met ballonen, onder water, een reeksje zuiver op mimiek, …

Een communie of lentefeest is persoonlijk, en dat zouden de foto’s en de kaartjes dus ook moeten zijn. Alles kan. 🙂

Doodzonde

Op het strand in Blankenberge staat sinds enkele maanden een beige retrobusje, in het kader van de kunsttentoonstelling Beaufort. Prachtig vond ik het. Ik heb er zelfs Manou haar lentefeestfoto’s getrokken. Zo eenvoudig en toch zo mooi.

En nu hebben er enkele vandalen het kunstwerk vernietigd. Ze sprongen op het dak en bespoten het met een domme stijlloze leuze. Doodzonde vind ik het. Echt. Depressief word ik van dergelijke mensen. Ik kan nu echt geen enkele excuus bedenken voor zulk gedrag. Krakers klagen leegstand aan, graffiti-kunstenaars maken de stad vaak mooier, of toch zeker kleurrijker. Maar dit is gewoon crapuleus. Een doodzonde.

Uitnodiging

Manou wou op de foto, met haar lievelingsjurk. Laten we het leuke en het nuttige combineren, dacht ik. Maak ik ondertussen een paar kiekjes voor de uitnodigingen van haar lentefeest. Niet dat we zelf veel gedrukte uitnodigingen krijgen. Meestal gaat het eerder zo: “zeg die dag doet X of Z zijn of haar communie, jullie komen toch ook?”. Daar is natuurlijk niets mis mee, al moet ik achteraf meestal nog eens mailen of smssen voor het juiste uur. Voor mij is het ook een beetje beroepsmisvorming, zeg maar.

Nina wou natuurlijk mee op de foto maar Flo zag er niet echt fotogeniek uit. En geduld had ze al helemaal niet. Dus heb ik het geheel toch maar gephotoshopt want één zusje vond ik  triestig.

” Uitnodigingen? Zot! Het is nog 4 maanden.” Ok, vier maanden op voorhand is een beetje vroeg maar ik ben klaar en dan is het toch zonde om te wachten. Bovendien. Agenda’s lopen snel vol. Gescheiden ouders en allerhande huwelijks- en communiefeesten en citytrips: weekends zijn populair en dus snel volgeboekt. Bewijs: de oma is toevallig dat weekend op vakantie. Pech. Volgende keer moet ik er dus nog vroeger aan beginnen 😉

Lente-feest: de inhoud

“Ik lees op je blog fantastische dingen om te doen met Manou, maar misschien ontbreekt het net aan inhoud – allé, gesteld dat dat voor jullie wenselijk is die dag.”

Altijd leuk om kritische en inspirerende reacties te krijgen op mijn blogberichten. Deze mail deed mijn buitengewoon veel plezier. Een kort fragmentje:

Verschillende vrijzinnige organisaties (zoals http://www.deMens.nu) bieden alternatieve trouwvieringen aan, begrafenissen en ja communie-lentefeesten. Vorig jaar heb ik zo’n individueel groeifeest begeleid voor N. Zij is hier 2 keer bij mij op gesprek geweest met haar mama en broer en zus, en uiteindelijk hebben we dan een ‘kleurenfeest’ ineen gestoken. Dit jaar volgt haar broer S met een ‘circusfeest’ ‘en voor I denk ik dat het thema ‘ontdekkingsreizen’ misschien ook wel leuk is.

Ik heb al verschillende alternatieve trouws mogen fotografen. Altijd mooi, altijd persoonlijk en meestal erg fotogeniek. Lang gedacht dat moesten wij ooit trouwen, we iets gelijkaardigs zouden doen. Ondertussen weet ik het niet meer zo. Wij zijn niet gelovig en op zo momenten is dat natuurlijk spijtig. De kerk heeft zulke prachtige rituelen. Ik benijd gelovigen soms. Hoe mooi is het niet elkaar eeuwige liefde en trouw te beloven? “Wat god heeft verbonden, kan de mens niet meer uit elkaar halen.” Hoe graag ik Bob ook zie, met de wetenschap dat 1 op 3 koppel scheidt, heb ik altijd een meer pragmatische visie gehad over relaties. Het moet mooi zijn er echt nog in te geloven. En de dood. Ik zou echt alles geven om te mogen uitkijken naar een weerzien met mijn mama. Maar hoe hard ik het ook probeer: mijn gevoel zegt dat de dood het einde is.

