Tagarchief: kinderen

Televisieverslaafd

Misschien ligt het probleem bij mij. Ik geef het slechte voorbeeld door zelf zo veel achter mijn computer te zitten, ook al is dat voor het werk. En stiekem ook een beetje voor mezelf, maar dat blijft onder ons. 🙂 Misschien stoort dat televisiekijken me zo hard omdat ik zelf nauwelijks voor de buis zit. Computeren is minder passief. Doorgaans kijk ik tv terwijl ik met iets anders bezig ben, als achtergrondbezigheid. Het nieuws, politieke debatten en ook de meeste Engelstalige films en series zijn perfect te volgen met één oog.

Op zich is er natuurlijk niets mis met televisiekijken. Ik ben geen principiële mama die haar kinderen wilt beschermen tegen de zonden, de seks of het geweld van de grote boze buis. De tv is een gemakkelijke, goedkope en altijd beschikbare babysit, zeker op zondagmorgen. Maar er zijn grenzen. En dat lijken die kinderen van mij steeds minder te begrijpen.

Moest ik ze laten doen, hangen ze de hele dag – wat zeg ik dag én nacht- voor tv. En ze kijken naar de domste programma’s eerst. Fronzen is misschien een beetje melig maar ik hou wel van een goede Disneyfilm. Maar neen hoor, ze verkiezen K3- de soap, waar die halve gare grieten constant ruzie maken voor één vreselijke trage jongen (of hij is homo, dat kan ook). Nog een geluk dat ze De Kampioenen, Buren of Familie niet ontdekt hebben of je mag mij laten opnemen.

Televisiekijken is verslavend. De ene dochter heeft er hier al meer last van dan de andere maar bijna alle kinderen zijn er vatbaar voor.  Als oma vraagt wie naar televisie wilt kijken, springen alle kleinkinderen collectief in de zetel, hoe mooi het weer ook zijn mag. Met als gevolg dat ze na verloop van tijd verleren om ‘gewoon’ te spelen.

Je had het gezicht van Manou en Flo moeten zien toen ik vorige vrijdag aankondigde dat het een scherm-vrij weekend zou worden.

‘Maar wat moeten wij dan doen?’
‘Spelen.’
‘ Wat moeten we spelen? En met wie? ‘
‘Spelen. Alleen of met je zus, buiten of binnen. ZONDER MIJ. Je gaat spelen, je vervelen. Maar geen tv.’
‘Spelen op de computer of Nintendo? ‘
‘Geen tv, geen schermpjes, geen ipad, geen Nintendo. Niets van dat! Spelen. Met de poppen of Playmobil, of in de tuin, met de hond, knutselen, verstoppertje, een gezelschapsspel, keuze genoeg. S-P-E-L-E-N.’

Het gesprek eindigde in traantjes, aan beide kanten. Zelf zat ik uren op zolder met de Playmobil, zeker tot mijn twaalf jaar. Ik zou het als een persoonlijk falen ervaren moesten mijn dochters zich geen weekendje kunnen bezighouden. Zolang er vriendjes langskomen, of ik met hen mee doe vinden ze het allemaal wel leuk. Maar zelfs iets verzinnen, zonder om het kwartier mijn hulp in te schakelen, dat is blijkbaar moeilijk.

Halverwege het weekend had ik stiekem toch een beetje spijt van dat grootste idealistische plan. Shooten en werken met hun gejengel op de achtergrond, het is niet erg bevorderlijk voor mijn humeur. Voor tv zijnz e stil, dat moet ik toegeven 😉 Maar zowel zij als ik zetten dapper door, en zo werd het al bij al nog een fijn weekend. Morgen kijken ze weer naar K3 maar ondertussen hebben we toch een klein stapje in de juiste richting gezet.

