Tagarchief: musical

‘Jij mag geen les volgen’

‘Vandaag is de slechtste dag van mijn leven’.
Zo kwam Manou huilend en in paniek terug van de auditie van de VEM en kamer58, twee musicalscholen in Gent.

Weken geleden was ik op bezoek op het secretariaat van de Vem, om Manou in te schrijven voor musicalLESSEN.
Heel vriendelijke mensen, dacht ik. Er kwam een auditie aan te pas, vertelde ze me. ‘Omdat wij met gemotiveerde kinderen willen werken. En sommige ouders schrijven hun kinderen om de verkeerde redenen in.’ Maar ik moest me zeker geen zorgen maken. Kinderen mogen niet te veel podiumvrees hebben maar toonvast zingen is geen vereiste. Het gaat ten slotte om lessen. Een korte voorstelling en een liedje zingen, meer moest dat niet zijn.

Zo heb ik dat ook aan Manou verteld. Ze had er veel zin in. Haar beste vriendinnetje bleef vrijdag bij ons slapen en de hele ochtend hebben ze samen gerepeteerd.

Gemotiveerd of niet: geen van beide meisjes mag meedoen. Wat een superdag zou worden eindigde in ellenlange tranen en met een bijzonder ongelukkig gevoel van falen. “Jammer, maar helaas” zou ik gezegd hebben mochten we vooraf correct geïnformeerd zijn. Dan hadden we de meisjes kunnen voorbereiden. Nu denk ik: schande, niet omdat Manou niet doormag maar wel om de verkeerde verwachtingen en de manier waarop.

‘Probeer het volgend jaar nog eens’. Meer uiteg kreeg Manou niet. Wenend kwam ze de cafetaria binnen. In de zaal zaten nog verschillende huilende kinderen. Ik was totaal verrast en viel alls het ware van mijn stoel. De leeftijd van de kinderen schommelde tussen de 8 en de 18 jaar. ‘Iedereen stond mij uit te lachen’ Bye Bye eigenwaarde. Mijn moederhart bloedde.

Het afhaalmoment had ik veel weg van een begrafenis, vol huilende kinderen en troostende ouders. Dit gaat om musicallessen waar ouders – hou u vast- 300 euro voor willen betalen.   Een leuke naschoolse activiteit voor kinderen van 8 tot 11 jaar met één toonmoment per jaar; dit was geen auditie voor een studio 100-show of voor The Voice.

Na twee dagen word ik nog steeds misselijk van de hele toestand.

Naschoolse activiteiten

Een haat-liefdeverhouding heb ik met naschoolse activiteiten. Enerzijds hecht ik veel belang aan hobby’s, en passies. Niets zo mooi en interessant als mensen zien opgaan in hun ding. En er worden tegenwoordig zo veel leuke activiteiten georganiseerd voor kinderen buiten de schooluren. Anderzijds moeten kinderen ook echt kinderen blijven, en dat vraagt ruimte én tijd om te spelen, en ruzie te maken en je te vervelen. Bovendien vind ik het enorm belangrijk om als ouder nog een eigen leven te hebben. Jezelf wegcijferen lijkt misschien nobel maar volgens mij geef je op die manier het verkeerde voorbeeld. Alsof moeders plots niets anders meer kunnen en willen dan koken, kuisen en rondrijden.

Het is een kwestie van het juiste evenwicht vinden, zoals altijd. Klinkt eenvoudig maar met drie kinderen is dat niet. Plannen we de activiteiten na de schoolruren? Na acht uur les zijn mijn meisjes moe en willen ze spelen, en dan komt daar nog huiswerk bij. Vorig jaar kozen we voor de woensagnamiddag maar ook dan waren ze vaak op. En woensdag is ook een populair moment voor verjaardagsfeestjes. Zelf had ik graag onze weekends vrijgehouden, voor de vrienden en familie of voor een weekendje weg.

