Tagarchief: gezin

Zand

Ge moet niet denken dat ik hier iedere dag een fotoshoot organiseer, of dat mijn meisjes echt graag poseren.

Ik heb mijn gewoon een nieuwe fototoestel gekocht (zalig!), en dat moet getest worden. En de dames zijn alle drie op de leeftijd gekomen dat ik ze gemakkelijk kan chanteren: tien minuutjes meewerken en ik trakteer … op een lekkere snoep/ ijsje/eten voor tv/bij mama slapen/ … Een goede foto is mij veel waard 😉

zandklein (1 van 1)

101 voorzieningen

België is een geweldig land, met een fantastisch sociaal vangnet. Ziek of zorgbehoevend zijn is natuurlijk nooit leuk. Maar als het dan toch moet gebeuren, dan kan je toch rekenen op 101 hulpvoorzieningen. Klein groot addertje onder het gras: je moet ze vinden en vaak ook afdwingen.

Bob heeft al te lang te veel pijn. En dus zochten we hulp, van in het UZ Gent naar de pijnkliniek van St Lucas tot in Melsbroek. Binnen enkele weken wordt hij opgenomen in het revalidatiecentrum, voor een periode van minstens drie weken. Ik hoop met gans mijn hart dat ze hem eindelijk kunnen helpen. Een complex probleem is natuurlijk niet op een twee drie opgelost, dat begrijp ik wel. Anderzijds zal het toch niet gemakkelijk zijn om een job in de media met lange en late uren te combineren met drie jonge kinderen.

Nog een geluk dat mijn vader al een deel van het over- en weer gerij op zich kan nemen. Maar een sportieve oma die een paar weken komt inwonen is er niet. Voor een voltijdse nanny heb ik het geld niet. En mijn favoriete babysits gaan natuurlijk zelf nog naar school. Bovendien is drie kinderen op drie verschillende schoollocaties gaan ophalen, medicatie geven, koken, de meisjes begeleiden bij hun huiswerk, samen eten en na nadien in bad en bed steken misschien ook een beetje ambitieus voor een zestienjarige.

‘Als we iets kunnen doen, moet je het maar zeggen. Manou kan in het weekend gerust eens komen spelen.’ Heel goed bedoeld allemaal maar mijn meisjes opsplitsen maakt de puzzel alleen nog ingewikkelder. Bovendien heb ik vooral hulp nodig op weekdagen, van half vier tot half acht, en dan werken de meeste van onze vrienden. Of ze hebben hun handen vol met hun eigen kroost.

Even zag het er naar uit dat vooral (onbetaald) sociaal verlof ons zou redden. Op zich vind ik het al een voorrecht om op korte termijn een paar extra dagen vrij te mogen nemen. Maar dankzij de thuisbeleidster van De Tandem kwam ik in contact met Oppas plus, een thuisoppasdienst van de mutualiteit voor zorgkinderen zoals Flo. Deze geweldige organisatie bestaat uit twee afdelingen: eentje voor werkende ouders tot 18 uur en eentje voor een avond uit vanaf 18 uur. Wij passen dus in geen van de twee tijdschema’s 😉 Maar de contactpersoon was gelukkig erg begripvol en er komt overleg voor een mogelijke uitzondering.

Dan is er ook nog de dienst gezinshulp voor mensen met een handicap. Maar ook zij werken maar tot 16 uur, en het tarief is erg onduidelijk. Het wordt berekend op basis van ons inkomen en schommelt (volgens de telefoniste) tussen een paar euro’s en vijventwintig euro per uur. Ik vraag me af welke zorgbehoevende zo even vijventwintig euro per uur kan betalen maar het is niet de moment om het systeem in vraag te stellen.

Veel alleenstaande ouders doen dit jaar in jaar uit, zonder hulp van familie en zonder de steun van de mutualiteit. Ik mag dus niet klagen. Het is ‘gewoon’ een kwestie van … een goede planning, een gezonde dosis energie en genoeg lef om hulp te blijven vragen.

Voor het eerst kamperen

Wat je doet op vakantie is vaak familiaal bepaald, meer dan we denken. En wij komen niet uit een kampeerfamilie. Maar na bruin in de tuin kregen we er toch zin in. En dus ging ik op zoek naar een charmante camping.

