Tagarchief: geld

Zakgeld

Ik wil, ik wil, ik wil, …. Ze wilt een ijsje en een nieuw jurk, popcorn van in de cinemawinkel en een fiets met versnellingen. Ze wilt op vakantie, naar de sneeuw Γ©n naar de zon; en een eigen pony.

‘Wie gaat dat allemaal betalen? Weet je wel wat dat allemaal kost? Besef je wel hoe lang mama daar moet voor werken?’ Mijn eigen ouders ontsnapten uit mijn mond. Slik.

Leren omgaan met geld is alles behalve evident, zelfs niet voor sommige volwassenen. Of zakgeld het verschil maakt, weet ik niet. Maar het is een waardevolle poging zolang je meer doet dan je kinderen regelmatig wat extra geld toe te stoppen. Zakgeld is geen synoniem voor spaargeld. Het bedrag moet evenredig zijn met mogelijk uitgaven. Meteen uitgeven of alles oppotten is niet bijzonder leerrijk. Denk aan Monopoli: te veel of te weinig geld verpest het spel.

Vier euro per week leek mij een eerlijk startbedrag, want terugschroeven zit er niet in. Cool, vond Manou. Tot ik er haar vertelde dat ze vanaf nu ook bepaalde kosten zelf zou moeten betalen. Het tussendoortje tijdens de musicalles bijvoorbeeld, al kon ze natuurlijk ook gewoon een koekje uit de kast nemen. Kerstgeschenkjes en ook niet noodzakelijke extraatjes zoals die bubbelkauwgom aan de kassa van het grootwarenhuis of ritje op de kermis.

We zijn ondertussen twee weken bezig. De eerste vier euro zitten nog mooi opgeborgen in haar portefeuille. Gisteren trokken we samen naar de H&M. ‘Oh mama, kijk eens wat een leuk hondenhandtasje. Dat zou een super leuk cadeautje zijn voor onder de kerstboom, voor Floowie.’ Kostprijs 14 euro. ‘Oei.’

Het leven is duur. Dat heeft ze meteen begrepen. Maar je eerste zakgeld uitgeven aan een geschenkje voor je kleine zus, dat kon ik niet laten schieten. De geste is goud waard en dus heb ik haar een klein beetje gesponsord.

Morgen is het kerstmarkt, op beide scholen. Eens zien hoe ver ze zal lopen met haar resterende vier euro. πŸ™‚

Varken_Bor232

Advertenties

Naar de bakker

manouwinkel (1 van 1)Woensdagmiddag spelen we een nieuw spel.Β  Ik blijf lekker in de auto zitten terwijl mijn dochters bij de bakker inkopen doen. Een groot bruin brood voor de volgende ochtend, en iets lekker die middag.

Ze mogen zelf kiezen, al heb ik ondertussen een extra spelregeltje moeten invoeren: geen donuts, taart of eclair als middagmaal. Ik heb voor de gelegenheid een extra portefeuille voorzien met voldoende kleingeld. En leuk dat ze het vinden πŸ™‚

Nieuwjaarsbrieven

nieuwjaar (1 van 1)

* Nieuwjaarsbrieven zeggen vaak meer over de juf dan over het kind.
* Het hele gezin kende Nina’s brief volledig van buiten nog voor het nieuwe jaar, zo vaak wou ze hem voordragen.
* Manou kon haar eigen geschrift nauwelijks nog lezen en Flo gaf geen enkel teken van herkenning bij het horen van haar eigen versje (en dus luisterende we nog maar een paar keer naar Nina’s gedichtje).
* Het aantal gegadigden neemt ieder jaar toe. Mama en papa; meters, peters, oma en opa’s en de mΓ©me (overgrootmoeder). En dan zijn Bob en ik niet eens gescheiden.
* We maakten het onszelf gemakkelijk. Manou schreef er vier zelf. De extra exemplaren werden gewoon gekopieerd. Het gaat uiteindelijk toch om de boodschap, nietwaar?
* Mijn meisjes vinden voordragen leuk, en het is een leerrijke oefening in spreken voor een groep. Dus ik ben een fan van het concept.
* Voor het eerst is Manou zich bewust van haar nieuwjaarscentje. ‘Dat is mijn geld. Ik heb dat verdiend. Ik mag daar dus mee kopen wat ik wil. Ik wil een Furby!’ Niets tegen Furby ’s maar spelen kinderen daar echt mee? Persoonlijk vind ik het decadent veel geld voor wat het is (maar spreek me gerust tegen). En dus zijn we het nieuwe jaar begonnen met een serieus gesprek over geld en over wat hoeveel waard is en over de zin (en onzin) van sparen. πŸ˜‰
* Mijn eigen nieuwjaarsbrief lag na onze reis ook klaar: de belastingafrekening en het was niet in ons voordeel 😦

Centje

Geld als geschenk is niet zo mijn ding. Maar er zijn uitzonderingen. Bij de geboorte van een derde kind zitten ouders echt niet te wachten op nog een knuffelbeer,Β  of een setje slabbetjes. En kleertjes zijn zo persoonlijk.

Op huwelijken zie ik koppels ook vaak raar kijken bij het zoveelste boeket, zeker als ze de dag nadien op huwelijksreis vertrekken.

