Tagarchief: gent

Piet

Ik was nog jong, en een beetje zenuwachtig. We hadden afgesproken in zijn kantoor aan het water, en ik was zoals altijd een beetje te vroeg.

Piet van Eeckhaut was een charismatische man, met zijn witte baard en ontzagwekkend gezichtsgroeven. Hij straalde rust en ervaring uit, en tegelijkertijd was hij buitengewoon hartelijk. Hij vertelde met veel liefde over zijn dochter, die ook bij hem werkte. En over Gent, een stad die hem nauw aan het hart lag.

Ahja, en waar wou ik eigenlijk die foto maken? Een man als Piet van Eeckhaut sturen, lukte me toen nauwelijks. Het is dan ook geen geweldig beeld geworden. Maar onze korte ontmoeting zal me altijd bij blijven.

Van Eeckhout

Advertenties

Pano

destelbergen (1 van 1)-4

 

zeehaven (1 van 1)-11

zeehaven (1 van 1)-10

zeehaven (1 van 1)-5

zeehaven (1 van 1)-4

zeehaven (1 van 1)-2

 

Vooraf een paar fotogenieke locaties voorstellen werkt vaak beter dan telkens opnieuw het warm water uitvinden. En dus reed ik dit weekend onze buurt rond. Op mijn Fujietje – zo close zijn we ondertussen – zit er een panoramische sleepfunctie, die ik tot dan nooit had gebruikt. Eerlijk: het is ‘spielerei’ want je kan het resultaat vooraf moeilijk inschatten. Een gadget waar ik dus best zuinig mee omspring. Maar … is het gênant om toe te geven … dat ik het voor dit specifieke doel … wel ok vind? 😉

‘Jij mag geen les volgen’

‘Vandaag is de slechtste dag van mijn leven’.
Zo kwam Manou huilend en in paniek terug van de auditie van de VEM en kamer58, twee musicalscholen in Gent.

Weken geleden was ik op bezoek op het secretariaat van de Vem, om Manou in te schrijven voor musicalLESSEN.
Heel vriendelijke mensen, dacht ik. Er kwam een auditie aan te pas, vertelde ze me. ‘Omdat wij met gemotiveerde kinderen willen werken. En sommige ouders schrijven hun kinderen om de verkeerde redenen in.’ Maar ik moest me zeker geen zorgen maken. Kinderen mogen niet te veel podiumvrees hebben maar toonvast zingen is geen vereiste. Het gaat ten slotte om lessen. Een korte voorstelling en een liedje zingen, meer moest dat niet zijn.

Zo heb ik dat ook aan Manou verteld. Ze had er veel zin in. Haar beste vriendinnetje bleef vrijdag bij ons slapen en de hele ochtend hebben ze samen gerepeteerd.

Gemotiveerd of niet: geen van beide meisjes mag meedoen. Wat een superdag zou worden eindigde in ellenlange tranen en met een bijzonder ongelukkig gevoel van falen. “Jammer, maar helaas” zou ik gezegd hebben mochten we vooraf correct geïnformeerd zijn. Dan hadden we de meisjes kunnen voorbereiden. Nu denk ik: schande, niet omdat Manou niet doormag maar wel om de verkeerde verwachtingen en de manier waarop.

‘Probeer het volgend jaar nog eens’. Meer uiteg kreeg Manou niet. Wenend kwam ze de cafetaria binnen. In de zaal zaten nog verschillende huilende kinderen. Ik was totaal verrast en viel alls het ware van mijn stoel. De leeftijd van de kinderen schommelde tussen de 8 en de 18 jaar. ‘Iedereen stond mij uit te lachen’ Bye Bye eigenwaarde. Mijn moederhart bloedde.

Het afhaalmoment had ik veel weg van een begrafenis, vol huilende kinderen en troostende ouders. Dit gaat om musicallessen waar ouders – hou u vast- 300 euro voor willen betalen.   Een leuke naschoolse activiteit voor kinderen van 8 tot 11 jaar met één toonmoment per jaar; dit was geen auditie voor een studio 100-show of voor The Voice.

Na twee dagen word ik nog steeds misselijk van de hele toestand.

Zand

Ge moet niet denken dat ik hier iedere dag een fotoshoot organiseer, of dat mijn meisjes echt graag poseren.

Ik heb mijn gewoon een nieuwe fototoestel gekocht (zalig!), en dat moet getest worden. En de dames zijn alle drie op de leeftijd gekomen dat ik ze gemakkelijk kan chanteren: tien minuutjes meewerken en ik trakteer … op een lekkere snoep/ ijsje/eten voor tv/bij mama slapen/ … Een goede foto is mij veel waard 😉

zandklein (1 van 1)

Kwetsbaar

We wonen in een van de rijkste en veiligste regio’s ter wereld. En toch. Het leven kan je ook hier van de ene dag op de andere ontglippen. Een zwaar bus-, trein- of auto-ongeval, een zware ongeneeslijke ziekte of een roofmoord: het overkomt mensen iedere dag, totaal onverwacht.

Ja, ook ik leefde de voorbije dagen mee met Aurore, en haar ouders en vrienden. En ook ik heb me de bedenking gemaakt dat er toch veel zieke mensen rondlopen op deze aardbol. Wat bezielt sommige mensen toch?

