Tagarchief: paard

Montage

Nina wou een uitnodiging met een paard, of een olifant. Een echt paard zou ik nog wel vinden maar mijn lieve kleine gevoellige dochter fotograferen in een buurt van een groot wild loslopend paard, dat is niet zo evident. Gelukkig is er photoshop 😉

ninakaartx

Deze kaart heeft het niet gehaald. Ze  vond de montage met de olifant leuker. Word vervolgd 😉

Advertenties

Allergisch

Gezondheid, geluk en geld, ze zijn niet evenredig verdeeld.

Manou is geboren met klompvoetjes, wat na twee ingrepen eigenlijk geen grote beperking meer betekent. Ze gaat gewoon naar school, draagt gewone schoenen en doet gewoon mee tijdens de turnles. Haar voetjes zijn wel kleiner en fragieler waardoor hard lopen of lange wandelingen voor haar net iets moeilijker zijn. Sporten zoals atletiek, voetbal of ballet zijn dus ook niet echt evident. In theorie kan ze natuurlijk gewoon meespelen maar altijd achteraan de groep bengelen, vind natuurlijk niemand leuk.

Manou wou paardrijden, een sport waar ik als kind ook veel plezier aan beleefd heb. Ideaal, dacht ik. Ze doet het nu al een jaar, met veel plezier. In het begin kreeg ze les van een jong meisje uit de buurt, op de weide. Manou was enthousiast en leerde snel. Deze zomer vertrok ze met Kazou op paardrijkamp en zat meteen in de sterkste groep. Vorig week nog ging ik online op zoek naar een leuke manege in de buurt, zodat ze vanaf dit jaar ook echt iedere week kan meerijden in een groepsles.

Maar Manou loopt al een hele tijd moe, en verkouden. Ik dacht aan onze volle vakantie-agenda, of aan een vuile bacterie. En ja, als ze weer eens niesde na een paardrijles grapte ik soms dat ze misschien wel allergisch zou zijn aan paarden. Ondanks de flixotide ging de verkoudheid niet over. Er werd bloed getrokken bij de huisarts, met de nodige drama. En nu blijkt dat Manou echt allergisch is.

Wie van ons twee zou nu het meest ontgoocheld zijn? Diep ik mij kan en wil ik het maar niet geloven. Het is zo zonde. Natuurlijk zijn er nog leuke sporten, en misschien bestaan er zelfs middeltjes om de symptomen te onderdrukken. Woensdag heb ik alvast een afspraak met onze vaste kinderarts. En toch blijf ik het sneu vinden voor haar. Fysiek heeft ze zich altijd moeten weren, door haar klompvoetjes. En ondanks al haar inspanningen en volharding blijft ze fysiek minder sterk dan haar leeftijdsgenootjes. Paardrijden vond ze leuk; het was haar ding.

Manou is een doorbijtertje, sterk en veerkrachtig. ‘Nog een geluk dat ik niet allergisch ben aan Tuc he mama?’ Ik ben niet bijgelovig maar ik stel toch voor dat we het lot niet te hard tarten 😉

IMG_20130616_111535

Daar is de lente

Niets is zo zalig als echte seizoenen.

Na mijn middelbaar heb ik een jaartje gewerkt in Ecuador, in Quito. Ecuador ligt op de evenaar en het is daar dus altijd relatief mooi weer. Vooraf leek me dat heerlijk maar na een paar maanden viel dat mooie weer me nauwelijks nog op. Meer nog. Omdat alle dagen er op elkaar lijken, ging de tijd precies trager.

In België voel je de seizoenen opschuiven: sneeuw in de winter, frisse nieuwe bloemetjes in de lente, warme zwoele dagen in de zomer en dan die prachtige kleuren van de herfst.

Onze slee heb ik verbannen naar de kelder, tot volgend jaar. Tussen de natte bladeren zie ik de eerste kleurrijke bloemetjes al tevoorschijn komen. Volgende week voorspellen ze 15 graden. En deze ochtend hebben mijn meisjes voor het eerst in maanden opnieuw paard gereden.

Het was vooraf wel even spannend. Waar liggen die paardrijbroeken? Waar zijn de laarzen? Wat hebben we gedaan met de helmpjes? Ook de pony’s waren net iets te enthousiast. Na al die maanden hadden waren ze moeilijk in toom te houden. Toch was het genieten …

IMG_20130303_143033