Manou droomde, na de voorstelling van Robin Hood, van een musicalopleiding. Zingen, dansen en toneelspelen: in mijn tijd bestond dat allemaal niet maar ik had het vast ook leuk gevonden. Nina kan op hetzelfdfe moment les volgen dus qua planning komt dat mij dat wel goed uit. De dames moeten alleen de auditie nog overleven. 😉 De organisatie wil naar eigen zeggen ‘alleen werken met gemotiveerde kinderen’. Be carefull what you wish for, denk ik stiekem.

En op zondag hebben ze nu toch opnieuw gekozen voor de Chiro. Lid zijn van een jeugdbeweging is leerrijk en tof. Manou was in het eerste leerjaar niet overtuigd. Ondertussen sluiten meer en meer vriendinnetjes zich aan en voelt ze zich mentaal en fysiek een stuk sterker. De eerste namiddagen waren alvast een succes en ook kleine Nina vind het leuk.

Met nog een uurtje paardrijden tussendoor (als het past), is onze agenda naar mijn normen meer dan voldoende gevuld. Muziekles, circusschool en turnen zal voor een andere keer zijn. Hoe sommige ouders bepaalde groepssporten gecombineerd krijgen met een eigen sociale agenda, blijft mij een raadsel. Weekendjes naar zee zitten er voor ons voorlopig dus ook niet meer in, in tegenstelling tot werken op zondag. En zo heeft ieder nadeel zijn voordelen.

Morgen

Morgen, gaat het gebeuren…

IMG_20130523_142848
Het zal je maar overkomen, zo een zoon met musicalbloed. Mijn schoonzus kan zo van job veranderen, van turnjuf naar producer. Wat zij en de kinderen de voorbije maanden voor elkaar gekregen hebben, is buitengewoon. Want er komt nogal wat kijken bij zo een voorstelling. Drie dagen geleden brak nog een van de meisjes haar arm, op twee plaatsen. En gisteren was het generale repetitie.

Misschien kan ik al een stukje filmen , dacht ik. Zo gemakkelijk ging het natuurlijk niet. Eerst moesten al die mini-artiesten geschminkt worden en dan kregen ze elk een draadloze microfoon aan, gevolgd door een uitgebreide soundcheck. Terwijl de ene overstuur was, konden we de andere nauwelijks horen. En natuurlijk moeten alleen de kinderen op het podium te horen zijn, en niet het geroezemoes backstage.

Na de eerste repetitie moesten twee kinderen afhaken, en werd ik gepromoveerd tot stand in. Nog een geluk dat ik het altijd ben die de foto’s maak 😉 Nu kan ik wel met kennis van zaken zeggen: het ziet er allemaal veel eenvoudiger uit dan het is. Het werd laat, te laat. De kinderen waren op het einde allemaal doodmoe, wat zelfs zorgde voor een paar traantjes. Pas om elf uur lag Manou in bed en deze ochtend hebben we de schoolbel niet gehaald.

Maar we zijn klaar. Morgen is het zover en gaat alles in zijn plooi vallen. Morgen … gaat het gebeuren 🙂

In de gazet

image

Het zijn de laatste loodjes voor de musical Robin Hood van ons neefje Remi. Ik heb alvast een beetje reclame gemaakt bij de collega’s. En met succes want vandaag staat Remi zowel in Het Nieuwsblad als in Het Laatste Nieuws. Misschien, als hij later een echte BV wordt, kan ik zijn persverantwoordelijke worden 😉

Maar voor de show van vrijdag moeten de kinderen en wij 😉 nog heel veel repeteren. Het is de laatste spurt. Vandaag, morgen en woensdag een generale repetitie.

Vrijdag beginnen we met een volledig uitverkochte schoolvoorstelling waarop ook Manou’s klas aanwezig zal zijn. Spannend. Ik vind het erg tof dat de directie meteen enthousiast reageerde op mijn voorstel om te komen kijken. En nog leuker is dat ze deze week in de klas leren over Robin Hood.