Advertenties

Pasen

Ik lust geen chocolade en dat is geen gril of geheime vermageringstruc. Hoe ongelofelijk dat voor veel vrouwen ook klinkt, ik vind chocolade gewoon niet lekker. En dat is altijd zo geweest.Leuk is anders, zeker als kind. Denk aan verjaardagsfeestjes die steevast gepaard gaan met een prachtige – oh je raadt het al- chocoladeverjaardagstaart. Of Pasen waarbij ik wel mocht meezoeken maar uiteindelijk een pluche knuffel kreeg. 🙂

Pasen heb ik dus een beetje verdrongen. Veel zin om er zondag om zes uur ’s ochtends voor op te staan, had ik niet. ‘Hij is niet geweest’, snikte Nina enkele uren later en ik voelde me even een heel slechte moeder. ‘De paashaas heeft het vreselijk druk lieve schat. Weet jij hoeveel tuinen hij deze ochtend moest bezoeken? Heel erg veel. Hij komt vast nog.’ Sinds ik mama werd, gaat het liegen me steeds beter af 😉

Manou zingt in het koor op school. Dat is leuk en gezellig, al betekent dat het ook dat ze als ongelovig en niet-gedoopt kind een paar keer per jaar verwacht wordt in de kerk. Maar dat Pasen de verrijzenis van Christus viert, ontging haar duidelijk. ‘Dat kan toch niet mama? Mensen die dood zijn, kunnen toch niet opnieuw levend worden?’

‘De Paasmis dat is zingen voor eieren.’ Laten we het daarbij houden 🙂 Toen ze terug kwam van de Paasmis waren de klokken en /of haas ‘toevallig’ ook langs geweest.

Eind goed, al goed. Of niet? Drie minuten na de grote zoektocht was het ruzie. Wie had er nu de meeste eieren? En was het allemaal wel eerlijk? ’s Avonds bleken twee van de drie meisjes geconstipeerd. 😉

‘Gaan we naar huis?’

image

image

image

image

We zaten nog niet op de boot en daar was ze al met haar vraag: ‘Mama? Wanneer gaan we naar huis?’

Dat is even slikken natuurlijk. Het is vakantie voor iedereen. Reizen is leuk. Samen op avontuur, tijd voor elkaar en ondertussen een stukje van de wereld ontdekken.  Toch?

Maar de meeste kinderen zijn van nature eerder gemakszuchtig en behoudsgezind.

Thailand, Zuid Afrika, Marokko,  Rome, Amsterdam, Parijs, Brighton mét kinderen? Veel mensen verklaren ons zot. Toch vind ik reizen met kleintjes helemaal niet zo moeilijk als het lijkt, zolang je je aan een paar ‘spelregels’ houdt:

* halveer je ritme, minstens. Met kinderen reis je trager,  veel trager. Zouden we ons zeven dagen kunnen bezighouden in zo een klein stadje als Brighton? Een week later hebben niet de helft van de activiteiten afgewerkt. So?

* Wees flexibel, plan zo weinig mogelijk. Kinderen zijn wispelturig,  dat moet ik jullie niet wijsmaken. Een strak programma is vragen om problemen. Honger? Dan eten we. Moe? Dan stoppen we.

* Laat ze meebeslissen. Jij kiest en dan is het hun beurt. Iedereen blij. Wees niet te streng. Op vakantie mag er meer dan thuis, ook ijsjes als middageten, McDonalds als vieruurtje of ontbijten voor tv.

* Sluit je op tijd af voor elkaar. Gezellig samenzijn, 7 op 7, 24 uur per dag, dat is gewoon niet menselijk. Laat je kinderen geregeld met rust, ook al hangen ze dan in de zetel met de Ipad. Ga alleen lopen ’s ochtends, of wandelen. Investeer in een berg vrouwentijdschriften of een goed boek om even in te verdwijnen. Pedagogisch misschien niet helemaal verantwoord maar zelf heb ik hard genoten van mijn mp3-speler op de speeltuin. Bij noodgevallen hoor ik door één oor meer dan genoeg. 😉

Flo is de jongste, en van aard een moeilijk stuurbaar kind. Ze doet graag haar zin, wandelt niet graag, en heeft meer dan regelmatig honger. Toch heeft ook zij genoten van ons weekje Brighton.

