Tagarchief: kleuter

Mijn kind huilt omdat …

Ouders uit de hele wereld sturen Greg Pembroke foto’s van kolerieke peuters, met een bijschrift over de reden van het grote verdriet. Hij publiceert ze op zijn blog, ‘Reasons My Son is Crying’. ‘Het zijn de tegenpolen van al die schattige familiekiekjes.’

Wat een geweldig idee, ook al stellen de foto’s technisch niets voor. De beelden zijn zo heerlijk geruststellend.

Kijk, dit was ik, lang geleden. En het is toch ook (relatief) goed gekomen. 😉

huilen

 

 

Advertenties

Schoenen

Flo heeft nieuwe schoenen nodig, weeral.

Vorig jaar sprak de turnjuf me aan over Flo’s lederen bottines. Die zouden veel te zwaar zijn voor haar. Geen wonder dat dat kind zo gek loopt, strompelt en springt en dus ook struikelt. Zo lederen botjes zijn gewoon te zwaar van een kind van drie. Of ik haar geen andere schoenen kon kopen?

De kinesiste van het revalidatiecentrum belde me vandaag met een gelijkaardig verhaal op. Maar dit keer zijn de botjes te licht. Ze heeft stevige lederen schoenen nodig, die haar steun geven.

En de juf pop school dringt aan op schoenen die kleuter helemaal zelfstandig kunnen aan- en uittrekken. Bovendien moeten de schoenen een beetje weersbestendig zijn want ze gaan regelmatig op stap, weer of geen weer. Sportschoenen met velcro zijn dus niet meteen een optie.

Thuis draagt Flo het liefst niets, of iets te grote crocs. Iedere morgen moet ik haar in een paar schoenen dwingen, en na school trekt ze haar schoenen al in de auto uit. Alles wat maar een beetje spant, haat ze. Maar zelfs op blote voeten springt, huppelt en mistrapt ze zich regelmatig. Misschien is ze gewoon een lomp, kieskeurig en onevenwichtig kind 😉

Toch mag ik nu dus opnieuw op zoek naar een nieuw paar winterschoenen. Stevig. Comfortabel. Niet te zwaar en niet te licht. Gemakkelijk aan- en uit trekken. Onderhoudsvriendelijk. Niet te duur en liefst nog iets dat zowel zij als ik mooi vinden. Iemand een gouden tip?

Slecht weer

Slecht weer bestaat niet, slechte (lees onaangepaste) kledij wel.

De uitspraak van onze kleuterdirectrice spookt nu al dagen door mijn hoofd. Ik trek er mij aan op. Weer of geen weer, iedere dinsdagnamiddag gaan de kleuters naar het bos. Geweldig idee. Het is ‘gewoon’ een kwestie van ze goed te kleden.

Maar zelf lukt mij dat om nog onduidelijke reden minder goed. Dan vertrek ik ’s morgens met droog weer naar het werk, en zie ik mezelf ’s avonds weer tussen de regendruppels heen lopen (of iets wat er op lijkt). Zonder paraplu en zonder regenjas of wat had u gedacht ;-). Misschien kies ik de verkeerde winkels maar mooie, elegante én regenbestendige hakjes lijken niet te bestaan. De meeste winterjassen zijn ook niet meteen heel stijlvol.

Mantra van de dag: slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. Slecht weer bestaat niet. 😉

Op kamp

De ene begeleider is de andere niet. Mensen maken het verschil. Het is zo een beetje mijn stokpaardje aan het worden.

Het gaat relatief goed met ons Flowie Boowie. De aanvallen zijn onder controle, zeker overdag. En dus doet ze gewoon mee met haar zusjes, ook al is het een zot spook en liggen risico’s bij haar toch net iets hoger dan gemiddeld. Ik probeer de begeleiders goed in te lichten en zorg ook dat ze altijd haar noodmedicactie bij zich heeft.

Die briefing stelt vaak niet zo veel voor. Als ik haar aanmeld de eerste dag van een kamp of op speelpleinwerking, probeer ik in vier zinnen de situatie zou duidelijk mogelijk uit te leggen. Dat mijn dochter een zware vorm van epilepsie heeft, dat het goed is om dat op voorhand te weten, dat ze noodmedicatie meeheeft, rectaal in te spuiten maar dat ze die pas moeten gebruiken als de aanval langer duurt dan vijf minuten. En dat er in mijn noodpakket ook een brief zit met een beetje uitleg. Veel langer durf ik de rij niet op te houden. 😉

Vaak kijken de begeleiders me dan een beetje verschrikt aan. Ik lach even en stel ze gerust. ‘Bij een aanval bel je best gewoon de hulpdiensten op. Die zullen jullie telefonisch wel begeleiden.’ Vaak verdwijnt de enveloppe dan in een of andere kast of map. Zoals ik al zei: het gaat goed met Flo. Gelukkig maar.

