Tagarchief: geschenk

Voor de juf

De dochters hadden weinig zin om te knutselen, en dus verzonnen we iets anders.

* Bedankt om me te laten groeien, of zonnebloemen voor Flo’s juf:

IMG_20140627_184938

* Twee pretpakketten voor de juffen van Manou en Nina, met allerhande lekkere extraatjes zoals verse kruiden, mosterd en sausjes, hartige en zoete hapjes én natuurlijk het zelfgemaakte rapport. IMG_20140627_155348

IMG_20140627_160219

Omdat ze het verdienen 🙂

Afscheid

Volgende week is het zover; dan nemen mijn meisjes afscheid van hun juf. En omdat wij dit jaar maar liefst drie keer met ons gat in de boter zijn gevallen, werk ik aan leuke afscheidsgeschenkjes.

Veel juffen zitten niet te wachten op nog een koffiemok. Dat lesgeven toch gewoon hun job is, en dat niet iedereen een cadeau kan betalen besef ik ook. Toch blijft dat afscheid een bijzonder moment. Mijn meisjes vragen veel extra zorgen. Een extra bedanking is het minste wat ik maar vooral mijn kinderen kunnen doen.

De vraag blijft: wat geven we de juf? Te dure geschenken zijn nergens goed voor. Iets zelfgemaakt is leuker, al vind ik Flo’s tekening, of de ruwe strepen op papier, misschien een beetje zwak.

Wat hebben we de voorbije jaren al gedaan?

Een Pinterest-inspiratieboekje:

inspiratieboekje-1-of-1

Snoep:

inspiratieboekje-1-of-1-2

Bloemen (echt en van papier):

bedankt-1-of-1-2geschenkjejuf-1-van-1-4

Nog leuke ideetjes: zelfgemaakte tissuedoos, zelfgemaakte pennenzak (maar veel zin om te naaien heb ik niet),  confituur of iets uit de keuken, een plantje (bedankt dat je me liet groeien), enzovoort.

Waar ik dit jaar aan werk:

Een rapport voor de juf:

IMG_20140619_134254

Op Manous verjaardagsfeestje zijn we begonnen aan een vriendschapsboekje van alle leerlingen, maar dat is nog ver van af.

En verder ben ik nog een beetje zoekend: niet te duur, niet te moeilijk, niet te tijdrovend.

Tips zijn dus nog altijd welkom. 🙂

Secret santa

IMG_20131219_164228

Zoals iedere jaar neem ik me voor om mijn secret santa-geschenk zelf te maken. Maar december is meestal een heel drukke maand, en soms moet een mens realistisch blijven. Een mutsje haken, leek in dit geval ook geen goed idee;-) Dus zocht een reeks leuke hebbedingetjes uit: een gelukspopje, glasverf, een kadertje, portefeuille, fietslichtjes, sleutelhangertjes enzovoort.

Bovendien krijgt Anoushka haar secret santa een beetje vroeger dan afgesproken aangezien wij morgen al op vakantie vertrekken. Dat op zich is al een leuke verrassing, denk ik 😉 Mijn ‘slachtoffer’ was trouwens opnieuw een voor mij onbekende blogster. Net als bij The Voice en Man Bijt Hond vraag ik me soms af: waar blijft Tess al die onbekende mensen/blogs toch halen?  😉

Verwend

IMG_20130811_125018

IMG_20130811_125221
Drie dochters is leuk en handig. Dat dacht ik alvast toen bleek dat we drie meisjes zouden krijgen. En natuurlijk is dat vaak ook waar. Kleren, fietsen en speelgoed schuiven gewoon door van groot naar klein. Vooral op vlak van speelgoed zijn mijn meisjes echt verwend. Zelf koop ik niet zo decadent veel. Maar na acht jaren verjaardagsfeestjes en bezoekjes van Sinterklaas hebben wij al bijna een volledige speelgoedwinkel bij elkaar verzameld. Ik moet er voor alle eerlijkheid bij vermelden dat wij als jongste van de familie ook veel speelgoed doorgeschoven krijgen.