Charmant, gezellig, mooi, kleinschalig, uniek, karakter- en sfeervol, … Het is een moeilijk uit te leggen begrip die toch bij iedere zoektocht terugkomt. Vrij snel kwam ik bij camping Maka uit. Hun site zag er beloftevol uit maar foto’s bedriegen, altijd ;). Gelukkig overtrof de realiteit mijn verwachtingen. Camping Maka is een bijzondere plaats, een goed bewaard geheim, een tip voor de kampeerders onder jullie.

De uitbaters zijn Nederlanders net als de helft van de andere gasten. De sfeer is er erg familiaal,  warm, groen en rustig (echt!). De kinderen inclusief Bob hadden meteen speelvriendjes. 😉

Maar pas op, kamperen is niet voor iedereen weggelegd. Het is een avontuur en avonturen gaan vaak samen met de nodige onvoorziene omstandigheden, rommel en vuiligheid. Ook al vertrokken we erg geladen, al snel bleek dat we veel te weinig meehadden. Om zes uur ’s avonds tot het besef komen dat je zelf moet zorgen voor wc-papier, is toch een beetje pijnlijk. Één trui en één handdoek per kind was ook ruim te weinig. Van een campingstekker had ik ook nog nooit gehoord. De BBQ hadden we mee maar we misten toch borden en bestek. En vooral: reservetuutjes.

Kamperen betekent loslaten, zeker met drie jonge zotte kinderen aan kant van een stromende rivier.
Hier maken ze geen moddertaartjes van proper zand, en zwemmen ze niet onder toezicht van een ervaren badmeester. Neen. Ze verdwijnen voor een half uur in het bos of in andermans tent. Als je denkt dat ze niet vuiler kunnen worden, doen ze er nog een stevige schep bovenop. En ze blijven veel te lang wakker.

Ik moet eerlijk zijn: het was wennen. Ja, ik heb een beetje gestresst toen ik Flo voor de zoveelste keer kwijt was. Of toen ik ontdekte dat ik ongesteld was en geen wc-papier bijhad ( ook toen een onbekende medekampeerster even mijn deur opentrok om me te helpen). Of toen ze met hun natte crocs de tent inkropen. En toen ze om elf uur nog altijd niet wilden slapen.

Maar uiteindelijk overviel mij toch een zalig laisser aller-gevoel. Kamperen is echt en dat is tof. Het is ontbijten in de zon, leven ontdekken onder iedere steen, lachen met de vuile snoet van je kinderen, genieten van een warme douche terwijl je de plakkerige zonnecréme van je huid afspoelt, in slaap vallen voor het kampvuur en wakker schieten met het idee dat er een wasbeer voor je tent zit.

Camping Maka gewoon geweldig. Wij gaan zeker terug!

Op hotel met vijf

Tijdens de paasvakantie gaan wij vaak op skivakantie, ook dit jaar. 1000 kilometer rijden, is best te doen in een dag. Maar omdat een reis voor mij begint vanaf het moment dat ik het huis verlaat, besloten we om toch onderweg te stoppen. Dus ging ik op zoek naar een betaalbaar hotel.

Twee volwassenen en drie kinderen, dat is meer dan gemiddeld maar nu toch ook niet zo uitzonderlijk. Toch vond ik nergens een geschikte kamer. Twee kinderen, dat gaat nog net. Voor een triootje zijn er ook opties zat. Maar gezinnen met drie kinderen moeten altijd en overal betalen voor vier volwassenen. En dat zag ik voor zo een korte tussenstop nacht toch niet zitten.

En dus boekte ik een kamer met een extra bed. Ik vermeldde wel dat we twee kinderen hadden, twee kleintjes en dat een extra bed dus meer dan genoeg was. Bij aankomst ging ik eerst naar boven met Nina en Flo, nadien volgde Bob met Manou. En de volgende ochtend aten we allemaal samen.

Leve Ibis en hun beperkte receptie. Meer nog: de kamers waren erg mooi, met een heerlijk bed en gestreken lakens. Manou sliep samen met Nina, Flo tussen ons. Allemaal heel gezellig. Het is jammer maar ik heb moeten leren dat eerlijkheid toch niet het langst duurt 🙂

Groot gezin

“Vijf kinderen, dat is pure ontspanning.” Slik. Dat was alvast mijn eerste reactie. Maar toen ik het stuk las (in ons weekblad) vond ik het eigenlijk toch niet zo vreemd. Drie kinderen op zich vind ik niet zo bijzonder. Moesten wij niet zo veel medische zorgen hebben, zou er voor mijn part nog wel eentje bij kunnen. Een pleeg- of adoptiekindje.

