Tagarchief: haar

Nieuwe coupe

Het duurde even voor ik begreep wat er was gebeurd. Op de grond lag een bergje blonde haartjes. Misschien was er opnieuw een Barbie gesneuveld?

Kappertje spelen, het blijft een klassieker. Zoiets overkomt je maar één keer, per kind wel te verstaan. Flo beperkte zich tenminste tot één kant. En wat je de juf ook mag beweren: ze kan recht knippen.

Onze huis-aan-huis kapster gaf me twee opties: of ik maak er een ventje van of we steken er een asymmetrische coupe in. Dat is hip, voor volwassenen.

Waarom zijn kinderkapstel altijd zo vreselijk klassiek en braaf? Het is maar haar; dat groeit altijd weer terug. De kindertijd lijkt me bovendien de ideale moment om te experimenteren. Sparen zullen ze later nog genoeg moeten doen 😉

image-2

Lang haar

Laat u niets wijsmaken. Lang haar betekent veel werk. Halflang haar is nog erger maar dit terzijde.

Manou wou dus graag haar haar laten groeien. Maar borstelen vindt ze pijnlijk en ze verdraagt niet goed staartjes of speldjes. Maar zo lang loshangend haar, het is maar weinigen gegeven. Helemaal los vind ik snel slordig.

Iedere ochtend en iedere avond was het discussie. En dus hakten we de knoop door. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn om … haar. En ja, veel jongens en mannen verkiezen lang haar, maar dat is hun probleem. Ik ben natuurlijk niet objectief maar ik ken veel knappe, stijlvolle en vrouwelijke dames met kort haar en minstens evenveel slordige – vettig dus snel in een staart – langharige types. 🙂

De nafoto volgt, als ik Manou eens uit het bad of zwembad krijg. Maar ik kan u verzekeren: het is toffer korter.

IMG_20130701_121201

Krullen

krullen (1 of 1)Vijftien was ik toen ik voor het eerst mijn haar echt kort liet knippen. Sindsdien ligt mijn krultang dus werkloos in de kast te verstoffen. Vandaag haalde ik ze nog eens boven, na een inspirerend bericht van mijn jeugdvriendinnetje

. Manou vond het meteen een goed idee. Ze wil haar haar laten groeien maar worstelt voorlopig een beetje met een tussenlengte. Te kort voor een staartje, te lang om gewoon los te laten. Krulletjes staan gaan beeldig. Ze deden met zelfs twijfelen aan mijn eigen coupe.

Nina was aanvankelijk geen vragend partij. Zij houdt niet zo van verandering maar heeft natuurlijk een beetje pech met een moeder zoals ik. Sommige mensen gaan iedere jaar naar deze plaats op reis, veranderen nooit van bakker, eten graag verschillende keren in hetzelfde restaurant, kopen steeds hetzelfde soort brood en kiezen telkens weer voor dezelfde vertrouwde merken. Ik niet, soms tot grote spijt van mijn omgeving. Ik weet ook niet goed waarom maar ik veranderd graag.

krullen (1 of 1)-2

Nina zou voor de rest van haar leven kiezen voor een vlecht, en op wilde dagen voor twee. Daar is op zich niets mis mee, behalve dat het een angstige keuze is: de mensen zouden eens kunnen lachen met haar. En daar kan ik natuurlijk niet in meegaan. We gingen voor een compromis, en uiteindelijk was iedereen blij met het resultaat. 🙂

Kapper

Tijd om naar de kapper te gaan, heb ik al lang niet meer. Daarom komt er iemand thuis, zowel voor mij als voor de meisjes. Nina en Manou zijn aan het sparen, voor lang haar. Flo’s wilde haren kon ik niet meer aanzien. Op een halfuurtje was de klus geklaard, voor ons beide. We zien er op slag een pak jonger en frisser uit. 🙂 Dat is sneller en goedkoper dan eender welk medicijn. Zalig.

Wigger

“Ik wil vijf vlechtjes, want ik ben vijf jaar.” Voorlopig heeft alleen Nina lang haar. Gelukkig want zo graag doe ik dat niet, vlechten. Ze was de enige die het kammen kon verdragen.

Ondertussen zien de zusjes wel groen van jaloezie. “Ik wil ook.” Tja, wie mooi wil zijn, moet afzien 😉 Flo’s haar ga ik alvast nog eens laten knippen voor het nieuwe schooljaar. Manou mag wat mij betreft beginnen sparen, al betwijfel ik dat ze het gaat volhouden.

Mijn haar

Je zou kunnen zeggen dat ik van verandering hou. Dat klinkt …avontuurlijk. De waarheid is dat ik gewoon nooit echt tevreden ben van mijn haar. Mijn natuurlijk kleur gaat me niet. Daar is echt iedereen het over eens. Pech. Op zich ben ik helemaal niet tegen kleuren. Ik heb gewoon geen geduld. Moest ik dat nu thuis mooi kunnen doen, tussen het avondeten en het slapengaan, dan zou mijn leven een pak eenvoudiger worden. Bij de kapper duurt dat gewoon altijd zo lang, en ook al ken ik een heel toffe kapster: ik heb daar echt geen tijd voor. Dus stel ik het kleuren telkens te lang uit,erger ik me te pletter aan mijn uitgroei en wordt ik gedwongen tot snelle spoedbeslissingen.

Eigenlijk vind ik haar niet zo belangrijk. Ik wil “gewoon” geen kort-handig-huisvrouwencoupe. Het mag niet te braaf zijn maar wel graag vrouwelijk. Maar vooral: ik mag er geen werk aan hebben, want daar heb ik ‘s morgens geen tijd voor. Mannen verkiezen lang maar ik zie er dan altijd zo slordig uit. Kort is frisser maar vaak toch iets minder elegant. Dus ja, ik ben opnieuw gezwicht voor een iets donkerder kleur. Omdat dat blond zo snel geel uitslaat en het er dan zo goedkoop uitziet. Ik had beter moeten weten. Grijs is wel cool, maar dat van mij slaat altijd zo geel uit.

Hel.

Nieuwe coupe

Verandering is goed. Het geeft zuurstof aan het leven. Even wordt alles een beetje spannend. Zou ik of zou ik niet? En dan ga je er gewoon voor. Het is maar haar. Bevalt het niet dan laat ik het toch gewoon weer verven en/of groeien. Dus knipte ik het af, of beter: ik liet het doen door iemand die er verstand van heeft. Het was even schrikken toen ik mezelf voor het eerst in de spiegel zag. En dan nadien heb je natuurlijk ook altijd de reacties van anderen. Sommigen vinden het goed, anderen zeggen niets (of toch niet luidop).

Toen ik in het middelbaar mijn haar voor het eerst halfkort liet knippen vond iedereen het jammer. Toen ik het jaren nadien weer liet groeien, waren ze weer niet blij: zo kort dat ging mij toch zo goed. Toen ik voor het eerst mèchen liet steken, vonden velen blond een slecht idee. Vorig jaar besloot ik het eens terug te kleuren in mijn natuurlijke haarkleur. Ook weer niet goed natuurlijk.

Het voordeel van ouderen worden is dat de mening van anderen mij steeds minder raakt. Kort of lang haar, dik of dun, mooi of lelijk: uiteindelijk maakt het allemaal niet veel uit. Goed vrienden blijven vrienden, slechte vrienden liggen er al lang uit. En de spanning van zo een nieuwe coupe maakt me vrolijk. Ik ben blij.