Mijn bosmeisje vind het allemaal erg spannend, en ik stiekem ook.


image

Vershreklig

Gratis kaarten voor de musical Shrek, dat kon ik moeilijk laten liggen ook al was het een avondvoorstelling tijdens een schoolweek. Vroeger op reis vertrekken of brossen, dat doen wij niet. Maar een beetje minder slapen, kan geen kwaad. Samen met twee andere mama’s en hun kroots trokken we dinsdagavond dus naar Antwerpen. De zaal zat niet afgeladen vol waardoor we uiteindelijk toch nog naast elkaar konden zitten, op de 2de rij. 😉 Een musical op basis van een Disney film vind ik niet bijzonder origineel maar het werd toch een leuke voorstelling.

In de pauze wilden de kinderen voor de zoveelste keer van plaats veranderen. Ik stelde me recht waardoor mijn stoel naar boven toeklapte en mijn gsm op de grond viel. Of dat dacht ik toch. Want toen ik op handen en voeten (in rok!) de grond afzocht, zag ik achter mijn stoel een grote open gleuf.

“Mijn gsm ligt onder de tribune, op dezelfde hoogte als het orkest. Geen paniek. Na de voorstelling zal ik naar voor gaan om hem te recupereren.” Nog een geluk dat mijn geluid uit staat, dacht ik bij mezelf. Na de show stapte ik naar de verantwoordelijke maar toen bleek dat de tribune helemaal afgesloten is.

Ik ga dus moeten wachten tot het einde van de productie, met een beetje geluk toch nog drie weken. Gelieve dus gen kaarten te bestellen want dan zouden ze de voorstelling nog een paar weken kunnen verlengen 😉 Bovendien ga ik geluk moeten hebben met de eerlijke vinder. Podiumopbouw- en afbraak is een hectische en drukke gebeurtenis, een groepsgebeuren.

Plots had ik spijt van mijn geluid. Mijn batterij gaat erg lang mee. Moest mijn geluid aan gestaan hebben, had mijn leuke beltune 🙂 de voorstelling kunnen verstoren, en dan hadden ze misschien toch net iets meer moeite gedaan.

Maar spijt komt te laat. Shit happens. Zeuren helpt toch niet. Het gaat ook maar op een telefoon. En wie wil er nu een HTC? Ik ben niet zo geen beller. Drie weken zonder telefoon zou ik wel overleven. Ondertussen zijn we drie dagen verder en ik moet toegeven dat het lastiger is dan verwacht. Ik heb ondertussen mijn oude Samsung geactiveerd maar dat lost het gemis totaal niet op. Integendeel. Onvoorstelbaar hoe snel gsm-toestellen verouderen. Het ding is vreselijk traag, geraakt nauwelijks online en maakt onvoorstelbaar slechte foto’s.

shrekHet is afkicken geblazen dus. 😦

Het overweldigende succes van Robin Hood

De kaarten voor de voorstelling Robin Hood waren uitverkocht voor alle ouders een plaatsje hadden gereserveerd. Drie scholen en 245 leerlingen komen op voorhand al naar de try out kijken.Tof!

Nu is er dus nog een extra vertoning gepland op zondag. Wie nog geen plannen heeft die dag krijgt nu een herkansing. We moeten wel twee derde van zaal verkopen om uit de kosten te geraken. Iedereen is dus meer dan welkom 🙂

De Stad Gent en de zaal Scala gaan alvast reclame maken. Wacht dus niet te lang. De kinderen zijn volop aan het repeteren. Ik heb al een glimp mogen opvangen van de show en ik kan het verzekeren: het wordt fantastisch.

