Tagarchief: eten

Gezond

‘Zin om deze week iets te gaan eten?’, sms ik haar.
‘Graag maar ik ben aan het detoxen.’, antwoordt ze.
‘ Zonder wijn kan ook gezellig zijn.’
‘ Detoxen = geen alcohol, geen koolhydraten, geen suiker, geen varkens of rundsvlees. Alleen kip, vis, groenten en water.’
‘Owkee. Volgende week anders?’

Twee dagen later bots ik op een discussie op facebook, over verjaardagfeestjes op school en bijhorende traktaties.
‘ Vinden jullie het dan niet minstens even erg dat die kinders dus om de haverklap pannekoekenbak / ijscremegedoe / cupcakeslag / cake / snoep krijgen op school. Ik hoor mijn collega’s regelmatig verzuchten dat het minstens elke week wel iets is en dan gaat mijn haar al recht omhoog staan.’

Iedere week? Slik.

De meeste van mijn vrienden zien mij als ‘An de vegetariër’, An die zo mager is omdat ze altijd gezond (tot heel gezond) eet. En toch kan ik mij moeilijk vinden in bovenstaande gezondsheidsverhalen. Begrijp me niet verkeerd: ik heb niets tegen suikervrije koekjes of koolhydratenarme diëten. Vrijheid blijheid. Ik schrijf er gewoon over omdat de discussie me aan het denken zette.

Mijn kinderen eten dagelijks koeken, en snoep. Ze drinken geen frisdrank, gewoon omdat ze dat niet lusten, maar wel liters chocomelk (soya, enkel en alleen omdat Manou intolerant is). Wat is er trouwens mis met choco? Bij ons op school is chocopasta op de boterham verboden en dus eten ze speculaaspasta, maar echt beter is dat volgens mij niet. Ik lunch iedere dag met een belegd broodje, met kaas. En een avond op twee kies ik voor pasta. En een keer per week trakteer ik mezelf op een rijsttaartje.

Ik drink net iets te veel alcohol en zeker te veel lightfrisdranken met cafeïne. Maar verder zie ik mezelf ook als een gezond meisje dame. Wat is er nu ook weer mis met koolhydraten? Die geven je toch energie? Dat heb ik nodig. En mijn kinderen eten zoals ik vroeger, en zoals veel kinderen: zoet, vettig en voorspelbaar. Ik maak me daar weinig zorgen over. Hoe waren we zelf? Zolang ze blijven proeven zullen ze zelf wel inzien dat het leven meer is dan cornflakes, choco en chips.

Maar misschien ben ik naïef en kweek ik onbewust obese suikerverslaafden 😉

IMG_20131128_200219

Advertenties

Brooddoos

Wat steken jullie nog allemaal in de schoolbrooddoos? Ik probeer er variatie in te steken maar dat lukt niet iedere dag even goed.

Boterhammen natuurlijk, of sandwiches.
Heel af en toe een koude pannenkoek, dat vinden ze heerlijk.
Met choco of speculaas of confituur, want vlees dat een halve dag in de klas ligt te gisten vertrouw ik niet.
Kaas steek als rolletje of een babybel. En cornflakes, als snoepje.
Of nootjes en olijven. En Zwan-worstjes vinden ze ook altijd leuk en daar zit toch niet veel vlees in 😉

En jullie? Nog tips?

IMG_20131008_161915

Veggie

Toen ik vijftien jaar geleden aan begon, lachte iedereen mij uit. Ondertussen eten steeds meer mensen steeds minder vlees. En dat vind ik natuurlijk een goede zaak, al is het maar omdat vegetarisch uit dineren hierdoor  gemakkelijker wordt.

Vandaag is het wereld veggie dag, en ik voel me verplicht om toch een beetje reclame te maken voor de goede zaak. Maar vergis u niet: ik ga u niet proberen te overtuigen. Iedereen is de architect van zijn eigen leven. Ik heb geen last van bekeringsdrang. Jarenlang hebben vleeseters mij onder vuur genomen met dooddoeners zoals “je weet  niet wat je mist”. En nu zit ik plots in het “goede” kamp.

