Tagarchief: media

Schoenen

Een goede fotoreeks valt of staat met een goed idee, een sterk en origineel concept. De Amerikaanse fotografe Shannon Jensen maakte bijvoorbeeld een super mooi en toch zo eenvoudige fotoreeks over … de schoenen van vluchtelingen. Hoe details soms zo veel kunnen vertellen. Vandaag paginagroot in De Standaard.

Hartverwarmend

Vorige weekend las ik een paar erg mooie en aangrijpende getuigenissen uit Villa Rozenrood (in Het Nieuwsblad), een vakantieverblijf in De Panne voor chronisch of terminaal zieke kinderen en hun ouders. Ik surfte even naar de site van de instelling en mijn bewondering nam alleen maar toe. En dan botste ik gisteren in ons weekblad op een erg persoonlijk en ontroerende reportage van het palliatieve zorgcentrum Coda. De artikelen zelf kan ik jammer genoeg niet doorlinken en toch vind ik beide instellingen meer dan een berichtje waard.

Soms wordt ik zo moe van al dat geklaag en gezaag. Veel mensen zijn ontevreden over van alles en nog wat, over de banken en politici, over het onderwijs, over de integratiestaat, over Ngo’s, over hun buren en hun vrienden. Iedere mens krijgt klappen in het leven, de ene al meer dan de andere. Het is zo gemakkelijk om zuur of achterdochtig te worden.

En dan lees heerlijke positieve verhalen over erg pijnlijke onderwerpen. “In deze afschuwelijke wereld wil ik geen kinderen grootbrengen”, aldus Etienne Vermeersch in hetzelfde weekblad. Villa Rozenrood en zorgcentrum Coda bewijzen het tegendeel. Beide instellingen zoeken vrijwilligers. Het spijt me ze dat ze zich aan de andere kant van het land bevinden, want anders had ik het zeker overwogen.

Mediadebat

Een van mijn collega’s Wouter Van Driessche schreef vandaag een boeiend bewonderenswaardig bericht op facebook:

Ik wil niet voor dé media spreken. Dat kan ik niet. Dat wil ik ook niet. Ik zie (te) veel dat me zelf misselijk en kwaad maakt, als vader, als mens en zelfs als journalist. Maar gooien we niet alles op één hoop, als we iedereen met een perskaart vandaag afdoen als een hijgerige voyeurist, een gewetensloze ramptoerist, en erger?
Ik reed afgelopen zomer naar Pukkelpop. Meteen na het drama. Ik maakte er ’s avonds en ’s nachts een reportage voor de krant. Ik geneerde me te pletter toen ik radeloze ouders aansprak, die op zoek waren naar hun kinderen. Ik moest een gigantische drempel over om verhalen van slachtoffers op te tekenen. Maar ik deed het wel. Met heel veel schroom, zo voorzichtig en zo tactvol mogelijk. Niet uit sensatiezucht, niet voor de oplagecijfers, maar omdat dat nu eenmaal is wat ik doe. Verslag uitbrengen van wat er gebeurt. Ook als het delicaat en moeilijk is.
Ik heb er na Pukkelpop niet over geschreven – ik vond het onkies – maar ik wil het nu wél doen. Pour le besoin de la cause. Ik ben meermaals uitgescholden die nacht. Weggeduwd. “Schaamt gij u niet, lijkenpikker?” Ik begreep die agressie. De mensen daar wilden zichzelf en anderen beschermen. Maar ik wilde mijn lezers informeren. Ik herinner me dat ik dat met klamme handen heb gedaan. “Kan dit wel?” – ik heb het me geen tien, maar honderd keer afgevraagd. “Is dit er niet over?” En dat zijn vragen die ik op de redactie – gisteren en vandaag – ook heb gehoord. Váák heb gehoord. En gelukkig maar.
“Niemand weet hoe moeilijk het is voor een redactie om een verhaal als dit correct te brengen”, schreef Guillaume Van der Stighelen vanmiddag – terecht – op Facebook. Ik wil er nog dit aan toevoegen. Veel journalisten proberen het wel. Nog altijd.

Op mijn afdeling wordt al de hele dag gedebateerd: moeten we de foto’s van die kinderen nu geven of niet geven? Heel veel mensen hebben vandaag de skifoto van de getroffen klas gedeeld op facebook, als steunbetuiging. Maar de ouders en de school hebben die beelden net proberen weren. Te laat. Ze stonden op de voorpagina van verschillende kranten.

Anderzijds. Het land is in rouw. Iedereen leeft mee. Gezichten geven het drama een gezicht. Het gaat hier niet om een bus maar op kinderen, 22 aparte individuen.

Niemand kan zich voorstellen hoe hij of zij zou reageren. De media-aandacht zal voor sommige getroffenen een steun betekenen, voor anderen een extra last. Mijn verhaal met Flo is niet vergelijkbaar maar ik haal wel veel steun uit het medeleven van hier, van onbekende dus.

Het is, zoals in iedere discussie, een kwestie van evenwicht. Er bestaat geen goede manier om met zo een verdriet om te gaan. Maar wie zichzelf in vraag stelt, wie durft na te denken en durft te voelen zal het waarschijnlijk iets minder slecht doen.

Pedo Pastoors en Co

Een paar slordige bedenkingen:

* Ik ben gelukkig nooit naar een katholieke school geweest, maar herinner me toch de vele verhalen van (mannelijke) vrienden. Toen al leek iedereen wel ’n vieze pastoor’ te kennen. Niemand vond het toen blijkbaar nodig om dat eens goed te onderzoeken. Zijn we dan niet allemaal een beetje schuldig?

* Wat denken ouders die nu hun kind nog laten dopen? Doe maar?

* Ik maak me wijs dat ik het zou zien, zou voelen moest een van mijn meisjes plots anaal verkracht worden. Hadden al die ouders toen echt niets door? Of kozen ze voor de schone schijn ipv het geluk en de eerbaarheid van hun kind?

* Zouden er ook adolescenten geweest zijn die het toen misschien toch een beetje lekker vonden, en pas nu beseffen hoe pervers en fout het is?

* Zo vreselijk veel misbruik door priesters en mannelijke misdienaars. Is er misschien toch echt iets mis met mannen in het algemeen. Nonnen zijn ook gebonden aan het celibaat maar daar van misbruik is daar geen sprake.

* Hoe zit het met misbruikte nonnen? zijn die er niet of durven zij nog altijd niet te spreken?

* Moet de VRT nu echt nog de mis uitzenden? Zou ik verzet kunnen aanteken tegen het gebruik van mijn belastinggeld voor het loon en onderhoud van die freaks?

Help

Aantal sterilisaties bij vrouwen op tien jaar tijd gehalveerd

Het aantal sterilisaties bij vrouwen is in de periode 1999-2008 in ons land gehalveerd van 11.415 tot 5.767. (Het Nieuwsblad )
 
en een beetje lager:
Ondanks de sterilisatie raken sommige vrouwen achteraf toch terug zwanger. Volgens Poppe is dat bij 1 op 400 gesteriliseerde vrouwen het geval. ‘Meestal heeft er zich een kanaaltje tussen 2 afgestorven uiteinden van de eileider gevormd. In 1 op 4 gevallen gaat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.’
 
Lap! Paniek! Help! Neen, ik weet dat het mij neit agat overkomen, ook al is dat een cliché. Maar het zou toch echt schrikken zijn hoor. Drie is echt wel genoeg, hoe mijn relatie ook evolueert 🙂