Niet twijfelen en gewoon komen:

Zondag 26 mei om 15 uur in zaal scala. Kaarten enkel en alleen te koop via de zaal: www.scalaplatform.be

xcover

Musical Robin Hood

Ons neefje Remi doet het weer. Deze week was hij trouwens al te zien op tv, en ondertussen werkt hij hard verder aan zijn nieuwe show:

Kent u het verhaal van Robin Hood? Of dacht u het te kennen? Kent u het talent van morgen? De voorstelling Robin Hood is een professionele show volledig gemaakt door kinderen van 7 tot 12 jaar. Ons jong talent heeft hier meer dan een jaar aan gewerkt. Gedurende anderhalf uur geven ze het beste van zichzelf. Acteerprestaties op niveau, dubbele bodems en spitsvondige humor, prachtige kostuums en zuiver zangwerk.

Robin Hood is een voorstelling die u niet snel zal vergeten. Durft u het aan?

Tickets zijn vanaf deze week te koop en kosten 7 euro, een koopje als je ziet hoeveel tijd we (vooral hij en zijn mama) er al hebben ingestoken. Dit is een echte voorstelling en geen schattig kindshowke.

Neen u hoeft ons niet te persoonlijk kennen om toch te komen kijken. Remi wordt de bv van morgen 😉 en vandaag kan u hem nog bezig zien voor een betaalbare prijs. En als dat niet genoeg is om u te motiveren: mijn schattige dochter Manou doet ook mee. 😉

affiche

Save the date

robinhood

Ons neefje Remi De Smet is een kind met talent, dat heb ik al verschillende keren geschreven. Hij is geboren voor de showbizz. Jaren geleden wou hij graag meespelen in een musical en dus bokste hij, samen met zijn mama en een aantal klasgenootjes, een eigen voorstelling in elkaar.

Ondertussen speelde Remi al mee in verschillende “echte” shows zoals Robin Hood van studio 100 en in Ben X van Musichall, en hij was ook al verschillende keer stemacteur. Ondertussen werkt hij verder aan zijn “eigen producties”.

Wat begon als een schattige voorstelling in de living, voor de ouders, is uitgegroeid tot een professionele musical door én voor kinderen. Vrijdag 24 mei spelen Remi en friends Robin Hood in een echte zaal in Gent. Manou mag dit jaar voor de eerste keer meespelen. Blij dat ze is. Leg die datum dus maar al vast, want het wordt zeker een prachtige voorstelling. Iedereen is welkom!

Onzeker

manouboos (1 of 1)-3 manouboos (1 of 1)Altijd leuk om je kinderen bezig te zien in een vreemde omgeving. Manou is onze grote zus, de oudste, de meest plichtbewuste. Manou babbelt graag, is vrolijk en sociaal. Het is een zelfzeker kind, meestal toch.

Want nu speelt ze mee in de nieuwe musical van heer neefje Remi. Remi en zijn vriendjes zijn allemaal een paar jaar ouder. Ze kennen elkaar van vorige show, en zitten samen in de klas. Voor de verandering is Manou nu dus het “kleintje”, een nieuwkomer ook.

Dit weekend maakte ik van de hele crew foto’s in de studio. En onder de ogen van die andere kinderen zag ik mijn dochter veranderen. Haar onzekerheid nam het over en dat bleek niet zo fotogeniek 😉 Ps: Manou heeft zich vrij snel kunnen herpakken en het is uiteindelijk toch goed gekomen met de foto’s hoor.

Ben X

Ons neefje Remi is een jongetje met talent. Al sinds hij heel klein is, droomt hij van shows, optredens en musicals. HIj wil kost wat kost het podium op. En waar een wil is, is een weg.  Eerst trad hij thuis op voor familie en vrienden. Ondertussen speelde hij, met veel succes trouwens, kleine Robin in de musical van Studio 100.

