Tagarchief: juf

Trouw

trouw (1 van 1)

– Juf M. trouwt. We gaan straks samen naar het feestje. Je mag een bloemetje voor haar kopen, en ze zal een mooie jurk aan hebben.
– Gaan we naar een feestje? Van juf M. ? Voor haar verjaardag?
– Niet voor haar verjaardag maar omdat ze trouwt. Ze gaat er uit zien als een prinses, met een mooi wit kleed.
– En dan krijgt ze een bloemetje voor haar verjaardag? Of is het bloementje voor de prinses?
– De juf wordt de prinses, omdat ze trouwt.
– Trouwt ze voor haar verjaardag?

Tja …

trouw (1 van 1)-2

 

Advertenties

Voor de juf

De dochters hadden weinig zin om te knutselen, en dus verzonnen we iets anders.

* Bedankt om me te laten groeien, of zonnebloemen voor Flo’s juf:

IMG_20140627_184938

* Twee pretpakketten voor de juffen van Manou en Nina, met allerhande lekkere extraatjes zoals verse kruiden, mosterd en sausjes, hartige en zoete hapjes Ên natuurlijk het zelfgemaakte rapport. IMG_20140627_155348

IMG_20140627_160219

Omdat ze het verdienen 🙂

Afscheid

Volgende week is het zover; dan nemen mijn meisjes afscheid van hun juf. En omdat wij dit jaar maar liefst drie keer met ons gat in de boter zijn gevallen, werk ik aan leuke afscheidsgeschenkjes.

Veel juffen zitten niet te wachten op nog een koffiemok. Dat lesgeven toch gewoon hun job is, en dat niet iedereen een cadeau kan betalen besef ik ook. Toch blijft dat afscheid een bijzonder moment. Mijn meisjes vragen veel extra zorgen. Een extra bedanking is het minste wat ik maar vooral mijn kinderen kunnen doen.

De vraag blijft: wat geven we de juf? Te dure geschenken zijn nergens goed voor. Iets zelfgemaakt is leuker, al vind ik Flo’s tekening, of de ruwe strepen op papier, misschien een beetje zwak.

Wat hebben we de voorbije jaren al gedaan?

Een Pinterest-inspiratieboekje:

inspiratieboekje-1-of-1

Snoep:

inspiratieboekje-1-of-1-2

Bloemen (echt en van papier):

bedankt-1-of-1-2geschenkjejuf-1-van-1-4

Nog leuke ideetjes: zelfgemaakte tissuedoos, zelfgemaakte pennenzak (maar veel zin om te naaien heb ik niet),  confituur of iets uit de keuken, een plantje (bedankt dat je me liet groeien), enzovoort.

Waar ik dit jaar aan werk:

Een rapport voor de juf:

IMG_20140619_134254

Op Manous verjaardagsfeestje zijn we begonnen aan een vriendschapsboekje van alle leerlingen, maar dat is nog ver van af.

En verder ben ik nog een beetje zoekend: niet te duur, niet te moeilijk, niet te tijdrovend.

Tips zijn dus nog altijd welkom. 🙂

Geschenkjes

Na de hele discussie voel ik me nu toch een beetje ‘verplicht’ om ons resultaat online te zetten. Creatief zijn met kinderen is altijd een beetje een risico, zoals je kan zien. Want de dames kozen hun potje en bloemetje zelf wat niet altijd een even geslaagd resultaat opleverde.

En we waren natuurlijk niet alleen met een bloemetje voor de juf. Maar ze leek er toch oprecht blij mee. Voor onze lievelingsjuf had ik bovendien al een hele poos een zakje (staaltjes) clicks klaarliggen. Wij spelen daar toch niet mee.

Wel nieuw dit jaar is dat we niet alleen een cadeautje gaven, we kregen er ook een paar. Super tof!

geschenkjejuf (1 van 1)-6 geschenkjejuf (1 van 1)

Dank u

Waarom wordt alles altijd aanzien als een wedstrijd? Waarom kijken mensen nog zo regelmatig over hun schouder, naar wat de andere doet?

