Tagarchief: kleuter

Zumba

Sport is gezond, zeggen ze. Zelf geloof ik meer in bewegen. Ik zie mezelf als redelijk sportief maar eigenlijk klopt dat niet. Ik sport zo goed als nooit, en zeker niet in een club. Sporten om te sporten, zegt me niet zo veel. En ook om ter eerst, is niet aan mij besteed. Maar ik beweeg graag. Fietsen naar school, spelen met de kinderen, trap op en trap af, trampoline springen, rollerbladen, snowboarden, skiën, zwemmen, in de tuin werken, fotograferen ;-), …

Voor mijn meisjes zie ik dat net zo. Voor mij moeten ze niet per se een sport aanleren. Ik heb geen grote ambities voor hen, zeker al niet op sportgebied. Maar ik wil wel dat ze veel bewegen. Soms doen ze dat vanzelf, zeker als het mooi weer is buiten. Dan bouwen ze een kamp achteraan in de tuin en hoor ik ze een paar uur niet. Maar als het regent en koud is, dan zouden ze een hele dag voor tv hangen.

Een niet te competitieve sportieve bezigheid kan zo een koude woensdagnamiddag wel gebruiken. Zumba for Kids, las ik op een foldertje. Van 4 tot 8 jaar. Ideaal dacht de mama, die soms ook last heeft van luiheid. Dat ze twee oudsten samen iets kunnen doen, vind ik handig. Anders blijf ik rijden.

Dansen dat doen ze graag, dacht ik. De les verloopt achter gesloten deuren. Alleen tijdens het laatste dansje mogen de mama’s kijken. De eerste les ging Bob ze halen. Vond je het leuk? Ja.

En dus trok ik deze week opnieuw met mijn dochters naar de zumbales. Deze keer was ik wel op tijd om ze even bezig te zien. Pijnlijk. Ik probeerde te blijven glimlachen maar het is duidelijk dat mijn blonde dochters buitengewoon weinig Afrikaans bloed in zich hebben. Manou deed nog haar best maar ze heeft duidelijk heel weinig ritmegevoel. En Nina … ik weet dat ze motorisch een beetje achter is maar de kloof tussen haar en haar leeftijdgenootjes is nog nooit zo nooit geweest als tijdens die les. Slik.

Die avond (laat) zapten we snel weg van “so you htink you can dance”. “Dat is voor ons veel te confroterend” grapte Bob en ik lachte … groen.

Toca Boca

Er bestaan onvoorstelbaar veel leuke app’s voor kinderen, ook voor kleuters. Te veel, denk ik soms, want ik heb geen zin om er een studie van te maken. In het begin beperkte ik me tot gratis app’s. Mijn ipad stond vol gratis troep en dan liet ik Manou het kaf van het koren scheiden.

Nu heb ik een tip, die ouders van jonge kinderen veel tijd en energie zal besparen. Toevallig kwamen we uit bij Toca Boca hairsaloon en mijn meisjes waren er zot van. De tekeningen zijn mooi, kleurrijk en grappig. En mijn meisjes vonden het spel geweldig. Ondertussen heb ik alle beschikbare spelletjes van Toca Boca gekocht en ze zijn stuk voor stuk “de max”.

Toca Boca maakt originele apps, geen heruitvindingen van oude gezelschapsspelletjes of van bekende computergames. De apps zijn bedoeld voor de allerkleinsten. Manou vind ze nog net leuk maar voor oudere kinderen zou ik eerder gaan voor temple run of zo. Toca Boca is niet gratis. De apps kosten gemiddeld 1,8 euro maar ik vind ze hun geld meer dan waard. Beter een leuke app (zonder irritante jingle) waar ze lang mee spelen en telkens verder in geraken, dan het constante zappen.

Uitbreken

Heb ik al verteld dat Flo een deugniet is? Iedere dag moet ik nieuwe grenzen stellen, iedere dag verzint ze nieuw omwegen. Het bedritueel is zo een spannende wedstrijd aan het worden. Flo valt moeilijk in slaap. Spelen is zo veel leuker. Ze slaapt nog altijd in een spijlenbedje (aan de voet van ons bed) maar dat is al lang geen hindernis meer. Dus stopte ik haar in een slaapzak maar ze leerde even snel hoe een rits werkt. Dus draaide ik de slaapzak om, met de rits op de rug, en enkele dagen later mocht ik de zak binnenste buiten draaien.

Dat uitbreken is lastig want niet alleen kruipt ze uit bed, ze verzint ook altijd een gevaarlijke of op zijn minst hinderlijke nachtelijke activiteit. De badkamer is haar favoriet. Dan leegt ze alle shampoos of wrijft ze de muur in met tandpasta. Of ze vult de wc met tampons. In de vakantie gaat ze overdag terug naar haar onthaalmoeder maar ook daar heeft ze (op de eerste dag! ) de badkamer eens goed onderhanden genomen.

Het is zover gekomen dat ik Flo nu ’s nachts vastbind. Het was een tip van de onthaalmoeder. Met een touw aan de onderkant van haar slaapzak hangt ze vast aan het bed. Ze heeft al verschillende niet zo stevige touwtjes kapotgetrokken, net als één slaapzak. Maar de huidige combinatie houdt voorlopig al meer dan een week stand, als ze niet met touw en al op ons bed eindigt. Het ziet er een beetje wreed uit maar nood breekt wet.

Binnen enkele weken wordt Flo 3 jaar. Ik hoop echt dat de terrible 2 tegen dan voorbij zijn 😉

Fruitbrochettes

Nieuw is het natuurlijk niet maar ik steek me altijd op de moeite. Fruitsalade is minstens even lekker en bewaart gemakkelijker.