Maar hoe groot mijn ongeloof ook is, hoe boos of verdrietig ik ook ben, ik weiger me over te geven aan de angst. Of het nu gaat over liefde of vriendschap, kinderen krijgen, sporten, reizen of op stap gaan naar de Gentse Feesten: het kan altijd en overal (zwaar) misgaan. Maar ieder risico is ook een kans, een kans op iets heel mooi.

Net daarom is het zo belangrijk om vandaag te leven. Heb je al zo lang zin om er eens een paar dagen op uit te trekken met vriendinnen? Maak er nu werk van en wacht niet tot je kinderen groot genoeg zijn. Zin in een glas champagne op een doordeweekse werkdag? Gewoon doen. Morgen ben je misschien te ziek om er van te genieten. Droom je al zo lang van een verre reis? Wacht niet. Je weet maar nooit.

Ik hoop dat ik nog lang mag leven, dat ik mijn meisjes mag zien opgroeien en dat ik mag kennismaken met eventuele kleinkinderen. En als het anders loopt, is dat jammer. Maar mijn eerste vierdertig jaar waren alvast erg intens en waardevol. Dat kunnen ze ons alvast niet meer afpakken.

De Gentse feesten

‘Op de Gentse Feesten verliezen sommige mensen toch elke vorm van normbesef. Ik vraag me soms af van onder welke steen die vandaan gekropen komen.’

Veel mensen houden blijkbaar niet van de Gentse feesten. Fans zijn er al genoeg, denk ik stiekem. Iedereen is vrij te doen en te denken wat hij wilt. Ik ga hier niemand proberen overtuigen. Toch blijf ik het gevoel hebben dat dergelijke uitspraken eerder getuigen van onwetendheid.

De Gentse feesten, het is een buitengewoon groot en gevarieerd event. Gedurende tien dagen geven allerhande organisaties het beste van zichzelf. Kleinschalig kindertoneel of een groot wild concert, alternatieve dansworkshops of hard beats in de vooruit, intieme klassieke concerten of samen dansen op Radio Modern, gezellige drukte op pole pole of rustig bootjes varen, frieten en curryworst of een heerlijk verrassingsmenu, en nog zo veel meer.

Zouden er mensen bestaan die echt alles oprecht kul vinden? Ik vermoed dat de meerderheid het programma niet eens bekijkt. De Gentse Feesten, dat is gewoon veel volk en veel alcohol zeker?

En het zijn natuurlijk ook deze mensen die Bata Bata van Cirq marginaal en plat vinden, ook al zijn ze er nog nooit geweest. Humor is nu eenmaal moeilijk uit te leggen. En kunst flirt altijd een beetje met de grens. Dus als ik op facebook schrijf dat we gezellig gelachen hebben met minderheden, dan kreeg ik natuurlijk meteen de wind van voor. Hoe durf ik?

Hou u dan maar vast. Ik heb mijn kinderen in een kooi opgesloten, als aapjes. Ze kregen er apennootjes en bananen, en ze vonden het geweldig. Nina liet zich schminken als een mulatje en Flo heeft een hele namiddag op de draaimolen ‘word zo zat als je ouders’ gezeten. We hebben gelachen met elkaar maar vooral met onszelf. En op het einde van de namiddag werd iedereen witgewassen.

Met mijn normbesef is er niets mis, integendeel. De hele middag was niet alleen heel leuk, het was voor iedereen ook heel leerrijk. Maar net als een goed restaurant ga ik Bata Bata hier niet te hard aanprijzen. Jullie hebben gelijk, de Gentse Feesten dat is niets voor u. Met dit weer rij je beter een dagje op en af naar zee, of naar Plopsaland. 😉

Campo Santo

Het kerkhof Campo Santo ligt achter ons deur, lees op fietsafstand. Het leek mij een beetje een luguber maar tegelijkertijd waardevol zomeruitstapje. Kwestie dat de meisjes eens op een kerkhof komen voor er iemand sterft.

Zijn die graven echt heel oud?
– Heel heel oud, meer dan honderd jaar.
– Ouder dan jou?
– Veel ouder. 😉 Die mensen zijn gestorven nog voor mémé geboren werd. Het zijn de opa en oma van de opa en oma van jou opa en oma.
– Waren dat de eerste mensen?
– Neen, die zijn nog veel veel ouder.
– Mama? Wie waren dan de eerste mensen?
– Hum. Kweetnie. Alle, ik weet het wel maar het is een beetje ingewikkeld om het uit te leggen.
– Toe.
– De eerste mensen waren eigenlijk geen mensen. Het waren apen, die plots besloten om op hun twee achterste poten te gaan lopen. En dan werden ze slimmer, maakten ze huizen en droegenz e kleren. En zo werden apen mensen. Dat is het ene verhaal. Sommige mensen geloven dat God eerst een man maakte, Adam. Maar omdat Adam zich verveelde, gaf God hem een vriendinnetje Eva. Zij kregen kindjes en die kindjes kregen weer kindjes en nu zijn we met miljarden mensen. 

– Welk verhaal geloof jij mama?
– Ik geloof niet in Adam en Eva. 
– Oh spijtig. Ik vind het verhaal van Adam en Eva mooier. Toe, ga jij ook in Adam en Eva geloven? 
– Mmm
– Toe mama. Dat van die apen vind ik niet zo leuk.
– Mmm, ik geloof … Ik geloof … in dino’s. 
– Dino’s? Ah tof! Ik geloof ook in dino’s. Liggen die hier ook begraven?

 

Toffe uitstap. Echt! 😉