Morgen is de laatste dag van het schooljaar. We hebben en goede en leuke periode achter de rug. Manou kwam terecht bij een lieve en bereidwillige juf, waar ze zich goed voelde. Nina’s juf heeft haar geweldig ondersteund en begeleid richting type 8. Ondanks haar leerachterstand groeide Nina dit jaar uit tot een vrolijk en sociaal kind dat overloopt van zelfvertrouwen. En Flo’s huidige juf staat nog altijd op mijn nummer ÊÊn. Ze is niet voor niets uitgegroeid tot een van mijn betere vriendinnen. Haar cadeautje heb ik trouwens al eerder dit jaar gegeven, door haar te nomineren als leerkracht van het jaar. 😉

Na een jaar intensief samenwerken, wil ik hen nu graag bedanken. Is dat streberig? Iedereen moet vooral zijn zin doen, denk ik zo. Mijn kinderen vragen alle drie een beetje meer zorg. Als mama vind ik vaak veel steun en begrip bij zorgfiguren. Ik vind het dus niet meer dan normaal om bij het afscheid, hen nog eens extra te bedanken. Samen met de meisjes hebben we iets in elkaar gestoken. Manou en Nina maakten ook een mooie tekening en morgen geven we alles met trots af.

‘Wij krijgen toch ook geen geschenk als we ons werk goed doen?’ Als tiener werkte ik als zaalmeisje in de Kinepolis. Na de film ving ik een gesprek op van een moeder tegen haar twee zoontjes. ‘Laat uw popcorndoos en drankbekertje maar liggen. Dat meisje wordt daar toch voor betaald.’ Ik kan me het gezicht van de domme vrouw nog altijd herinneren. Anderen evident vinden, dat is pas ‘dikke zever’. Een mens kan nooit te veel dank u wel zeggen, en dat geldt zeker niet alleen voor leerkrachten. Een extra vriendelijke verpleegster, een helpende lezer, een luisterend oor of gewoon zomaar: een geschenkje af en toe maakt het leven mooier, zachter en menselijker.

In blogland lijkt het alsof alle mama’s nu massaal het beste van zichzelf geven. Die arme leerkrachten worden morgen overspoeld, zo lijkt het. In een gewone gemengde school blijkt de werkelijkheid natuurlijk anders. In de kleuterklassen van witte scholen zullen de juffen morgen waarschijnlijk veel geschenkjes ontvangen. Maar in leraars in de hogere jaren van het lager onderwijs, zorg- en revalidatiejuffen, sportjuffen en leerkrachten in concentratiescholen krijgen meestal niets.

Dat niet iedereen graag knutselt, begrijp ik wel. En dat het niet altijd klikt met de juf (of vroedvrouw) heb ik ook al mogen ondervinden. ‘En u kind daar als enige laten staan met lege handen?’ Waarom niet? Zo leren kinderen het concept kennen van een eigen mening. Nina doet niet meer aan de geldpot voor haar juf. Zelf verkies ik persoonlijke cadeautjes boven inzamelacties. Anderen vinden dat misschien streberig en dat is jammer want het wedstrijdelement ontgaat mij volledig. Ons projectje was deze keer niet eens zo vernieuwend of creatief. Het is de geste waar het om gaat.

Ik raad iedereen morgen aan om zijn zin te doen. Samen leggen voor een cadeaubon, een kant en klaar gekocht cadeautje, een knutselgeschenk, een tekening of kaartje, een gezellig afscheidsgesprek of gewoon eens wuiven en weg: alles kan. Het is net die verscheidenheid die het leven boeiend maakt. En stop vooral met het beoordelen (en veroordelen) van andermans keuzes.

Een geschenk voor de juf

Nog twee weken en dan nemen we opnieuw afscheid van de juffen. Ik vind het leuk om voor de gelegenheid een originele dankuwel in elkaar te knutselen. Op pinterest had ik al een paar ideetjes verzameld tot ik deze week een briefje kreeg van een andere mama, met de vraag om samen te leggen voor een cadeaubon.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ken die mama niet goed maar ik vind het wel een tof initiatief. Veel ouders zouden anders gewoon niets doen. Maar zelf vind ik zo een gemeenschappelijke pot of cadeaubon een beetje onpersoonlijk. Eigenlijk maak ik mij die bedenking vaak. Geschenken geven dat gaat toch om energie steken in elkaar met als hoofdvraag: ‘waar kan ik de ander plezier mee doen?’ Het is een zoektocht, een proces. Geven is leuker dan krijgen.

Maar nu zit ik natuurlijk een beetje vast. Het is mij niet om het geld te doen. Ik kan gewoon meedoen met de pot en toch zelf nog een extra geschenk verzinnen. Maar is dat niet te veel van het goede? ‘Streber’ 😉 Of ik kan gewoon bij mijn eerste gedacht blijven en niet meedoen, maar ben ik dan niet een beetje de spelbreker?

Er blijven hoe dan ook twee juffen over. Daar kan ik alvast mee beginnen 😉