‘ Floowie? Morgen gaan we naar huis. Morgen zie je Tuc terug. Leul he?’
‘ Nee. Ik wil niet naar huis. Ik ga bij de poesjes blijven.’

Het zal dus toch wel meegevallen zijn. Denk ik 🙂 In juli gaan we naar Straatsburg.

image

Typisch Brits

Steden aan de zee zijn altijd leuk, zeker met kinderen. En om onduidelijke redenen hou ik wel van Engeland, ondanks de middelmatige keuken en het wisselvallige weer. Engeland is lekker anders, en voor een weekje kan ik daar wel van genieten.

Want behalve dat ze hier links rijden, ontdekte ik deze week:

* de geneugten van een leuke openbare speeltuin mét afsluiting. Meer dan toeristische trekpleisters hebben wij deze week vooral de leukste speeltuinen van Brighton ge- en bezocht, en dat zijn er heel wat. Ontdekking van de week: alle speeltuinen worden hier volledig omheind met een moeilijk te openen toegangspoortje. Zalig! Zo hoef je geen ogen op je rug te hebben. Daar kan ons Gents stadsbestuur nog iets van leren 😉

image
image

* Ik hou van vrolijke prints en kleurrijke kinderkleren maar er zijn grenzen. Of laten we het anders formuleren: de gemiddelden Brit heeft weinig smaak. Tijgerprintbroeken met Dora-shirts en fluoroze baskets, bloemenkleedjes in combinatie met te kleine fluoleggings, ik werd op slag (een beetje fan) fan van sober en effen. 🙂

image
image

* Engeland is een heel diervriendelijk land. Overal zie je honden; overal kan je vegetarisch eten. In vergelijking met Frankrijk en Duitsland was dat mij alvast een leuke verrassing.

* Verdere bedenkingen: Britse papa’s zijn erg betrokken. Veel mooie maar kleine huisjes. Britten zijn vriendelijke maar fysiek (gemiddeld ) geen mooie mensen (of misschien is dat gewoon een gevolg van het vorig puntje :)).

Brighton is een leuk stadje, heel divers. Stenen strand, leuke shops, een heus pretpark op de pier, veel groen en vriendelijke sfeer. En dat alles op geen vier uur rijden van bij ons.

Zonder huisruilaanvraag zou het als reisbestemming nooit in me opgekomen zijn. Onterecht.

image
image

Buitenspeeldag

buitenspeeldag (1 van 1)-2

Aan de foto’s op facebook en in de krant te zien, ging de buitenspeeldag vooral gepaard met springkastelen (en veel volk). 🙂 Wij hielden het eenvoudig, thuis in de tuin. Op dagen als gisteren ben ik blij weg te zijn uit Gent centrum; blij dat ik gewoon het raam kon openzetten.

Maar ondanks onze grote groene kinderspeeltuin, woont hier maar één echt buitenspeelkind: Flo. Weer of geen weer, winter of zomer, regen of geen regen, met en zonder jas: Flo kan zich uren alleen buiten bezighouden. Dan bouwt ze aarde- en zandtaartjes op ons proper wit terras, kruipt ze op handen en voeten door het modderige kippenhok of bouwt ze een huisje op de composthoop. Geef het kind een paar stenen, een beetje modder, een grote stok en ze is tevreden.

Dit is tegenstelling tot haar twee zusjes. Zolang er een vriendinnetje langskomt, de zon schijnt en het zwembadwater verwarmd is, vinden Manou en Nina een tuin ook ‘wel leuk’, voor een uurtje. Vooral de oudste zou perfect kunnen aarden op een appartement, in de zetel met haar Ipad.

Maar net als bij eten, tafelmanieren en sport moet je kinderen soms een duwtje in de juiste richting geven. En daarom is de buitenspeeldag wel degelijk een buiten-gewoon goed idee. 🙂