En deze dagen staat hij op het podium in Antwerpen als kleine Ben, in de musical Ben X. En gisteren namiddag mocht ik mee met zijn mama – mijn schoonzus. Schoolvoorstelling zijn nooit gemakkelijk maar die dag hing er bij aanvang een zeker spanning in de lucht. “Gisteren hebben we de voorstelling moeten stilleggen. Er was zo veel rumoer in de zaal en de spelers werden bekogeld met smarties en kauwgum.” De jeugd van tegenwoordig he 😉

Een van “de pesters” (uit de musical)  werd vlak voor de voorstelling het podium op gestuurd. Ik verwachtte een soort preek, waarin iedereen verzocht werd stil, braaf en rustig te blijven. Wat er kwam was een stuk beter, slimmer ook: “Ben X is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, eentje zonder happy end. De film en de musical zijn een eerbetoon aan de ouders en de vrienden van de echte Ben.”

En toen was het stil, en terecht. Ben X is een aangrijpend musical. Film en toneel raken je toch op een heel andere manier. Iedereen kent wel iemand die anders is, die uitgesloten en of gepest wordt. Tijdens de voorstelling bedenk ik me dat pesten niet meer is, wat het geweest is. Vroeger reageerden leerkrachten nauwelijks op pestgedrag. Nu is het een issue, denk maar aan het liedje.

En toch. Zou het nu beter zijn? Pubers lijken het niet te kunnen laten. Hoe zou dat komen? Is het de leeftijd? Of is de mens van natuur gewoon egoïstisch of egocentrisch ? Kaarten voor de musical Ben X zijn niet goedkoop, maar voor ouders met jonge tieners vind ik het echt de moeite waard. Het decor alleen al is geweldig.

Peter pan

Via de redactie kan ik regelmatig aan gratis kaarten geraken. Dat is een heerlijk extralegaal voordeel want voor een leuk uitstapje ben ik altijd te vinden. Dus toen er kaarten waren voor de nieuwe musical van Peter Pan heb ik niet getwijfeld. Mijn meisjes gaan dat geweldig vinden, dacht ik. Dat de voorstelling om 19.30 begon op een donderdagavond tijdens een schoolweek nam ik er maar bij. Pedagogisch niet helemaal correct zegt u? Tja, kinderen hebben ook recht op hun dosis spanning, avontuur en show, én de bijhorende vermoeidheid 🙂

Samen met de papa namen ze de trein, richting Brussel. Dat op zich was al een groot avontuur. En toen was het tijd voor Peter Pan. Ik ga u een lange recensie van de show besparen maar voor wie twijfelt kan ik toch een paar bedenkingen op een rij zetten: het decor, het licht, de “special effects” en de kostuums zijn overweldigend. Peter Pan is echt een heel mooie en indrukwekkende show. En toch greep hij ons niet naar de keel.

Het grootste pijnpunt is de taal. De vertelstem Tinkerbel speekt Engels. Mijn kinderen kijken regelmatig naar anderstalige tekenfilms, zolang ze voor de buis mogen hangen is alles goed. En op vakantie moedig ik hen altijd aan om met andere kindjes te spelen, ook al begrijpen ze elkaar nauwelijks. En gelukkig kenden Manou en Nina het verhaal van Peter Pan al. Toch begrepen ze het vaak niet, waardoor ik een groot stuk van de show vertaalster gespeeld heb. Zowel voor als achter ons, zag ik veel (te veel) ouders hetzelfde doen.

Peter Pan is een kinderverhaal, maar de musical is voor voor hen te moeilijk. Nog voor de pauze zag ik veel ouders en hun kinderen afhaken. Jammer. Veel Belgen zijn meertalig ja, maar ze moeten ook niet overdrijven. Het was bovendien technisch niet eens zo moeilijk geweest om de onzichtbare stem te laten vertalen. Tweede pijnpuntje is de duur van de voorstelling. De show begon om 19.45, de eerste pauze om 21.15. Less is more. Ik had zo een paar scènes kunnen schrappen. Wij hadden het na het eerste deel ook wel gezien. Iedereen was moe, ondanks de vele kanonschoten, het vuurwerk en de Cirque du Soleil-achtige effecten.