Maar vandaag ben ik er dus toch voor gegaan, samen met de Nina en haar klas. Het was een leuke activiteit en de kinderen waren allemaal enthousiast. Zo een fruitbrochette ziet er erg leuk uit. Zelfs Flo heeft zich laten verleiden. Ik neem me voor om er voor het volgende verjaardagsfeest thuis nog eens te maken.

Appelflauwte

Ze zat zo mooi op de bank, toen ik haar ’s middags op school ging afhalen. Op het menu stond prefablasagne, haar lievelingsgerecht. Ze begon er vol enthousiasme aan. Halfweg voelde ik dat er iets mis was. Ik kan het moeilijk uitleggen. Ouders beschikken over een soort zesde zintuig. Te druk is niet goed maar te stil is ook verdacht. Ze zat daar zo bleek, te staren naar haar halflege bord. Ze knipperde met haar oogjes en viel toen slap, in slaap in mijn armen. Mijn hart sloeg meteen op hol.

Flo doet het goed. Bijna twee maanden is ze nu al aanval vrij. Ik ben ongelofelijk blij. Maar echt voorbij is ons avontuur nog niet. Flo moet regelmatig eten, zodat ze altijd genoeg suiker binnenkrijgt. En ze slikt ook nog altijd veel medicamenten, die allemaal bijwerkingen hebben: haar evenwicht is nog altijd niet in orde, ze is heel snel moe, soms overactief en stoer, dan weer prikkelbaar en klein.

Volgende week hebben we opnieuw een date met de neuroloog. Ik kijk er naar uit.

Bewogen nachten

Vooral tijdens het inslapen of bij ontwaken is Flo aanvalgevoellig. Net op het moment dat ze rust nodig heeft, moeten we haar een beetje in de gaten houden. Moeilijk. Bob en ik hebben nooit veel gebruikt gemaakt van een babyfoon. Als ze luid wenen (en als het dus echt nodig is) horen we de meisjes tot beneden, zonder die toestellen.

Nu is de situatie anders. Tijdens de aanvallen maakt Flo niet zo veel lawaai. Onze babyfoon-walkietalkie’s reageren niet op een paar kreuntjes. Dus lig ik ’s nachts te waken. Af en toe hoor ik iets raars en snel ik naar haar kamer. Meestal blijkt het vals alarm maar wakker ben ik natuurlijk wel.

Gisteren nog dacht ik: “An, je overdrijft. Blijf liggen. Je zal het wel horen als er echt iets aan de hand is.” En dan hoorde ik weer een raar gepiep. Flo zat recht in haar bed, beetje slaperig. Ik merk dat ze in haar bed geplast heeft. Raar, dat doet ze normaal niet meer. Nuja, ongelukjes gebeuren. Ik til ze op, zet ze op het toilet en ja hoor… daar gingen we weer.

De rest van de nacht heeft ze tussen ons gelegen. Kleine aanvalletjes waren het, gelukkig. Deze ochtend was Flo terug vrolijk. Ik zet ze aan tafel en geef haar een papfles. Een minuut later valt ze om. Deze keer gingen we voor “the full monty”. Wat zijn die Ikea-kinderstoelen toch hoog om van te duiken.

En zo hebben we de week goed ingezet. Bovenaan het to-do lijstje staat: een babyfoon met videocamera zoeken. Want zoals de dokter al zei: maak u geen illusies, ze gaat nog stuipen.

Epilepsie

image

image

Met het verkeerde been uit bed, dacht ik. De hele ochtend was ze vreselijk huilerig. Om 10 uur stopte ik Flo terug in bed. Dat zou haar deugd doen. Ondertussen kon ik rustig een beetje opkuisen. Wij hebben geen babyfoon en ze lag al even te draaien en te keren, en toch voelde ik dat het plots anders was.

Stuipen en schokken en moeilijk ademen: ik wist meteen hoe laat het was. Deze keer slaagde ik er wel in om rustig te blijven. Focus. Ik riep Bob, we sprongen in de auto en speelde zelf voor ziekenwagen. De vorige keer heb ik veel geleerd: zolang ze wit ziet, ademt ze nog. De schokken werden zachter maar ze bleef buiten bewustzijn tot we op de spoedafdeling aankwamen.

‘Ha, zijn jullie terug? Vertel eens.’ Het is een lieve kinderarts, echt waar, maar erg dwingend en dringend leek ze ons probleem eerst niet te vinden. ‘We proberen een nieuwe EEG vandaag te plannen’. Right.

En dan deed ze het weer, voor de hele kinderafdeling. Hevig. Zelf de poetsvrouw was er niet goed van. ‘Ge ziet zo dingen op tv maar in het echt is het toch verschieten he’. Mij moet ge het niet zeggen.

Eerste verdikt: epilepsie.

Drie uur later kreeg ze het weer, nog harder en met kots en alles er op en er aan. Ik ben rustig maar word moe. Morgen doen ze nog een paar onderzoeken maar de kans is groot dat ze niets vinden. Meer nog: het zou goed zijn moesten ze niets vinden want dan groeit ze er waarschijnlijk uit.

Klompvoetjes, lactose-intolerantie, dysmatuur, slikproblemen, groeiachterstand en nu epilepsie. Tja. Iedereen heeft zijn problemen natuurlijk maar qua kinderziektes zijn wij wel al gezegend. Ik prijs me gelukkig: in de puberteit is het jullie beurt 🙂