Zo stonden hier op een bepaald moment zeker acht fietsjes van neefjes en nichtjes. En zelf doe ik voorlopig niet veel weg. Er komen hier zo veel kinderen op bezoek. Bovendien zou ik het wel leuk vinden om bijvoorbeeld little people’s te bewaren voor later. Retro fisher price blijft gewoon trendy. Toch?

Maar ik had echt geen idee wat ik voor Flo’s verjaardag moest kopen. Een dagje Boudewijnpark stond al op het programma maar op die leeftijd verwacht een kind ook een tastbaar geschenk. Daarom gingen we (na een vol uur twijfelen in Droomland) voor een glijbaan (als pot samen met de grootouders) maar gezien we al een kleuterexemplaar bezitten, kozen de zusjes voor ‘iets groter’.

En zo verandert onze tuin langzaam in een zwemspeeltuin. Nog een beetje en ik kan inkom vragen 😉

IMG_20130813_140826 IMG_20130813_141045

 

Geschenkjes

Na de hele discussie voel ik me nu toch een beetje ‘verplicht’ om ons resultaat online te zetten. Creatief zijn met kinderen is altijd een beetje een risico, zoals je kan zien. Want de dames kozen hun potje en bloemetje zelf wat niet altijd een even geslaagd resultaat opleverde.

En we waren natuurlijk niet alleen met een bloemetje voor de juf. Maar ze leek er toch oprecht blij mee. Voor onze lievelingsjuf had ik bovendien al een hele poos een zakje (staaltjes) clicks klaarliggen. Wij spelen daar toch niet mee.

Wel nieuw dit jaar is dat we niet alleen een cadeautje gaven, we kregen er ook een paar. Super tof!

geschenkjejuf (1 van 1)-6 geschenkjejuf (1 van 1)

Dank u

Waarom wordt alles altijd aanzien als een wedstrijd? Waarom kijken mensen nog zo regelmatig over hun schouder, naar wat de andere doet?

Morgen is de laatste dag van het schooljaar. We hebben en goede en leuke periode achter de rug. Manou kwam terecht bij een lieve en bereidwillige juf, waar ze zich goed voelde. Nina’s juf heeft haar geweldig ondersteund en begeleid richting type 8. Ondanks haar leerachterstand groeide Nina dit jaar uit tot een vrolijk en sociaal kind dat overloopt van zelfvertrouwen. En Flo’s huidige juf staat nog altijd op mijn nummer één. Ze is niet voor niets uitgegroeid tot een van mijn betere vriendinnen. Haar cadeautje heb ik trouwens al eerder dit jaar gegeven, door haar te nomineren als leerkracht van het jaar. 😉

Na een jaar intensief samenwerken, wil ik hen nu graag bedanken. Is dat streberig? Iedereen moet vooral zijn zin doen, denk ik zo. Mijn kinderen vragen alle drie een beetje meer zorg. Als mama vind ik vaak veel steun en begrip bij zorgfiguren. Ik vind het dus niet meer dan normaal om bij het afscheid, hen nog eens extra te bedanken. Samen met de meisjes hebben we iets in elkaar gestoken. Manou en Nina maakten ook een mooie tekening en morgen geven we alles met trots af.

‘Wij krijgen toch ook geen geschenk als we ons werk goed doen?’ Als tiener werkte ik als zaalmeisje in de Kinepolis. Na de film ving ik een gesprek op van een moeder tegen haar twee zoontjes. ‘Laat uw popcorndoos en drankbekertje maar liggen. Dat meisje wordt daar toch voor betaald.’ Ik kan me het gezicht van de domme vrouw nog altijd herinneren. Anderen evident vinden, dat is pas ‘dikke zever’. Een mens kan nooit te veel dank u wel zeggen, en dat geldt zeker niet alleen voor leerkrachten. Een extra vriendelijke verpleegster, een helpende lezer, een luisterend oor of gewoon zomaar: een geschenkje af en toe maakt het leven mooier, zachter en menselijker.

In blogland lijkt het alsof alle mama’s nu massaal het beste van zichzelf geven. Die arme leerkrachten worden morgen overspoeld, zo lijkt het. In een gewone gemengde school blijkt de werkelijkheid natuurlijk anders. In de kleuterklassen van witte scholen zullen de juffen morgen waarschijnlijk veel geschenkjes ontvangen. Maar in leraars in de hogere jaren van het lager onderwijs, zorg- en revalidatiejuffen, sportjuffen en leerkrachten in concentratiescholen krijgen meestal niets.

