Tagarchief: opvoeding

Zakgeld

Ik wil, ik wil, ik wil, â€Ļ. Ze wilt een ijsje en een nieuw jurk, popcorn van in de cinemawinkel en een fiets met versnellingen. Ze wilt op vakantie, naar de sneeuw Ên naar de zon; en een eigen pony.

‘Wie gaat dat allemaal betalen? Weet je wel wat dat allemaal kost? Besef je wel hoe lang mama daar moet voor werken?’ Mijn eigen ouders ontsnapten uit mijn mond. Slik.

Leren omgaan met geld is alles behalve evident, zelfs niet voor sommige volwassenen. Of zakgeld het verschil maakt, weet ik niet. Maar het is een waardevolle poging zolang je meer doet dan je kinderen regelmatig wat extra geld toe te stoppen. Zakgeld is geen synoniem voor spaargeld. Het bedrag moet evenredig zijn met mogelijk uitgaven. Meteen uitgeven of alles oppotten is niet bijzonder leerrijk. Denk aan Monopoli: te veel of te weinig geld verpest het spel.

Vier euro per week leek mij een eerlijk startbedrag, want terugschroeven zit er niet in. Cool, vond Manou. Tot ik er haar vertelde dat ze vanaf nu ook bepaalde kosten zelf zou moeten betalen. Het tussendoortje tijdens de musicalles bijvoorbeeld, al kon ze natuurlijk ook gewoon een koekje uit de kast nemen. Kerstgeschenkjes en ook niet noodzakelijke extraatjes zoals die bubbelkauwgom aan de kassa van het grootwarenhuis of ritje op de kermis.

We zijn ondertussen twee weken bezig. De eerste vier euro zitten nog mooi opgeborgen in haar portefeuille. Gisteren trokken we samen naar de H&M. ‘Oh mama, kijk eens wat een leuk hondenhandtasje. Dat zou een super leuk cadeautje zijn voor onder de kerstboom, voor Floowie.’ Kostprijs 14 euro. ‘Oei.’

Het leven is duur. Dat heeft ze meteen begrepen. Maar je eerste zakgeld uitgeven aan een geschenkje voor je kleine zus, dat kon ik niet laten schieten. De geste is goud waard en dus heb ik haar een klein beetje gesponsord.

Morgen is het kerstmarkt, op beide scholen. Eens zien hoe ver ze zal lopen met haar resterende vier euro. 🙂

Varken_Bor232

Advertenties

Boeven

‘Mevrouw. U mag uw tas daar niet onbewaakt laten staan.’ Van achter mijn camera staar ik de lieve oudere man aan. We staan op de receptie van een huwelijk. Veel valt er niet meer te stelen, denk ik bij mezelf. Mijn camera hangt rond mijn nek, en bovendien lopen hier alleen gasten rond. ‘Ik ken een koppel van wie alle enveloppes verdwenen tijdens hun trouwfeest.’ De ene anekdote volgt de andere op, alsof iedereen wel iemand kent die door eigen vrienden of familie zijn bestolen.

Wie zijn die mensen?

Geen dag later trek ik met mijn meisjes naar een Sinterklaaspersoneelsfeest. Na de voorstelling krijgen alle kinderen een geschenkje. U kent dat wel, een warme drukke Vipruimte vol overactieve jengelende ettertjes. Op een tafeltje stapelde ik al onze bezittingen op: geschenkjes, snoepgoed, jassen enzovoort. Mijn meisjes gaven Sint en Piet een hand, ik maakte een paar matige kiekjes en dan hielden de kinderen zich bezig in de speelhoek terwijl wij ouders onszelf trakteerden op een gaasje wijn. Natuurlijk hield niemand de pakjes nog in de gaten.

Voelt u hem al komen?

Bij vertrek bleek dat ÊÊn geschenkje voetjes had gekregen. Die cadeautjes waren een extraatje. Mijn kinderen hebben speelgoed genoeg. Een drama vind ik het dus niet. Maar hoe leg je zoiets uit aan je kind? ‘Waren hier dan echt boeven mama?’ Tja.

Wie doet nu zoiets? Welke ouder zegt tegen zijn kind: ‘pak snel dat van dat andere kindje. Zo hebben wij er lekker twee.’ De media betalen niet bijzonder goed maar armen mensen liepen daar niet rond. We zijn dus bestolen. Maar op lange termijn is eigenlijk dat andere kind de pineut. Het kreeg een extra geschenkje maar werd tegelijkertijd ook een beetje beroofd, van een goede opvoeding dan.

ik-waak-voor-mijn-baas

De lift

Nina is bang in de lift.

Jaren geleden stapte ze samen met haar zus in een grote hotellift, terwijl wij een paar meter achter liepen te kletsen. De deuren gingen net voor onze ogen dicht. Kinderen aan de ene kant, mama en papa aan de andere. Ok, dat is even schrikken. Maar de lift bleef gelukkig staan en geen minuut later waren we weer allemaal herenigd.

