Tagarchief: nina

Trots

Als kleuter was Nina bang van water. Het heeft een volledig jaar geduurd voor ze aan de rand van het zwembad durfde te zitten. Ze ging nochtans graag in bad, maar zwemmen dat was anders. Te groot, te koud, te eng.

Vandaag kwam Nina trots thuis met haar diploma van 400 meter. ‘Ik kon nog verder hoor mama’, glunderde ze.

Facebook zal de komende dagen overspoeld worden met tevreden ouders die graag het slaagpercentage van hun kinderen delen. Het is hun gegund, maar zelf zeggen dergelijke cijfers mij eigenlijk niet zo veel. 80 of 90 %, het blijft relatief. 400 meter is voor het ene kind een opwarmertje, voor het ander een topprestatie.

Eigenlijk ben ik altijd trots op mijn kinderen, los van wat ze presteren. Maar het is schoon om ze te zien groeien. 🙂

image1

Lentefeest

In de kleuterklas was Nina overtuigd ‘gelovig’. Kindje Jesus was haar vriend, wat natuurlijk niet zo uitzonderlijk is op een katholieke school. Nina wou kost wat kost haar eerste communie doen, ook al is ze niet gedoopt. Maar wij laten de meisjes zelf kiezen en begin dit jaar verwittigde ik dus de juffrouw. Geen probleem: indien nodig kon Nina gewoon gedoopt worden tijdens dezelfde dienst. Handig.

En net toen iedereen zich verzoend had met deze onverwachte godsdienstige wending, veranderde mijn dochter van gedacht: ‘ik wil het lichaam van Christus niet opeten. Ik lust dat niet, zo een hostie.’ Zuiver op basis van smaak al dan niet aansluiten bij de Rooms Katholieke kerk leek mij een beetje oppervlakkig maar Nina was niet meer te overtuigen.

En dus vieren we zondag haar lentefeest.

Sommige mensen vinden communies en lentefeesten een verplicht nummertje, lees ik ind e krant vandaag. Ik niet. Ik hou van feesten. Iedere gelegenheid is goed om af te spreken met de mensen om wie je geeft. En de overstap van kleuter naar lager onderwijs vlijkt mij een mooie reden. Kinderen worden zo snel groot, toch?

Nina kijkt enorm naar uit naar haar feest. Al maanden telt ze af: ‘hoeveel keer moet ik nog slapen? Nog 45 keer? Maar dat is nog zooo lang …’ Mu is het dus eindelijk bijna zover. Nog precies 4 dagen (2 eigenlijk want donderdag en zaterdag moet ik werken) heb ik om alles klaar te krijgen. Spannend 😉

IMG_20140527_101355(1)

Trots

Geen enkele ouder kiest graag voor buitengewoon onderwijs. Maar na een half jaar durf ik nu toch luidop te zeggen dat de overstap naar type 8 zowel voor Nina als voor ons een topbeslissing was.

* Iedere week krijgt ze een rapport, met punten zowel op haar gedrag als op haar prestaties. Nina doet het over de hele lijn goed. Wel grappig is dat ze voor haar gedrag in de eetzaal topscores haalt, terwijl ze thuis eerder een lastige eter is.

* ‘Mama? Wanneer ga je mij eens eerst op school afzetten ? Dan kan ik een beetje langer in de opvang blijven.’ Iedere dag vertrekt ze met een grote glimlach en een boekentas vol enthousiasme naar school. En ook al is het niet altijd gemakkelijk, haar motivatie maakt veel goed. ‘Mama? Wanneer gaan we nog eens samen lezen?’ En dat vraagt ze niet alleen ’s avonds maar ook aan tafel tijdens de ochtendspits (* geeuw * ).

* ‘Straks is het oudercontact. Dan heeft mama een gesprekje met jouw juf.’ Ze kijkt me lachend aan. ‘Het zal wel goed zijn hoor. ‘ Aan zelfvertrouwen geen tekort, en de juf was inderdaad heel enthousiast. De wetenschap dat Nina op haar plaats zit zorgt voor een geweldige gemoedsrust.