Dat niet iedereen graag knutselt, begrijp ik wel. En dat het niet altijd klikt met de juf (of vroedvrouw) heb ik ook al mogen ondervinden. ‘En u kind daar als enige laten staan met lege handen?’ Waarom niet? Zo leren kinderen het concept kennen van een eigen mening. Nina doet niet meer aan de geldpot voor haar juf. Zelf verkies ik persoonlijke cadeautjes boven inzamelacties. Anderen vinden dat misschien streberig en dat is jammer want het wedstrijdelement ontgaat mij volledig. Ons projectje was deze keer niet eens zo vernieuwend of creatief. Het is de geste waar het om gaat.

Ik raad iedereen morgen aan om zijn zin te doen. Samen leggen voor een cadeaubon, een kant en klaar gekocht cadeautje, een knutselgeschenk, een tekening of kaartje, een gezellig afscheidsgesprek of gewoon eens wuiven en weg: alles kan. Het is net die verscheidenheid die het leven boeiend maakt. En stop vooral met het beoordelen (en veroordelen) van andermans keuzes.

Inpakpapier

Zonde vind ik het soms. Zo mooi papier dat in enkele seconden gewoon kapotgescheurd wordt. Mooie verpakking zorgen voor extra spanning, voor verwachtingen en dus voor sfeer. Maar voor kinderen blijf ik het toch vaak verspilling vinden. Het is mij niet eens om de kostprijs te doen, eerder om het principe. Daarom gebruik ik thuis regelmatig krantenpapier, zeker voor de extraatjes, de kleine pakjes.

inpakpapier

Secret santa

Gisteren ontving ik een pakje helemaal uit Slowakije, how cool is that? Ik reis graag en heb al veel landen bezocht, in Afrika, Azië en Amerika. Maar Slowakije, daar weet ik nu echt helemaal niets van en net daarom lijkt het zo ver. Secret santa gaat internationaal. Spannend. 😉 Kirsten van fijn(2) stuurde me een heel leuke verzameling spulletjes, van vilt tot een prachtig stuk stof, én een leuk patroontje. Ik kreeg meten weer zin om te frullen.

“Ik werd wat nerveus toen ik jou gegevens doorkreeg. Jij bent wel dé An hé.” Dat vond ik heel grappig. Geen zorgen Kirsten: ik lijk online strenger en kritischer dan in werkelijkheid. En ik ben oprecht heel blij met mijn secret santa. Deze week zal ik proberen iets leuks te maken van het mooie van het stofje.

Mijn pakje deed me natuurlijk ook meteen denken aan mijn geschenkje. De meeste spulletjes had ik al verzamelend, maar ik stelde het opsturen steeds uit. Deze voormiddag trok dus ik naar de post. Ik ben benieuwd wat mijn slachtoffer er gaat van vinden. Ik geef toe dat ik het opnieuw een moeilijke opdracht vond. Leen heeft professionele blog, en hoe leuk ik L’O ook vind: veel geheimpjes en persoonlijke voorkeuren vond ik niet op haar blog. En… ze heeft (nog) geen kinderen. Ouders zijn gemakkelijke slachtoffers 🙂 Het werd een gedichtenboekje (ook al heb ik weinig of geen ervaring met poëzie, maat het leek me wel passen), een paar zelfgehaakte bloemen, gelukspopjes en twee persoonlijke fotosleuterhangers.

Goh, wat vind ik het leuk om zo nieuwe mensen te leren kennen 😉

secretsanta copy

Sinterklaas

Hij komt, hij komt. Mijn brievenbus wordt overspoeld met sinterklaasfolders. Het kind in mij bladert daar graag in. Wat ze toch blijven uitvinden, onvoorstelbaar. Toch weet ik nog altijd niet wat gekocht. 3 meisjes, 3 grootouders, meters en peters en thuis moet hij natuurlijk ook nog wel iets brengen.