De grote uitdaging zit hem, volgens mij, in de combinatie kinderen + werk + huishouden + tuin + vrienden + reizen + (medische zorgen) + + Het is natuurlijk een kwestie van keuzes maken. Vier kinderen zouden haalbaar zijn moest ik bijvoorbeeld stoppen met fotograferen. Of moesten wij ons gewoon gezellig samen opsluiten: minder vrienden uitnodigen, geen vijf verschillende naschoolse activiteiten, geen weekendjes weg, geen verre reizen, …

Net daarom was het een interessant artikel. Het waren geen huismoeders die getuigden maar hoge opgeleide ouders die beide nog altijd werken en geen nanny (of oma) in dienst hebben. “Niet te veel denken, en gewoon doen.” “Je moet je kinderen durven loslaten. Je kan ze toch niet allemaal altijd in de gaten houden.” “Stil is het hier nooit. Opgeruimd ook niet.” Eigenlijk klinkt dat allemaal verrassend herkenbaar 😉 Een vierde kind komt er zeker niet maar met Tuk zitten we dus toch al een stuk in de goede richting 😉
vijf

Zonder

“En?”

Het was een spannende nacht, dat moet ik toegeven. Maar alles verliep … redelijk. Flo stuipte een keertje, zoals gewoonlijk dus. ’s Morgens was ze wel wel lastig en overgevoelig, maar dat kan natuurlijk een restant van de buikgriep zijn. En dus stuurde ik ze voor de zoveelste dag op rij toch niet naar school. Misschien is dat nog het lastigste, dat ik mijn planning iedere dag honderd keer moet omgooien. Gaat ze naar school? In ze in staat om mee boodschappen te doen? Geraken we deze middag tot bij de kapper? Kan ze naar de zwemles?

Veel ouders ervaren de combinatie gezin – werk – relatie – vriendschap – hobby’s – huishouden zwaar. Het is puzzelen voor iedereen, maar een zorgkindje maakt het allemaal toch net iets onvoorspelbaarder. Op school is ze niet geraakt. Boodschappen doen zat er ook niet in. En een half uur voor we bij de kinderkapper verwacht werden, viel ze in slaap. Ik besloot ze toch wakker te maken, want ik had echt geen zin om nog een afspraak te verleggen. Bovendien moet ze leren om ’s nachts te slapen; dat zou mij ook deugd doen.

Moe en versuft liet ze haar haar knippen maar ze klaarde langzaam toch op. Vol nieuwe moed vertrokken we dus rechtstreeks naar de zwemles. De eerste vijf minuten vond ze het nog een beetje leuk maar dan volgde een anti-climax. Ze kreeg koud en het was gedaan met de leute. Na tien minuten besloot ik vroegtijdig de les te verlaten. Buitenstaanders zullen dat waarschijnlijk niet begrijpen, of verkeerd interpreteren. “Het kindje heeft koud en die mama haalt haar daarom uit de les? Zo verwend.”

Maar leren zwemmen is geen prioriteit, en dus paste ik mijn plan nog maar eens aan. Thuis wachtte ons namelijk een nieuwe uitdaging: eten. De sonde is weg maar de eetstress is terug. Voorspelbaar. En straks volgt er een nieuwe nacht. Maar het klinkt allemaal zieliger dan het is. Ik vind “mijn ventje” schattiger dan ooit. Jullie niet?

Eenzame wolf

Tuc voelt zich al helemaal thuis in ons gezin. Het lijkt soms alsof hij er altijd geweest is.

Het is een super lieve, schattige, zachte en rustige hond. Hij loopt niet weg, slaapt veel en verwacht gelukkig geen al te grote wandelingen. En hij laat zich gewillig bepotelen voor kinderen.

Ondertussen hebben we ook al een paar van zijn scherpe kantjes ontdekt. Om onduidelijke reden eet hij liever konijnenkeutels en kinderstront dan hondenkorrels. En hij is lui. Vooral ’s avonds krijg je hem nauwelijks nog naar buiten. Dan loop ik daar alleen, helemaal zen, terwijl hij al lang terug binnen in zijn mand ligt.