* Ik probeer mezelf te beschermen tegen initiatieven als oudercomités. Een dag telt nu eenmaal maar vierentwintig uur. Maar ik was nieuwsgierig, en er waren erg weinig kandidaten. En dus besloot ik ‘even’ een handje toe te steken tijdens het Vlammetjesschoolfeest. Driehonderd pannenkoeken warmen, moeilijk is dat niet.

Ik kwam terecht in een heel leuk team, terwijl Nina buiten heerlijk speelde. De rest van ons gezin werd moe, en kreeg koud. Nina en ik bleven nog ‘even’ hangen. Het werd halftien en ik vond mijn tengere fragiele gevoelige dochter nauwelijks nog terug op de donkere speelplaats. ‘Gaan we nu al naar huis?’ Moeder en dochter voelen zich duidelijk helemaal thuis op Salvator 😉

* Net nu ik helemaal overtuigd ben geraakt van buitengewoon onderwijs, willen ze type 8 afschaffen en opnieuw kiezen voor inclusie. Inclusie klinkt tof, zeker voor ouders. Of het voor de kinderen zelf ook zo leuk en gezellig is, hangt grotendeels af van de leerkrachten maar ook van de beschikbare middelen (en net daar wringt het schoentje, toch? ).

* Als mama ben ik trots op al mijn kinderen, niet om wat ze doen maar gewoon om wie ze zijn. Op Nina ben ik extra trots. Omdat ze ondanks haar achterstand toch zo dapper, vrolijk en vol levenslust geniet van het leven. Daar kunnen velen nog iets van leren 🙂

nina

Warme oren

nina_oren (1 van 1)Soms ontdekt ze een schat, gewoon ergens verstopt in huis. Roze oorwarmers bijvoorbeeld 🙂 Dan raakt ze in de ban van het voorwerp. Een paar dagen (en nachten :-)) duurt het en dan is het voorbij, en eindigt het ding weer gewoon in een rommelbak.

 

Ravotgarantie

Tijdens de ochtendspits op de speelplaats struikelde Nina over een andere kindje. Haar brilletje brak. Pech. Niet te herstellen volgens de opticien. We konden wel een nieuwe montuur kopen en zo de glazen recupereren. Maar na minder dan een jaar staan die glazen al vol krassen en dus twijfelde ik.

Bij Pearl bieden ze een ravotgarantie op alle kinderbrillen. Bij een breuk binnen de twee jaar krijg je een volledige nieuwe bril. Ok, het voelt een beetje raar om in een grootwarenhuis een bril te kopen maar eens gaan kijken kon geen kwaad. Toch? De verkoopster was buitengewoon vriendelijke en behulpzaam.

Toch blijft een bril kiezen een vreselijk moeilijke opdracht. Het is een delicaat evenwicht, tussen te braaf en te opvallend. Na een uur twijfelen en stressen met drie kinderen in de winkel belde de papa dat hij de oude bril hersteld had met secondelijm. De constructie valt totaal niet op en houdt nu al een week stand. Voorlopig mag ik er dus nog even verder over piekeren. Maar een ding is wel zeker: ook voor Nina kan ik zo een ravotgarantie goed gebruiken.

IMG_20130325_212254

Volgens leeftijd

Zaterdag was het weer zover. Dan probeerde zoals veel Gentenaars mijn kinderen in te schrijven voor een zomersportkamp. De race begon om 9 uur en ik heb me ooit laten wijsmaken dat je meer kans maakt via de telefoon. Het doel was om mijn drie meisjes samen in te schrijven voor een weekje in juli in de Wolfput, een sporthal hier in de buurt.

Om 9.40 geraakte ik eindelijk binnen. Voor Manou was er al geen plaats meer. Voor het kamp “omnisport voor kleuters” was er wel nog plaats. Ik besloot om Nina en Flo toch in te schrijven.