Ze hebben al zo veel speelgoed maar de Sint kan moeilijk een centje storten op de rekening he? Manou en Nina kiezen graag zelf al wil ik ook hen een beetje sturen. Anders kopen voor we de 2de keer een Playmobil zwembad alleen omdat Nina het meisje in bikini verloren is. Manou is verstandiger en misschien wordt het wel tijd om haar eens de waarheid te vertellen.

Vraag van de dag: op welke leeftijd vertel je een kind de waarheid over Sinterklaas?

Ik wil het natuurlijk niet verpesten, noch voor haar, noch voor haar vriendjes en zeker niet voor haar zusjes. Anderzijds, ze zou het beter van mij vernemen, in vertrouwen, dan dat ze uitgelachen wordt op school. Moeilijk. Ik heb Manou alvast vertelt dat Sinterklaas ook “shopt” en dat hij een budget heeft van +- 85 euro, alles samen. Ze moet dus kiezen én rekenen. En dat ze één groot cadeau kan kiezen maar dat het slimmer is (zeker voor mij én voor de grootouders) dat ze voor 2 of 3 geschenkjes van +- 25 euro gaat.

“Mama, waarom staat er in het boekje dan toch speelgoed van 100 euro en meer?” Tja… 😉

Puzzelen

“These are a few of my favorite things…”

Puzzelen doet Nina echt graag (als ze niet met de Playmobil speelt). En dus bestelden wij haar een persoonlijke fotopuzzel van, whoehoe, 200 stukken. Twee avonden hebben we er aan gewerkt met het hele gezin, en ik ben trots want de eerste versie is klaar.

Kinderen willen in uiteindelijk allemaal hetzelfde: aandacht. En dat kreeg ze want vanaf nu wordt er bij ons dus gepuzzeld, opnieuw en opnieuw, tot we er bij neervallen.

Gelukkig bestelde ik er een kader bij (die meer kostte dan de puzzel zelf). Dat is mijn ontsnappingsroute. Puzzelen is leerrijk maar er zijn grenzen. Vroeg of laat ga ik het beu worden, en dan hang ik ding op in haar kamer.

Afscheid

Het valt me altijd een beetje zwaar, afscheid nemen. Een heel jaar door zorgen juffen (en meesters) voor je kinderen, iedere dag opnieuw. Samen zorg je voor hun welbevinden.  Ze toveren een lach op hun gezicht, kuisen hun poep af en vegen de tranen weg. Ze verzorgen hun wonden, zowel de fysieke als de emotionele. En dan begint de grote vakantie en is het allemaal voorbij. Soms zie je elkaar nog eens, op de speelplaats, maar de echte band is weg. Dat hoort erbij.

Hoe bedank je een goede juf? Moeilijk. Dure geschenken vind ik ongepast. Samen met Pinterest maakte ik een inspiratieboekje, vol leuke kinderideeën. En dankzij Ina krijgen de juffen (en ook de rest van het team) er nog iets lekkers bij.

Vaderdag

Wat ouders voor hun kinderen doen, is rationeel niet te vatten. Eén verwendag lijkt mij een kleine tegenprestatie. In theorie ben ik dus een grote fan van moeder- en vaderdag. Maar in de praktijk betekent vaderdag dat ik – voor de zoveelste keer- op zoek mag gaan naar een reeks originele cadeautjes.

Geven is leuker dan krijgen. En ik hou wel van een creatieve zoekopdracht. Maar jaar na jaar, voor vaderdag en kerstmis en de verjaardag, dezelfde zoektocht: ik moet toegeven dat mijn vatje inspiratie langzaam maar zeker opgeraakt. Allerhande fotocadeaus, kledij, interieurgadgets, boeken, bons of grapjes: het is allemaal al de revue gepaseerd.

Voor de ene persoonlijkheid is het ook gemakkelijker dan voor de andere. Je van zo van die mensen die altijd van alles op hun wishlist hebben staan. Anderen kopen gewoon zelf wat ze nodig, punt. Moeilijk. Mannen verwennen hun vrouw op moederdag massaal met bloemen. Wij vrouwen zouden ook zo een succesformule moeten uitvinden. Iemand suggesties? Bier? Wijn? P-magazine? 😉