Tagarchief: kledij

Slecht weer

Slecht weer bestaat niet, slechte (lees onaangepaste) kledij wel.

De uitspraak van onze kleuterdirectrice spookt nu al dagen door mijn hoofd. Ik trek er mij aan op. Weer of geen weer, iedere dinsdagnamiddag gaan de kleuters naar het bos. Geweldig idee. Het is ‘gewoon’ een kwestie van ze goed te kleden.

Maar zelf lukt mij dat om nog onduidelijke reden minder goed. Dan vertrek ik ’s morgens met droog weer naar het werk, en zie ik mezelf ’s avonds weer tussen de regendruppels heen lopen (of iets wat er op lijkt). Zonder paraplu en zonder regenjas of wat had u gedacht ;-). Misschien kies ik de verkeerde winkels maar mooie, elegante én regenbestendige hakjes lijken niet te bestaan. De meeste winterjassen zijn ook niet meteen heel stijlvol.

Mantra van de dag: slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. 😉

Short

Ik: Een short is een short. Dat is handig om mee te spelen. Met een rok of kleedje zien de jongens uw onderbroek.
Zij: Het is een jongensshort. *pruil*
Ik: Een jongen heeft dat ooit aangedaan. En dan? Jongens zijn veel stoerder dan meisjes. Het is een leuke short. Vind je niet?
Zij: Neen *zucht pruil*
Ik: Het is de short van uw neefje, Remi! Uw held. Zal ik hem zeggen dat je zijn short lelijk vindt?
Zij: NEE! Het is een mooie short maar voor jongens. Iedereen gaat mij uitlachen.
Ik: Uitlachen? Wat een stomme reden. Kinderen die u uitlachen zijn dom. Als je daar rekening gaat mee houden, ga je veel kleren niet meer mogen dragen. Er staan bloemen op. Kan perfect voor een meisje.
Zij: Nee. Ik wil niet. Ik wil een kleedje. Ik wil geen short en zeker geen jongens short. * pruil in het driedubbele kwadraat*
Ik: * Zucht* Ik vind het kinderachtig maar doe vooral uw zin. Trek maar een kleedje aan maar niet komen zagen als ik de vlekken er niet meer uitkrijg.

Manou draagt alleen maar kleedjes. Niets anders.
Nina houdt niet van kleedjes. Die wil alleen korte of lange leggings aan.
En Flo? Die wil het liefst helemaal geen kleren aan. Dat is ook geen gezicht maar veruit de goedkoopste toegeving.

Stijl- en kleuradvies

image

Toen een vriendin me uitnodigde als model voor haar examen stijl- en kleuradvies, zei ik volmondig ja. Nieuwe ervaringen vind ik altijd leuk en spannend. Toegeven: ik deed het vooral voor de gezelligheid. En ja, misschien zou ik er ook wel opsteken. Maar stiekem had ik het gevoel dat mijn stijl doorgaans wel ok zat. En qua kleur ging ik er van uit dat ze me waarschijnlijk dingen zouden aanraden tegen mijn persoonlijk smaak.

Iedereen moest een zeer kort shortje (of onderbroek) en aansluitend topje aantrekken. “U bent duidelijk een V-type”. Cool, dar wist ik nog niet. ” Zwemt u regelmatig? Doet u veel aan sport? Want u hebt te brede schouders in verhouding tot de rest van uw lichaam.” Sport? Ik? Neen. Maar ik ben relatief tevreden met mijn lijf, al besef ik dat het ver van perfect is. Dat ik te brede schouders heb, dat was me nu echt nog nooit opgevallen. Toegeven: nu ze het zegt, besef ik plots wel waarom een sous-pull zonder mouwen mij niet staat. Jammer voor die jas met brede kraag en ook jammer voor die mooie boothalstruitjes.

Tweede ontdekking van de dag: ik ben een lente-type. Vooraf geloofde ik niet veel van die kleurvoorschriften. Maar toen ik de doeken rond mijn hals zag liggen, moest ik toch capituleren: sommige kleuren staan me echt wel beter dan andere. De meeste lentekleuren vind ik ook best mooi. Eén pijnpuntje: zwart en wit flatteren echt niet. Dat is jammer want ik heb, zoals veel mensen, vrij veel zwart en wit liggen. Dat combineert zo gemakkelijk.

Het was een boeiende en leerrijke ervaring. Echt, ik heb er veel meer aan gehad dat ik had verwacht en zou het iedereen aanraden. En nu heb ik ook een goed excuus om binnenkort nog eens te shoppen. 🙂

Lovely Mariquita

Bij een lentefeest hoort een nieuw kleedje, vooral omdat ik eigenlijk nooit zo “iets een beetje sjiek” koop voor de kinderen. Een lentefeest is een mooie gelegenheid voor een folieke. Ik wou mijn meisjes eens in het nieuw te steken, zonder te overdrijven. In januari las ik al verschillende facebookberichtjes over communie- en lentefeestkledij. Vooral voor meisjes blijkt het een groot stuk van het feest. Maar zelf vond ik de paasvakantie meer dan vroeg genoeg.

In mijn hoofd borrelden snel een reeks vragen op: wat voor genre kleed? Geen wit, geen minitrouwjurk. Liefst iets een beetje origineel, maar wel iets dat ze nadien nog kan aandoen. Afdragen gaat ze het doen 😉 En wat mag zo een kleed dan wel kosten? Ik besef dat ik met mijn H&M en Hema-verslaving geen idee heb wat kinderkledij in kleine boetieks kosten. 100 euro leek mij meer dan genoeg. Zo veel geld geef ik niet eens uit voor mezelf, zeker niet voor een jurk. En met drie kinderen loopt het eindbedrag snel op. Of zou ik de andere twee wel in jeans en sweater houden?

Belangrijker dan de kostprijs vond ik Manou’s mening. Het is haar feest. Wat zou zij kiezen? Kinderen zijn erg beïnvloedbaar. Als mama dring ik onbewust altijd een beetje mijn smaak op. Toch heb ik echt proberen zoeken naar iets dat ze zelf mooi zou vinden.

Twee minuten surfen en ik wist wat. Manou was meteen enthousiast en wou naar niets anders meer kijken. Lovely Mariquita, kleurrijk en kinderlijk, speels en stevig. Geen tulle of sleepjes, gewoon simpele leuke kleedjes al dan niet met een schattig beestje op. Ok, echt nieuw en origineel is het niet. De bambi’s zijn ondertussen heel bekend en mainstream in Gent en omstreken. “Who cares”? Het is geen wedstrijd. Goedkoop zijn de jurkjes trouwens ook niet maar voor handgemaakte creatieve dingen moet je iets over hebben.

Dus trok ik met mijn drie schatjes naar de homeshop in Gentbrugge. Hel vind ik het, zo shoppen met 3 wilde meiden. We hebben ons beperkt tot wat er in voorraad was. Geduld is niet zo mijn sterkste kant, moet u weten. Te veel keuze maakt trouwens niet gelukkig. De ontvangst was vriendelijk, en geduldig. We zochten en vonden drie prachtige kleertjes. Iedereen blij. Foto’s volgen.