– Maar ik zie hier dat Nina in 2006 geboren is.”
– Nina zit in de derde kleuterklas. Mijn dochter is motorisch een beetje achter. Ontwikkelingsstoornissen, begrijpt u?
– Maar ze is van 2006. Ik kan ze dus niet inschrijven voor een kleuterkamp.
– Vorig jaar schreef ik ze in volgens leeftijd en na een halve dag sukkelen moest ze toch van groep zakken. Hetzelfde gebeurde trouwens ook tijdens de zwemles van de stad Gent. Dat dit niet zo leuk is voor haar. Nina is een jaar ouder dan haar klasgenootjes en toch is ze nog altijd de kleinste. Waarom zou ik hierover liegen?
– Ik begrijp het maar ik kan haar niet inschrijven. Ik zal Nina op de reservelijst zetten.

Er was dus plaats; ik was op tijd en toch heb ik Nina niet kunnen inschrijven. Pech. Ik vind wel iets anders en toch baal ik, uit principe.

Kinderen worden altijd en overal opgedeeld volgens leeftijd. Ze moeten ergens een grens trekken, ik begrijp dat wel. Maar voor Nina is het een verloren zaak. Ze was amper 41 centimeter bij de geboorte. Dat is 10 centimeter kleiner dan haar zus Flo. Die achterstand gaat ze nooit meer inhalen. Iedereen groeit. Hoe goed zij ook vooruit gaat, andere kinderen groeien ondertussen ook.

Al lachend beweer ik soms dat Nina’s geboortedatum beter zouden vervalsen. Een jaartje minder, daar zou niemand aan twijfelen. Nina kan zelfs gemakkelijk voor een 4-jarige doorgaan. De werkelijkheid is moeilijker. Wie Nina voor het eerst ziet, gelooft meestal niet dat ze al 6 is.

Later die dag belde de sportdienst terug. Of ik 5 minuten tijd had voor een tevredenheidsenquête. “You’re kidding right?”

Nieuwjaarsbrieven

Het is geen grootse poëzie maar ik vind die nieuwjaarsbrieven toch erg charmant. De combinatie van schroom en trots, is aandoenlijk. Van waar zou deze gewoonte komen? Zou het typisch Belgisch zijn? Of Europees? Als kind vond ik het waarschijnlijk niet zo leuk. Ik kan me er alvast niets meer van herinneren. Dat gaat mijn meisjes niet overkomen 😉

Trots

Nina was lang ons zorgkindje. Ook zij at moeilijk, heel moeilijk. Al lachend verkondigen we nu graag dat Nina overleefde dankzij Honey Pops, ontbijtgranen in de vorm van honingbolletjes. Maanden aan een stuk heeft Nina niet veel anders gegeten. Naast haar eetstoornis was Nina ook een huilbaby. Als baby was ze overgevoelig en bang van alles. Uren heeft ze geweend tot we er allemaal stapelgek van werden.

Nina is ondertussen zes jaar en is ze uitgegroeid tot een buitengewoon sterk en vrolijk kind. Op emotioneel vlak kan zij veel meer aan dat haar oudere zus. Nina staat ’s morgens als eerste op, en is meteen het zonnetje in huis. Ze gaat graag naar school, heeft veel vriendjes en leert razendsnel bij. Nooit hadden wij durven hopen dat Nina zo sterk, zo weerbaar, zo assertief zou worden. Natuurlijk is ze van aard gevoelig maar wenen doet ze bijna nooit meer. Babbelen daarentegen 😉

Kinderen kunnen snel veranderen. Rustige baby’s groeien soms op tot complexe of drukke kinderen. Omgekeerd kan dus ook. Ik ben apetrots op mijn kleine meid. Nina is een hoopvol voorbeeld voor alle ouders die nu afzien met hun prematuurtje of dismatuurtje.

Nina is ons vechtertje en ik ben er meer dan ooit van overtuigd dat ze er wel komt, wat de revalidatiemedewerkers (misschien) en de oude IQ-tests ook mogen beweren.