De vraag die ik me stel is: wat zou ik zelf graag krijgen? En op dergelijke gelegenheden en zeker van verre familie ga ik dat toch eerder voor een centje. πŸ™‚

Mijn neef trouwt en we zijn gevraagd. Leuk! Trouwfeesten zijn vaak geweldig. Een cente dus maar een witte enveloppe, dat vond ik toch heel sober.
Daarom maakten mijn meisjes en ik deze tekeningen en kadertjes. De briefjes zitten verstopt in de bodem. Kwestie van het toch een beetje feestelijk te maken.

Sparen

Geld maakt niet gelukkig. Maar een tekort zorgt wel voor de nodige stress en maakt zo onrechtstreeks misschien toch een beetje ongelukkig. Geld houdt mij bijzonder weinig bezig. Ik heb geen idee hoeveel ik maandelijks verdien, en ik weet ook niet hoeveel geld er op onze rekening staat.

Dat op zich is natuurlijk al een enorme luxe, besef ik. Bob en ik kregen beide de nodige steun van thuis en ik ben onze familie daar erg dankbaar voor. En ook al maak ik mij weinig zorgen om de toekomst, gezien onze medische probleempjes vraag ik soms toch af of wij voor onze dochters niet beter wat meer zouden sparen.

Niet dat ik zo een spaarder ben. Geld op de bank is niets meer dan een cijfer. Daar ben je eigenlijk niets mee. De inflatie stijgt bovendien sneller dan de rentevoet. Het blijft hoe dan ook een verlieslatend plan. Bovendien houden wij op het einde van de maand ook geen honderden euro’s over.

En toch. De wereld wordt harder en individualitischer. Relaties worden ingewikkelder. Zo is een huis kopen alleen een stuk moeilijker dan met twee, en zeker zonder steun. En dan is er nog ons type 8 verhaal, en Flo’s epilepsie. hou je daar rekening mee? Spaar je voor alle kinderen even veel?

Natuurlijk hebben we nog tijd zat, en moeten we nu nog niets beslissen. Maar de tijd gaat snel en het zou spijtig zijn moesten mijn meisjes later op mijn zuurverdiende centen nog eens erfenisrechten moeten betalen. En dus mijn vraag aan jullie: wie spaart er al en hoe?

Stoppen met shoppen?

Een maand zou ik niets meer kopen, behalve eten en drinken natuurlijk. Omdat ik besef dat ik net iets te regelmatig geniet van de ‘koopkick’.

Je kent dat wel, dan loop je in de Aldi / Action / Blokker / Kruidvat / Koodza / Carrefour en zie je plots een leuke hebbeding liggen, voor geen geld. Een reuzekleurboek, schattige haarspeldjes, een toffe sjaal, heerlijk geurende lipbalsem, een knutseldoos, een grappige tuinkabouter, enzovoort. Natuurlijk heb je die dingen niet echt nodig maar ze kosten drie keer niets en het kan deugd doen om jezelf te trakteren. Nadeel is dat je huis na verloop van tijd vol met brol staat. Een maand stoppen met shoppen zou die shopkick doorbreken, dacht ik.

Voorlopig heb ik me al braaf aan het nieuwe voornemen gehouden. Ik vind het niet eens zo moeilijk. Wie tussen twee boodschappen door niet stopt in de Zeeman of in de Wibra koopt er niets. Simpel. Online vind ik dat een pak lastiger. Zo ben ik al maanden op zoek naar een leuk retro poppenwagentje als element voor mijn fotostudio. En nu vind ik natuurlijk een betaalbaar exemplaar, ik heb het dan toch maar gekocht. Het is voor het werk, moet u weten πŸ˜‰

Vergelijkbare situatie ontstond over Nina’s playmobilschool. Het kind is aan het sparen, al maanden. Het ligt hier al vol playmobil maar sinds nieuwjaar wil ze per se zo een school. 100 euro kost dat (ongeveer), vertelde ik haar. “Als je extra flink bent dan krijg je een sticker maar die school is duur, die gaat u wel 100 stickers kosten.” En nu is Nina dus aan het sparen, zo hard dat ze de honderd al lang voorbij is. Nog een geluk dat ze niet kan tellen maar vroeg of laat moet ik die school dus kopen. En dan zie ik nu een promotie bij Bart Smit, 65 euro in plaats van 100 euro. Dat kon ik niet laten liggen.

En dan is er nog Manou en haar antiklit Jip en Jannekehaarspray uit de Hema. Vergeten na de zwemles, snikte ze vrijdag. Dat is pech, dacht ik. “Ik koop je wel een nieuwe maar je gaat wel nog 2 weken moeten wachten.” Dus ja, deze maand kopen we niets maar ondertussen heb ik wel al een lijstje aangelegd. Soms vraag ik mij af hoe veel zin dit allemaal heeft.

De bewustwording is er ondertussen wel: ik omring me graag met leuke, speelse, vrolijke, kleurrijke spulletjes. So what? Mijn mama was erg zuinig. Ze schilderde graag maar werkte meestal over oude doeken heen, met goedkope verf. Na haar dood heb ik al haar nieuwe mooie canvassen en ongebruikte dure verftubes moeten weggeven. Sparen brengt niet op. Een mens leeft nu. Natuurlijk moet je niet meer uitgeven dan je hebt en dan je nodig hebt. En natuurlijk is hebben om te hebben belachelijk. Ik ben sowieso niet aan dure merkproducten. Ook voor mezelf koop ik nooit kostelijke kleren of schoenen.

Dus ik ga mijn tijd zo goed mogelijk proberen uitzitten, en van de gelegenheid gebruik maken om mijn kasten grondig uit te kuisen. Maar constant leven met de rem op, vind ik persoonlijk ook niets.