Religie is belangrijk. Er zijn al zo veel mensen gestorven voor hun geloof. Doen alsof zit er niet in. Iets inhoudelijk koppelen aan haar lentefeest, spreekt me wel aan. Maar moet ik de kerk kopiëren? De mailde deed me nadenken: welke inhoud ? Wat wou ik Manou leren? Dat meelopen met de meerderheid nergens voor nodig is. Dat je communie niet doen ook een teken van respect is ten opzichte van mensen die wel geloven. Dat je opkomen voor je eigen mening niet betekent dat je tegen de visie (of het geloof) van anderen bent. Dat mensen nu eenmaal verschillen en dat dat goed is.

Terwijl ik de mail las, wist ik meteen wat ik zou kiezen voor Manou’s lentefeest: ik zou een weekend met haar alleen op stap gaan. 100 % tijd en aandacht voor haar. En het zou niet te vrijblijvend zijn. Geen weekend Center Parcs of Euro Disney maar een wellness tweedaagse in Brussel. Moeder en dochter. Samen op hotel, een beetje sjiek. Lekker eten op restaurant, geen quick of lunchgarden maar iets hip. Het is feest. Samen naar de film van 8 uur, manneke pis bezoeken en het Atomium, Brussel verkennen, de metro nemen en naakt in de sauna. Samen, aandacht, liefde en avontuur, durven, vertrouwen in jezelf en niet altijd willen scoren bij anderen: ik vind dit allemaal inhoud genoeg voor een eerste lentefeest.

Een alternatieve dienst, het zou kunnen maar niet voor ons. Mijn Manou was alvast vreselijk enthousiast met mijn voorstel. “Wanneer gaan we nu naar Brussel? Hoeveel keer slapen is het nog?”. Ik heb alvast ons hotelletje gevonden.

PS: “ Stel dat je kindjes gedoopt zijn of naar een katholieke school gaan ligt het soms een beetje moeilijk (voor sommige van mijn collega’s).” Wat raar. Wat ontnuchterend. De meeste katholieke scholen maken geen probleem van ongelovige (of anders-gelovige) kinderen. Waarom zouden vrijzinnigen het dan wel lastig hebben met allerhande tussenvormen?

Daar komen de communies

Manou zit in het eerste leerjaar. Het is dus niet echt opmerkelijk dat wij overspoelde worden met communieblaadjes. Toch valt het me pas dit jaar op hoe veel aandacht er bij die voorbereidingen gaat naar kledij. In al die boekjes gaat het maar om één ding. Raar. Een communie is toch veel meer dan een mooi kleedje? Feestzaal, traiteur, originele invulling van het feest, animatie, uitnodigingen, originele geschenken en natuurlijke mooie foto’s. 😉

Neen. Op facebook en ook aan de schoolpoort gaat het dus vooral over kleren. Maar vragen wat ze dan precies gekocht hebben, is uit den boze. Blijkbaar moeten communiekleren ook geheim blijven tot de grote dag, als een soort trouwjurk voor kindjes. Bizar.

Omdat wij niet echt praktiserend gelovig zijn, doet Manou haar communie niet. Een lentefeest dan? Als er op school zo iets georganiseerd wordt, gaan wij zeker meedoen. Anders koppel ik het “lentefeest” misschien gewoon aan haar verjaardag (14 juni). Twee feesten op een maand lijkt mij een beetje veel van het goede. Eigenlijk zou het dan wel meer moeten worden dan een “gewoon” verjaardagsfeest. Moeilijk. Wij geven doorgaans al redelijk uitgebreide verjaardagsfeesten, met animatie en foto’s. En het is inderdaad nog vroeg maar ik zal binnenkort toch moeten nadenken over een leuk en origineel concept. Misschien een “Ik doe lekker mijn communie niet-feest” 😉 Andere suggesties zijn natuurlijk altijd welkom.

En wie op zoek is naar originele communiefoto’s voor zijn zoon of dochter mag mij altijd contacteren. Niet alleen maak ik mooi foto’s van de communicant, ik beloof dat de shoot een mooie herinnering wordt van het hele gezin 😉 Kaartjes ontwerp en druk ik natuurlijk ook, zonder dat het stukken van mensen moet kosten.