Favoriet

Sommige kinderen hebben een lievelingsknuffel, die ze overal meenemen en niet kunnen missen. Nina heeft playmobilfavorietjes. Eerst was er ‘Emily’, een meisje met een groen truitje en blonde haartjes. Ondertussen zijn het er een hele reeks, vooral kindjes en een paar paardjes. Nina neemt ze overal mee.

Emily staat nog altijd op nummer één en woont als het ware in de palm van haar hand. Ze gaan mee in bad, in bed, op de fiets en zelfs naar school. Veel buitenstaanders merken het niet eens. Tot Nina valt of iets heel onhandigs doet. Hoe komt dat nu toch? Tja, fietsen of klimmen of tekenen of eten of zwemmen of tandenpoetsen met één of twee playmobilfiguurtjes in je hand, is natuurlijk niet zo handig. 😉

Nina 6 jaar

6 jaar worden is geweldig. Als baby en kleuter beseffen ze vaak niet goed wat er aan de hand was. Deze keer was het menens.

Nina telde al dagen af en gisteren was het dan eindelijk zover. In de voormiddag was het feest op school. Papa kwam langs in de klas als clown en trakteerde al de klasgenootjes op een paar leuke ballonfiguurtjes. In de namiddag vierden we thuis, samen met al haar vriendinnetjes en later op de namiddag met de familie. Drie feesten op één dag en een berg cadeautjes.

Genieten was het, voor Nina maar ook voor ons. Ik ben zo trots op mijn kleine meid. Apgar score 1 op 10, een moeilijke start vol opnames en longontstekkingen en medicatie. Zie ze nu zitten, zo groot en sterk en vrolijk.

Met de brommer naar school

Bob en ik hebben ooit zo een retro tweedehandsscootertje gekocht om snel het centrum in en uit te geraken. Ik nam me voor om er misschien naar het werk mee te rijden maar anderhalf uur enkele rit vind ik toch net iets te lang.

Het blijft een leuk ding en ook mijn meisjes zijn er zot van. Maar om ze mee achterop te nemen, hadden we een deftige helm nodig. Met ons valse thaïs exemplaar durfde ik alleen ons verkeersarm zijstraat op en af te rijden. Nu de dames een beetje groter worden, werd het dus tijd voor een echte motorhelm. Online gevonden, in kindermaat, rechtstreeks bij de importeur. De zomer is voorbij. Het zijn solden.

Deze ochtend was het zover. Nina mocht de splinternieuwe helm inhuldigen tijdens een eerste kort ritje naar school. Ze was razend enthousiast, en ja ze was mooi op tijd én goed wakker. 🙂

Brilletje

Optieker of keten? Ik heb gekozen voor zekerheid en gemak. Zin en tijd om er een marktstudie van te maken, had ik niet. Dat zou voor Nina ook veel te verwarrend zijn. Iets stevig, speels en kleurrijk. Ik snelde naar de eerste optieker die in me opkwam. Nina paste 3 brilletjes, ik trok telkens een foto en op basis daarvan maakten daddy en ik een keuze.

Sorry, online polls vond ik in dit geval niet echt gepast 😉 Het is de rode bril helemaal rechts geworden. Vandaag ging Opi (mijn vader) de bestelling plaatsen. Volgende week is het zover. Fotoshoot volgt. image

Naar de oogarts

Nina was een beetje bang maar het was een erg lieve oogarts.

Conclusie: rechts + 3.25, links + 4.5. Mij zeggen die getallen niets maar brildragers begrijpen het waarschijnlijk wel.

Nina moet dus ook een brilletje dragen. Enerzijds vind ik dat wel schattig, en ben ik dus een beetje blij. Brillen zijn hip, en later kan ze nog altijd kiezen voor lenzen of krasjes. En het zal misschien een deel van haar achterstand verhelpen. Anderzijds. Een bril is zo een gedoe, zeker voor een spelend kind met slordige ouders.