Eind goed al goed, behalve voor Nina. Plots durfde ze niet meer als eerste instappen, en niet veel later durfde ze gewoon de lift niet meer in. Negeren leek mij een goed plan maar ondertussen zijn we twee jaar verder en wordt haar angst alleen maar erger.

Angsten moet je proberen overwinnen, probeer ik haar uit te leggen. Het leven is al ingewikkeld zo, denk ik bij mezelf. En daarom nemen wij deze zomer zo veel mogelijk de lift, ja zelfs als er (rol)trappen zijn zoals in de Ikea bijvoorbeeld. Het duurt altijd wel even voor we Nina meekrijgen. Het is een heel gevecht waar niet ieder medeliftreiziger tijd en zin in heeft. Tja.

– Als je dertig keer de lift, trakteer ik op een dagje pretpark.
– Echt?
– Twintig keer is ook goed. zonder huilen.
– Joepie! Wanneer mag ik de lift nemen? Is er bij de bakker ook een lift? Of in de Carrefour?
– Neen.
– Oh, wat jammer. Waar dan wel?

Aan goede wil geen tekort. Maar als we dan eindelijk voor een liftdeur staan, blijft van haar zelfvertrouwen niet veel over. Maar moeilijk gaat ook. We zetten dapper door (al denk ik dat Plopsaland toch voor volgend jaar zal zijn ;-))

 

IMG_20140804_162910IMG_20140804_163000

Doe-het-zelf-kinderen

Soms lijkt het hopeloos. Vanaf twee kinderen krijg je er een gratis ochtendspits bij. Ik nam met veel interesse jullie tips door want het is altijd boeiend om te lezen hoe andere het aanpakken.

‘Kleren op voorhand klaarleggen. Boekentassen ’s avonds maken. De tafel alvast dekken.’ Slik. Ok, op die manier win je tijd. Maar verschuif je zo het probleem niet? Als mama begin je zo ’s avonds al aan de ochtendshift. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Mijn ultieme doel is namelijk niet om ’s morgens rustig de krant te lezen. Dat zou net iets te gemakkelijk zijn, al was het maar door zelf een half uurtje vroeger op te staan.

Misschien ben ik idealistisch of overambitieus maar uiteindelijk hoop ik op, werk ik naar, ga ik voor kinderen die voor zichzelf zorgen. Die ochtendgekte is inderdaad niet leuk maar het is wel een manier om kinderen duidelijk te maken dat zij (en niet ik ;-)) het anders moeten aanpakken. 🙂

Manou is haar agenda kwijt. Dat is jammer maar alleen zo zal ze leren om een beetje zorg te dragen voor haar gerief. Zwemzak vergeten? Pech. Vorig jaar reed ik nog over en weer. Nu trekt ze je maar een versleten veel te groot en misschien een beetje vies uitleenzwempak aan. Mijn meisjes kiezen vaak zelf hun kleren uit de kast, mits een beetje begeleiding natuurlijk Hoe ouder ze worden, hoe vrijer ik ze laat. Alleen zo gaan ze een eigen smaak ontwikkelen, al dat betekent dat soms ook dat ze met een veel te lichte zomerjas naar de Chiro vertrekken.

Doe-het-zelf kinderen: zelf hun boekentassen maken, zelf kleren kiezen, zelf tanden proper (!) poetsen, zelf kleren aantrekken, zelf de tijd in de gaten houden, zelf de tafel zetten en hopelijk binnen een paar jaar zelf pannenkoeken bakken en zelf hun brooddoos maken. Dat wil ik 😉

Het is soms vaak een gevecht, geef ik toe. En om het zeuren binnen de perken te houden, schafte ik me vorige week een beloonkalenderbord aan, in de Hema. Ieder kind krijgt drie werkpuntjes ‘(want je moet ergens beginnen )  : tafel dekken, kleren alleen aantrekken tot glimlachen (want er lopen hier ook dames rond met een ochtendhumeurtje), enzovoort. Enkel als ze het alleen doen zonder dat ik het moet vragen, verdienen ze een punt (al probeer ik niet te streng te zijn). Veel goede punten geven recht op een ‘extraatje’ zoals eens langer opblijven, chips voor tv of een uitstapje.

IMG_20140221_215757
We begonnen op vrijdag 😉 Voorlopig zijn de twee oudste enthousiast en zolang dat duurt verlopen de ochtenden ietsepietsie rustiger. Aan Flo ga ik nog veel werken hebben 😉

Naar de bakker

manouwinkel (1 van 1)Woensdagmiddag spelen we een nieuw spel.  Ik blijf lekker in de auto zitten terwijl mijn dochters bij de bakker inkopen doen. Een groot bruin brood voor de volgende ochtend, en iets lekker die middag.

Ze mogen zelf kiezen, al heb ik ondertussen een extra spelregeltje moeten invoeren: geen donuts, taart of eclair als middagmaal. Ik heb voor de gelegenheid een extra portefeuille voorzien met voldoende kleingeld. En leuk dat ze het vinden 🙂