Maar het lastigste is dat hij ’s nachts niet alleen durft te slapen. Overdag is hij onvoorstelbaar braaf, zeker voor zo een jong hondje. Het plan was dat hij in de gang zou slapen, een veilige warme plaats waar hij niets kapot kan bijten. Ik was nauwelijks boven toen ik het vreselijke geluid voor het eerst hoorde. Blaffen is het niet, janken kan je het ook niet noemen. Het heeft meer weg van een oerkreet.

Alsof er een wolf in ons huis vast zat. Het geluid ging door merg en been. “Moah, da beestje. Zo zielig.” Maar na drie slapeloze nachten bleef er van mijn medelijden weinig over. En nu slaapt hij dus -voorlopig- in de living, waar zijn andere baasje vaak tot diep in de nacht naar tv kijkt. 🙂

IMG_20121229_194325

Tis beslist

De hele nacht kon ik aan niets anders meer denken. De meisjes wilden er ook niet over zwijgen, en ook Bob was overtuigd.

Maar het dilemma bleef, ondanks jullie tips 😉 Ja, het leek me zielig om die twee honden uit elkaar te halen. Maar een mens moet ook zijn eigen beperkingen kennen en respecteren. En ik weet dat twee voor ons gewoon te veel is. Ik heb al verschillende honden gehad. Ik kén de voor- en nadelen. Wij hebben een grote tuin, met afsluiting. Drie kinderen die niets liever willen dan spelen. En Bob en ik zijn veel thuis. Er is ruimte in ons hart en in ons huis. En toch. Honden zijn zoals kinderen: ze hebben aandacht nodig, veel aandacht. Twee honden dat zou onverstandig zijn, zeker met Flo’s epilepsie en al onze andere medische perikelen in het achterhoofd.

Een hond in huis nemen is een serieuze beslissing. Hem (of haar) terugbrengen of (weer) afstaan vind ik persoonlijk echt not done. Het zou eentje worden of geentje, besloot ik voor mezelf. En dus trokken we met het hele gezin terug naar het asiel. Het leek alsof de splitsing de hondjes minder zwaar viel, al is dat misschien gewoon wishfull thinking. Het mannetje was (ietsepietsie) speelser, vrolijker en tegelijk gemakkelijker.

“De kans dat de we samen kunnen plaatsen is klein. Het asiel zit overvol. Normaal moeten honden hier 14 dagen blijven, om de eerste eigenaar de kans te geven om ze terug te eisen. Ze zitten hier nu al 3 dagen. Ik denk niet dat er nog iemand komt. Als jullie hem willen, kunnen jullie hem morgen komen halen. De volgende 10 dagen blijft de kans wel bestaan dat iemand hem terugeist maar ik stel voor dat we het toch wagen. Het is hier zo vreselijk druk.”

Morgen krijgen we een pleeghond. En we gaan ze dus toch splitsen. Ik kan de wereld niet redden, sus ik mezelf. We helpen een dier uit de miserie. Eentje is beter dan geentje. En ik ben er vast van overtuigd dat het beestje bij ons gelukkig kan worden. Hopelijk vind zijn zusje ook leuke thuis. Wie twijfelde om 2013 te beginnen met een goede daad: hier is jullie kans 😉

Winterdroom

Kerstavond mocht wel iets bijzonders worden ook al stond er geen familiefeest op het programma.

Dus besloten we om de avond te beginnen op Winterdroom, een soort kerstkermis met schaatspiste. Vorig jaar vond ik het er veel te druk om te schaatsen. Maar op kerstavond zou het rustiger zijn, dacht ik, zonder Chirogroepjes of tienerbendes.

Wat een geweldig plan. De piste was zo goed als leeg, wat handig is als je verschillende beginnelingen tegelijk moet begeleiden. Winterdroom is een aanraden op kerstavond (alhoewel, als jullie nu allemaal hetzelfde doen, is het gedaan met de rust ;-)). Het plan was om te schaatsen met Manou en Nina, terwijl Bob op Flo zou letten. Alleen jammer dat de schaatspiste een beetje gesmolten was en ieder val dus gepaard ging met een koude douche. De volgende keer trekken we onze skibroeken aan. 🙂

Zowel manou en Nina vonden het aanvankelijk moeilijk, ondanks onze schattige pinguïn. Maar de mooie lichtjes en de vrolijke kerstmuziek maakten veel goed. En dan wou Flo toch ook ABSOLUUT op het ijs. Leuk dat ze het vond (mijn rug iets minder). Volgend jaar gaan ze dus allemaal schaatsen, al moet ik dan misschien toch een extra begeleider voorzien 😉

schaatsen

Twijfels

Drie vierkante canvassen voor in onze woonkamer, het lijkt me wel een leuk idee. En zaterdagvoormiddag hadden we toevallig niets gepland. Ideaal.

