Tagarchief: lopen

Run baby run

lopen

De doos antibiotica is op. Mijn neus ligt nog steeds open. Tijd om het over een andere boeg te gooien, en de bacteriën er fysiek uit te lopen.

Toegeven, het deed een beetje pijn deed deze morgen. Na amper één kilometer zag ik al zo rood als een tomaat, zo hard moest mijn lichaam zich weren. Maar dankzij Runkeeper en Endomondo, en mijn lieve loopvriendin Sarah heb ik toch de vijf kilometer gehaald. Want hoe graag ik ook wou opgeven (en lekker terug in mijn bed kruipen), jezelf zien vooruitgaan op de gps werkt erg motiverend. ‘Alle. Nog één kilometertje. Komaan. Dat moet lukken!’

In de bergen heb ik beide app’s (Runkeeper en Endomondo) geïnstalleerd, om te vergelijken. Onvoorstelbaar hoe nauwkeurig die dingen werken, zelfs op 3000 meter hoogte. En je eigen skisnelheid bepalen is misschien een beetje gevaarlijk, ik vond het stiekem ook best interessant en cool.

Alleen bij ons in het Lourdesbosje durft Runkeeper het wel eens laten afweten. Of misschien loop ik gewoon veel trager tussen de bomen 😉

Voorlopig neig ik dus nogal naar Endomondo. Gebruiken jullie sportapp’s? En welke zouden jullie me aanraden? Zolang ik mijn resultaten niet moet delen op facebook, sta ik open voor alles 😉

Run baby run

14d6819361087528c1e87b29dd65385a

Wie had er ooit gedacht dat ik graag zou lopen? Als tiener droomde ik tijdens de lessen L.O. van een duik in het vervuilde coupurewater om toch maar een klein stukje van het traject af te snijden.

En nu loop ik dus wekelijks, geheel vrijwillig. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik overweeg om mee te doen aan zo een hippe stadsloop. 😉 Deze geweldige omslag is volledig te wijten aan een paar toffe ‘partners in crime’.

Na de geboorte van Flo bleek lopen de enigste sport waar ik ooit (of toch de komende tien jaren) nog tijd zou voor vinden. En een mens moet toch iets doen om zijn conditie een klein beetje op peil te houden (al klinkt ‘houden’ een beetje te optimistisch gezien ik voordien eigenlijk ook niets deed).

Vol goede moed en met een mp3-speler vol opzwepende hitjes begon ik een eigen versie van start to run, weliswaar zonder Evy. Een kwartiertje bleek meer dan genoeg om mijn schuldgevoel te sussen.

En toen vroeg een mama me aan de schoolport of ik geen zin had om met hen mee te lopen? Zo samen lopen, ik zag dat eigenlijk niet zitten. Ik dacht mijn muziek nodig te hebben voor het ritme, en zou bovendien nooit met hen meekunnen. Maar ik wou natuurlijk niet onbeleefd zijn: ‘Leuk idee maar vandaag pas toevallig niet. Misschien komen we elkaar eens tegen?’

En natuurlijk kwamen we elkaar tegen. Oostakker is een dorp. Met een oortje vrij probeerde ik hen bij te houden. We geraakten aan de praat, en voor ik het goed besefte waren we een half uurtje bezig. Ondertussen spreken we wekelijks af (soms meer) via facebook, allemaal schoolpoortmama’s. Ik neem nog steeds mijn mp3-speler mee, voor de schijn want meestal stoort de muziek me. We lopen 5 kilometer, soms 10 kilometer. Het is altijd gezellig en de tijd vliegt.

Eigenlijk ben ik dus vooral een meeloper 😉 en dat bevalt me wel.

Joggen

Lopen, het is de enige sport waar voorlopig tijd voor heb. Start to run deel vierentwintig maar dan zonder Evy, zonder programma en zonder doel. Gewoon verstand op nul, een versleten mp3 met oude meezingers en een paar nog steeds witte rucanorsportschoenen uit mijn middelbare schoolperiode. Dankzij Bob ontdekte ik hier in de buurt een klein maar heerlijk bosje. Een kwartiertje lopen en heerlijk dagdromen tussen de bomen, meer heb ik niet nodig om mezelf op te laden.

Soms ‘loop’ ik Manou naar school in de plaats van haar met de fiets te brengen. Om onduidelijke reden vind ze dat erg leuk en fascinerend. En ‘monkey see, monkey do’. Sinds ik terug loop, willen de dames ook niets liever. ‘Mama, deze middag tijdens de speeltijd heb ik met mijn vriendinnen ook gejogd. En mama, wanneer mag ik nu eindelijk mee met jou? En als wij goed kunnen lopen, mag Tuc dan ook meejoggen? ‘

Of ze het ook daadwerkelijk leuk gaan vinden, betwijfel ik. Als tiener vond ik lopen de allersaaiste en stoemste sport van de hele wereld. Was het water in de Coupure niet zo vuil, dan was ik tijdens de turnles vast naar de overkant gezwommen. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Atleten gaan mijn meisjes niet worden maar als ze het volhouden dan schrijf ik ze volgend jaar in voor de Gentse kidsrun. 😉 En anders kunnen ze in het bos ook gewoon spelen en kampen bouwen 😉

Sponsorloop

De nieuwe school van Nina en Flo verbouwt en zoals iedereen weet kosten al die werken enorm veel geld. En dus organiseerde de school een sponsorloop. Ook de kleutertjes liepen mee. Als betrokken ouders waren daddy en ik natuurlijk aanwezig om al dat sportieve geweld aan te moedigen en vast te leggen.

Zouden Nina  en Flo dat wel kunnen? Lopen, als kind vond ik het vreselijk, saai, lastig en pijnlijk.  Sport en zeker lopen is niet meteen een vak waarin mijn kinderen uitblinken. Nina had er alvast heel veel zin in en liep onvoorstelbaar goed mee. “Is het al gedaan?” Ze vond het nog leuk ook.  Wie had dat ooit gedacht? Die kleine meid gaat ons nog verrassen.

En Flo? Tja, Flo is een ander verhaal. Die was al moe bij aanvang. Toen ze ons zag begon ze te wenen en ze is niet meer gestopt. De juf heeft ze het hele parcours meegetrokken. Geen gezicht. Volgend jaar beter …