Vandaag begonnen Nina en Flo aan een kampweek bij Ideekids in Melle. Een half uur na de aftrap belde de hoofdmoni mij al op. (Dat was even schrikken). Dat ze de brief eens goed doorgenomen had maar toch nog een paar vraagjes had. Flo is deze zomer al veel verschillende plaatsen gaan spelen. Ik denk niet dat iemand mijn noodpakket open gedaan heeft, laat staan dat ze het bekeken hebben. En ook al ben ik geen ongeruste mama en heb ik veel vertrouwen in een goede afloop, ik was toch heel blij verrast met deze professionele manier van begeleiden.

En ja, Ideekids is een beetje duurder dan een gesubsidieerd schoolsportkamp. Nu weet ik ook weer waarom. Bovendien zijn het echt toffe kampen maar dat heb ik al gezegd 😉
IMG_20130729_131556(1)

IMG_20130729_131253(1)

Voor het eerst kamperen

Wat je doet op vakantie is vaak familiaal bepaald, meer dan we denken. En wij komen niet uit een kampeerfamilie. Maar na bruin in de tuin kregen we er toch zin in. En dus ging ik op zoek naar een charmante camping.

Charmant, gezellig, mooi, kleinschalig, uniek, karakter- en sfeervol, … Het is een moeilijk uit te leggen begrip die toch bij iedere zoektocht terugkomt. Vrij snel kwam ik bij camping Maka uit. Hun site zag er beloftevol uit maar foto’s bedriegen, altijd ;). Gelukkig overtrof de realiteit mijn verwachtingen. Camping Maka is een bijzondere plaats, een goed bewaard geheim, een tip voor de kampeerders onder jullie.

De uitbaters zijn Nederlanders net als de helft van de andere gasten. De sfeer is er erg familiaal,  warm, groen en rustig (echt!). De kinderen inclusief Bob hadden meteen speelvriendjes. 😉

Maar pas op, kamperen is niet voor iedereen weggelegd. Het is een avontuur en avonturen gaan vaak samen met de nodige onvoorziene omstandigheden, rommel en vuiligheid. Ook al vertrokken we erg geladen, al snel bleek dat we veel te weinig meehadden. Om zes uur ’s avonds tot het besef komen dat je zelf moet zorgen voor wc-papier, is toch een beetje pijnlijk. Één trui en één handdoek per kind was ook ruim te weinig. Van een campingstekker had ik ook nog nooit gehoord. De BBQ hadden we mee maar we misten toch borden en bestek. En vooral: reservetuutjes.

Kamperen betekent loslaten, zeker met drie jonge zotte kinderen aan kant van een stromende rivier.
Hier maken ze geen moddertaartjes van proper zand, en zwemmen ze niet onder toezicht van een ervaren badmeester. Neen. Ze verdwijnen voor een half uur in het bos of in andermans tent. Als je denkt dat ze niet vuiler kunnen worden, doen ze er nog een stevige schep bovenop. En ze blijven veel te lang wakker.

Ik moet eerlijk zijn: het was wennen. Ja, ik heb een beetje gestresst toen ik Flo voor de zoveelste keer kwijt was. Of toen ik ontdekte dat ik ongesteld was en geen wc-papier bijhad ( ook toen een onbekende medekampeerster even mijn deur opentrok om me te helpen). Of toen ze met hun natte crocs de tent inkropen. En toen ze om elf uur nog altijd niet wilden slapen.

Maar uiteindelijk overviel mij toch een zalig laisser aller-gevoel. Kamperen is echt en dat is tof. Het is ontbijten in de zon, leven ontdekken onder iedere steen, lachen met de vuile snoet van je kinderen, genieten van een warme douche terwijl je de plakkerige zonnecréme van je huid afspoelt, in slaap vallen voor het kampvuur en wakker schieten met het idee dat er een wasbeer voor je tent zit.

Camping Maka gewoon geweldig. Wij gaan zeker terug!

Sportkamp

Omnisport, dat betekent alles en niets. Een sporthal voor als het regent, een grasveld bij mooi weer, een doos basis sportmateriaal en een paar enthousiaste moni’s: meer stelt zo een sportkamp van de stad Gent eigenlijk niet voor. Maar mijn meisjes vinden het telkens opnieuw geweldig. En wij dus ook 😉

Want hoe leuk ik mijn kinderen ook vind, die paar uur rust doet deugd. Flo gaat voor de eerste keer mee. Vanaf drie jaar stond er op de site en voor eens heb ik die leeftijdsgrens in mijn voordeel genomen. Natuurlijk besef ik dat Flo nog erg jong is, en dat ze veel aandacht en extra zorg vraagt. Maar dat is thuis ook zo. Een weekje zullen die monitoren wel overleven.

Op dag twee hield ze een striptease op de speeltuin. En gisteren vond ze haar sportschoenen plots niet meer leuk. Of ze volgende week opnieuw op kamp komen, vroeg de begeleidster Nina. Neen? Het meisje kon haar opluchting nauwelijks verbergen. 😉 Gelukkig vindt Flo het kamp erg leuk, en is ze ’s avonds goed moe.