Maar je eigen kinderen fotograferen is moeilijker dan die van anderen. En dus twijfel ik: kleur of zwart-wit? Allemaal blote schouders? Of kan het zo? Of misschien is dat zwart kleedje van Manou toch iets te donker? Wat denken jullie?

Werken met je eigen kinderen heeft een groot voordeel: ik kan altijd opnieuw beginnen 😉

 

Harry malter

Enkele maanden geleden kocht ik via Groupon vijf toegangstickets voor Harry Malter, aan 6 euro per persoon. Dat zou deze zomervakantie wel eens van pas komen, dacht ik. Maar de vakantietijd vloog voorbij en zondag vervielen de bons. We moesten en zouden zondag dus naar Harry Malter gaan. Grouponstress noemt mijn man het 😉

Het park heeft niet zo een goede reputatie. Het zou oud, vuil en dieronvriendelijk zijn. Maar het is vlakbij en de combinatie park, dieren en speeltuin trekt mij wel aan. Ik vind Harry Malter bovendien betaalbaar, zeker met Groupon (of op woensdag) en zeker in vergelijking met Plopsa. We gingen en zagen veel leuke dieren, van dichtbij. Aapjes, stinkdieren, hangbuikvarkentjes, papegaaien, stokstaartjes en nog zo een paar rare wezens.

En dan waren er bootjes, een oude molen, een rit in de huifkar, een circusvoorstelling én een rit op de rug van een echte kameel. Nergens hebben we lang moeten aanschuiven. Heerlijk. We hebben veel gelachen en de kinderen kregen er maar geen genoeg van. Ja, het park is dringend toe aan een vers likje verf maar dat kon onze pret niet bederven. Volgend jaar gaan we zeker terug. Ik kijk er nu al naar uit.

Verwendag

We zeggen het al lang, al van voor de recente ontwikkelingen. Drie kinderen voor één gezin, het is altijd een beetje vechten voor aandacht. Nu zeker.

Voor Manou en Nina is het ook een moeilijke periode. Natuurlijk leuk dat ze overal mogen gaan spelen, maar eigenlijk willen ze het liefst thuis zijn bij ons. Dus lanceer ik de maandelijkse verwendag. Zondag lijkt me ideaal maar het kan in principe eender welke dag zijn. Het gaat niet om cadeautjes, of toch geen grote. Kinderen willen in de eerste plaats aandacht en liefde.

Kiezen voor pannenkoeken bij het ontbijt, en die voor de televisie opeten. En dan samen in bad en mogen kiezen waar ze zitten en hoe lang ze er in blijven. Een dag lang in verkleedkleren rondlopen en geschminkt worden. Of samen buiten spelen, geduwd worden en samen op de trampoline. En kiezen wat ze willen eten, en dan samen naar de speeltuin fietsen. Of met mama en papa verstoppertje spelen en een eigen cd samenstellen en branden en dan disco in de speelkamer. Picnic in de tuin en vooraan zitten in de auto. Samen brullen op K3 en springen op het ouderlijke bed. Verwendag, een dag om naar uit te kijken.

Een keer per maand lijkt me genoeg. Het moet nog haalbaar blijven, zeker met Flo.

Help

Aantal sterilisaties bij vrouwen op tien jaar tijd gehalveerd

Het aantal sterilisaties bij vrouwen is in de periode 1999-2008 in ons land gehalveerd van 11.415 tot 5.767. (Het Nieuwsblad )
 
en een beetje lager:
Ondanks de sterilisatie raken sommige vrouwen achteraf toch terug zwanger. Volgens Poppe is dat bij 1 op 400 gesteriliseerde vrouwen het geval. ‘Meestal heeft er zich een kanaaltje tussen 2 afgestorven uiteinden van de eileider gevormd. In 1 op 4 gevallen gaat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.’
 
Lap! Paniek! Help! Neen, ik weet dat het mij neit agat overkomen, ook al is dat een cliché. Maar het zou toch echt schrikken zijn hoor. Drie is echt wel genoeg, hoe mijn relatie ook evolueert 🙂