Tagarchief: kanker

Buren

Tien jaar geleden kochten Bob en ik een leuk herenhuis in het centrum van Gent. Toegeven, de geluidsisolatie was niet ideaal. Bovendien gebruikten wij de gelijkvloers als garage en woonden we op de eerste verdieping, vlak naast hun slaapkamer. Het waren brave mensen en toch zorgde de geluidsoverlast voor de nodige discussies. Wij waren jong, nodigen meermaals per week vrienden uit terwijl zij graag om tien uur wilden slapen. We hebben geprobeerd om een beetje rekening me hen te houden, en ruzie is er dus nooit geweest.

Maar toen hun kinderen in de blok zaten en ze kwamen vragen of wij de komende twee maanden op weekdagen geen etentjes meer wouden organiseren en na tien uur geen televisie meer wouden kijken, vond ik dat toch een stap te ver.

En toen kregen we kinderen. ūüėČ

Uiteindelijk waren zij niet de reden dat we zijn verhuisd maar het speelde wel een rol. Ik herinner me nog goed de dag dat ik hen het nieuws vertelde. Ze vonden het oprecht jammer, zeker toen bleek dat we ons huis hadden verkocht aan een kotbaas. Tja …

Nu wonen we in een ruime villa op een vrijstaand stuk grond. Tijdens de verhuis stonden onze nieuwe buren al voor de deur. Dat “onze” ceder enorm veel naalden verloor en hun dakgoten verstopte. Slik. De boom ging er uit, en we hebben ondertussen een goed contact. Maar ik ben blij met de afstand en de ruimte die zorgt voor een natuurlijke buffer.

Mijn vader woont bij ons in, en er komen hier veel vrienden op bezoek. Samen op vakantie, ook dat vind ik erg gezellig. Ik heb lang thuis gewoond, ook toen mijn mama terminaal was.

Ik hou van mensen rond me heen, maar besef ook hoe moeilijk samenwonen soms kan zijn. Net daarom heb ik me gisteren vreselijk ge√ęrgerd aan de berichtgeving rond de klagende (er stond zelfs zure) buurbewoners. Natuurlijk is het een beetje klein om klacht in te dienen tegen kankerpati√ęnten, alsof die mensen geen zorgen genoeg hebben.

Maar die collectieve verontwaardiging stoort mij. Hoeveel van hen zouden hun zieke ouder in huis nemen? En wat als de vzw nu onderdak zouden bieden aan Romagezinnen, zouden we dan even boos zijn? Die mensen hebben toch ook problemen waar ze niet zelf voor gekozen hebben.

De vraag is niet: doet de vzw goed werk? Hebben die mensen recht op onderdak en verzorging? Neen. De echte vraag is: is die woonblok een geschikte locatie? In het nieuws kregen we beelden te zien van een soortgelijk initiatief waar de buren ‘helemaal geen problemen hadden met hun zieke buren.’ Niemand zegt er bij dat de pati√ęnten daar in een vrijstaande villa wonen, met veel parking voor de deur. De infrastructuur van de woonblokken is helemaal anders. Dat verpleegkundige op pantoffels moeten werken, zegt eigenlijk al genoeg.

De situatie is zoals vaak veel ingewikkelder en genuanceerder. De klagers online uitmaken voor “ego√Įsten”, ze beschrijven als onmenselijk en hen ¬†zelf kanker toewensen, vind ik misschien ¬†verontrustender als de oorspronkelijke klacht zelf.

The battle we didn’t choose

Amerikaanse fotograaf Angelo Merendino maakte een prachtige maar hartverscheurende fotoreeks over zijn vrouw en haar strijd tegen borstkanker. Nieuw is het thema natuurlijk niet maar de beelden spoken nu al dagen door mijn hoofd. Nog te veel mensen lijken te denken dat kanker vooral anderen overkomt, of dat de kans op genezing zo groot is dat het uiteindelijk allemaal ‘wel meevalt’. Niet dus. Zeker scrollen tot helemaal onderaan.

TBWDC website slideshow (6 of 20)

Ik heb jou lief

100101

Zorgen, ziekte, pijn en verdriet. Ze komen vaak heel plots. En dan staat de wereld stil.

Vandaag botste ik op een prachtige en aangrijpende fotoreeks van Tom en Lore, en hun strijd tegen leukemie. “Ik heb jou lief”, de titel van de blog alleen is al zo mooi, zo romantisch. Ondanks het zware thema en de pijnlijke realiteit achter de beelden, zie ik toch vooral veel liefde. Heel veel liefde.

Hoe herkenbaar is onherkenbaar?

kanker

“Help! Ik sta in de krant.”

 

Niet iedereen vind het tof om herkenbaar in de krant te verschijnen, zeker niet op een kwetsbaar moment. Op de fotoredactie proberen wij daar rekening mee te houden, ook al is het niet altijd gemakkelijk. Overal en iedereen om een schriftelijk toelating vragen, is gewoon onmogelijk. Net daarom werken wij vaak met persagentschappen, zeker voor themabeelden.

Daarom schrok ik toen enkele weken geleden een lezer me ’s morgens onthutst opbelde op de redactie. Er stond een foto van zijn vrouw in de krant, bij een verhaal over kanker (!) en met haar borsten bloot nog wel (!). ¬†“Hoe kon dat nu? ¬†Er werd door ons geen toestemming gegeven. Wij vinden dit een verregaande overtreding op de privacy en voelen ons daardoor zeer geschaad.”

Ik fotografeer regelmatig voor de Liga tegen Kanker en weet hoe gevoelig het onderwerp ligt. Maar de foto kwam van het Nederlands persagentschap Hollandse Hoogte. Is die  Vlaamse vrouw naar Nederland getrokken voor haar mammografie?

Ondertussen hebben nog 2 vrouwen gemaild. Ook zij herkenden zichzelf, onterecht. De Nederlandse vrouw op de foto is op een of andere manier een prototype van een Vlaamse  vrouw van middelbare leeftijd. Onherkenbaar herkenbaar. Heel bizar, vind ik het.

Breakdown

image

Gisteren zag ik nog eens een film in de bioscoop. Dat was lang geleden. Als student ging ik wekelijks naar de cinema, maar persoonlijk vind ik Kinepolis echt duur. Maar het blijft tof om een goede film op zo een groot scherm, in een enorme (en liefst bijna lege) zaal te bekijken. Lekkere zetels ook.

Om 14.15 is de keuze beperkt. ‘The broken circle breakdown’ sprak mij aan: lekker Belgisch, een emotioneel en menselijk verhaal, een beetje kunstig met humor √©n de nodige diepgang.

Over ouders die hun dochtertje verliezen aan kanker. Slik. Ik loop moe en dat maakt me emotioneel. Ik ga wenen, hard wenen, dacht ik. Neen, dat mag niet gebeuren. Ik moet nadien nog werken. Ik weet wat er gaat komen; ik ben voorbereid; ik heb mezelf onder controle. Blijven ademen en knipperen.

Het is een mooie, hartverwarmende en tegelijk hatverscheurende film. Ik vond hem extra confronterend omdat hij deels in het UZ is opgenomen. Toch is het aanrader, al is het maar omdat ik nog maar eens besefte hoe broos geluk is.