Tagarchief: dansen

‘Jij mag geen les volgen’

‘Vandaag is de slechtste dag van mijn leven’.
Zo kwam Manou huilend en in paniek terug van de auditie van de VEM en kamer58, twee musicalscholen in Gent.

Weken geleden was ik op bezoek op het secretariaat van de Vem, om Manou in te schrijven voor musicalLESSEN.
Heel vriendelijke mensen, dacht ik. Er kwam een auditie aan te pas, vertelde ze me. ‘Omdat wij met gemotiveerde kinderen willen werken. En sommige ouders schrijven hun kinderen om de verkeerde redenen in.’ Maar ik moest me zeker geen zorgen maken. Kinderen mogen niet te veel podiumvrees hebben maar toonvast zingen is geen vereiste. Het gaat ten slotte om lessen. Een korte voorstelling en een liedje zingen, meer moest dat niet zijn.

Zo heb ik dat ook aan Manou verteld. Ze had er veel zin in. Haar beste vriendinnetje bleef vrijdag bij ons slapen en de hele ochtend hebben ze samen gerepeteerd.

Gemotiveerd of niet: geen van beide meisjes mag meedoen. Wat een superdag zou worden eindigde in ellenlange tranen en met een bijzonder ongelukkig gevoel van falen. “Jammer, maar helaas” zou ik gezegd hebben mochten we vooraf correct geïnformeerd zijn. Dan hadden we de meisjes kunnen voorbereiden. Nu denk ik: schande, niet omdat Manou niet doormag maar wel om de verkeerde verwachtingen en de manier waarop.

‘Probeer het volgend jaar nog eens’. Meer uiteg kreeg Manou niet. Wenend kwam ze de cafetaria binnen. In de zaal zaten nog verschillende huilende kinderen. Ik was totaal verrast en viel alls het ware van mijn stoel. De leeftijd van de kinderen schommelde tussen de 8 en de 18 jaar. ‘Iedereen stond mij uit te lachen’ Bye Bye eigenwaarde. Mijn moederhart bloedde.

Het afhaalmoment had ik veel weg van een begrafenis, vol huilende kinderen en troostende ouders. Dit gaat om musicallessen waar ouders – hou u vast- 300 euro voor willen betalen.   Een leuke naschoolse activiteit voor kinderen van 8 tot 11 jaar met één toonmoment per jaar; dit was geen auditie voor een studio 100-show of voor The Voice.

Na twee dagen word ik nog steeds misselijk van de hele toestand.

Dansles

Deze avond genoot ik van het toonmoment op de dansschool De Ingang. Zoals ik eerder al aangaf, zijn mijn meisjes geen grote danstalenten. En het klinkt misschien raar, maar net daarom ben ik zo trots op hen. Want genieten van een succes is natuurlijk leuk. Maar je ook echt amuseren als het iets minder gemakkelijk loopt, is een mooiere levensles.

Zumba

Sport is gezond, zeggen ze. Zelf geloof ik meer in bewegen. Ik zie mezelf als redelijk sportief maar eigenlijk klopt dat niet. Ik sport zo goed als nooit, en zeker niet in een club. Sporten om te sporten, zegt me niet zo veel. En ook om ter eerst, is niet aan mij besteed. Maar ik beweeg graag. Fietsen naar school, spelen met de kinderen, trap op en trap af, trampoline springen, rollerbladen, snowboarden, skiën, zwemmen, in de tuin werken, fotograferen ;-), …

Voor mijn meisjes zie ik dat net zo. Voor mij moeten ze niet per se een sport aanleren. Ik heb geen grote ambities voor hen, zeker al niet op sportgebied. Maar ik wil wel dat ze veel bewegen. Soms doen ze dat vanzelf, zeker als het mooi weer is buiten. Dan bouwen ze een kamp achteraan in de tuin en hoor ik ze een paar uur niet. Maar als het regent en koud is, dan zouden ze een hele dag voor tv hangen.

Een niet te competitieve sportieve bezigheid kan zo een koude woensdagnamiddag wel gebruiken. Zumba for Kids, las ik op een foldertje. Van 4 tot 8 jaar. Ideaal dacht de mama, die soms ook last heeft van luiheid. Dat ze twee oudsten samen iets kunnen doen, vind ik handig. Anders blijf ik rijden.

Dansen dat doen ze graag, dacht ik. De les verloopt achter gesloten deuren. Alleen tijdens het laatste dansje mogen de mama’s kijken. De eerste les ging Bob ze halen. Vond je het leuk? Ja.

En dus trok ik deze week opnieuw met mijn dochters naar de zumbales. Deze keer was ik wel op tijd om ze even bezig te zien. Pijnlijk. Ik probeerde te blijven glimlachen maar het is duidelijk dat mijn blonde dochters buitengewoon weinig Afrikaans bloed in zich hebben. Manou deed nog haar best maar ze heeft duidelijk heel weinig ritmegevoel. En Nina … ik weet dat ze motorisch een beetje achter is maar de kloof tussen haar en haar leeftijdgenootjes is nog nooit zo nooit geweest als tijdens die les. Slik.

Die avond (laat) zapten we snel weg van “so you htink you can dance”. “Dat is voor ons veel te confroterend” grapte Bob en ik lachte … groen.