Vegetarische maaltijden zijn gezonder, ecologischer en goedkoper. Voor de mensen met een weekplanning: vegetarische ingrediënten blijven veel lange goed. Nog meer verstandige en herkenbare argumenten kan u bij Kelly lezen. Maar laten we eerlijk zijn: iedereen kent de pro’s en contra’s. Het probleem zit hem meer in de gewoonte en in het onbekende.

Maar wie toch open staat voor verandering en avontuur kan ik Cuisine Ouverte aanraden, geen geitenwollensokkentoestanden en dus ook ’s avonds open maar vooral : echt lekker 😉

veggie

Flemish food fest

DOK is een leuke plek, zowel voor ouders als voor kinderen. Op fietsafstand van ons huis wat ik toch zie als een belangrijk voordeel. En lekker eten, iets nieuws proberen en ons laten verrassen, dat zien wij altijd zitten. Het Flemisch food fest sprak ons meteen aan ook al was het lang onduidelijk of ze ook een vegetarisch aanbod zouden serveren.

En het was gisteren heel gezellig. Net iets te hip en een beetje m’a tu vu maar toch erg sfeervol. Alleen spijtig dat je op een food fest bijna moet vechten om aan eten te geraken. De organisatie wist nochtans op voorhand hoeveel mensen er zouden opdagen gezien het event uitverkocht was. Anderhalf uur aanschuiven en dan toch nog moeten duwen en trekken en wringen voor een minihamburgertje, laten we zeggen dat ik het vrij snel heb opgegeven. Niet het eten maar wel een leuke oude paardenmolen werd dus het hoogtepunt van de dag.

De kinderen overleefden op chips en koeken, de volwassenen op alcohol. Tenen vol zand en rode schouders, spelende kinderen en lachende ouders en veel gekende gezichten. Zelfs de zon kwam uiteindelijk opdagen. Mij hoor je niet klagen. Volgend jaar zorg ik gewoon voor een goed gevulde brooddoos 😉

Dagen zonder vlees

Bob gaat er voor. Een maandje geen vlees eten, hij zag het volledig zitten. Goed voor de lijn, voor de gezondheid en voor het milieu. 😉

Zelf ben ik al 15 jaar “een echte” vegetariër. Ik geen geen vlees en geen vis. Nooit. Dode dieren vind ik gewoon niet zo smakelijk. Zo eenvoudig is het. Dat het ook gezonder, dier- en milieuvriendelijker is, neem ik er graag bij. Maar het mij toch vooral om de smaak te doen.

Toen Bob en ik pas samen waren, was hij er van overtuigd dat hij als kok “me wel zou bekeren”. Zelf heb ik nooit een bekeringsdrang gehad. Meer nog. Het moeilijkste aan vegetarisme is niet het eten maar de sociale poespas er rond. Al zeker duizend keer heb ik mogen uitleggen waarom ik geen vlees eet.

Ik vind het bovendien lastig om lastig te zijn. Vrienden durven je amper uit te nodigen. Zelfs op restaurant is het soms moeilijk, al gaat dat de laatste jaren steeds beter. Na meerdere voedselcrisissen en meer milieubewustzijn, is vegetarisme eindelijk hip aan het worden.

Bob eet graag en veel vlees, net als onze kinderen. Maar de komende maanden zouden ze dus eens met mij meedoen. Hoe moeilijk kon het zijn? Het probleem is  ook niet in het bedenken van een paar lekkere vegetarische schotels. Bob heeft al tien jaar ervaring, voor mij. De grootste uitdaging ligt in het consequent zijn, niet alleen thuis maar vooral op een ander.

Eten is een sociaal gebeuren. Op de redactie hebben wij bijvoorbeeld een bedrijfsrestaurant. Twee warme schotels en een vijftal broodjes maar vaak is geen vegetarisch aanbod. Wat dan? Of je springt binnen bij je ouders. “Blijf je niet eten? Het is spaghetti. Ai. Jammer. Toch maar niet.”

Vooral de broodmaaltijden vallen Bob zwaar. Wat smeer jij dan op je boterhammen? Kaas. Jonge kaas of geitekaas of confituur of spekuloospasta. Natuurlijk bestaan er ook veel vleesvervangers maar “dat is niet hetzelfde”. In de winkel zie ik hem stiekem staren naar de martino , en ik besef dat het een lange maand zal worden.

IMG_20130222_154629