Tagarchief: planning

Elektronische agenda

Een elektronische agenda is flexibeler, goedkoper en milieuvriendelijker dan een papieren exemplaar. Toch heb ik lang vastgehouden aan mijn papieren fotoagendaatje, waar ik vrij in kon krabbelen en tekenen, waar ik lekker slordig todo-lijstjes tussen mijn afspraken door neerpende.

Maar mijn gezin liep achter, viel bij iedere afspraak een beetje uit de lucht. En omdat mijn agenda de drukste is, kreeg ik de heugelijke taak te zorgen voor een overzichtelijke familieplanning. Hum. Even heb ik nog geprobeerd om gewoon twee papieren exemplaren bij te houden, maar toen ben ik toch maar gecapituleerd.

Eenvoudig was de overstap nochtans niet. Bob heeft een Iphone, ik werk met Android. Natuurlijk bestaan er synchronisatie-app’s maar dat ziet er altijd gemakkelijker uit dan het is. Bovendien stond mijn agenda al redelijk vol, items die ik allemaal manueel heb mogen overtikken.

Maar nu gebruik ik dus al enkele maanden een elektronische agenda én e-todolijstje, en ik moet toegeven: het is ordelijker én handiger. Behalve dan als mensen je opbellen voor een afspraak. Mijn Samsung kan (in tegenstelling tot mezelf) nu eenmaal geen twee dingen tegelijk. 🙂

Woensdag

Werk jij morgen?, vraagt de ene collega.
Woensdag is An thuis. Dat is haar vrije dag, lacht de andere.
Woensdag zit ik zo goed als nooit op de redactie.
Woensdag zijn de kinderen thuis. Maar een vrije dag zou ik dat toch ook niet noemen 😉

Gisteren zag er bijvoorbeeld zo uit:

7:00: ontbijt

wpid-IMG_20140327_074519.jpg

7:30 wassen en kapper spelen

image

8:00 iedereen de deur uit, ik kruip nog heerlijk even terug in bed (heerlijk! ;-))

image

11:30: kinderen ophalen op school

image

12:00 eerst soep, dan boterhammen

image

13:00 snel met de dochters even shoppen (speedshoppen, want erg lang hou ik dat met drie kinderen niet uit)

imagetenzij er tv is 😉

image

14:00 snel  nog even boodschappen doen, gratis bacteriën aan de kassa te verkrijgen;-) wpid-IMG_20140326_192808.jpg

14:30 : wedstrijdje voetbal in de tuin (ik win :-))

image

15: 00 fotoshoot

image

16 uur: zet docter 3 af voor de turnles, pikt dochter 2 op

image

image

16.10: Of ik al ver weg ben, vraagt de mama van een vriendinnetje aan de telefoon als ik net aan onze voordeur sta. Manou is tegen een ander kind gebotst en bloedt. Haar tand staat los. Of ik snel kan terugkomen? Geen paniek: het ging over een melktand. Die moet er toch uit.

image

17: 30 uur: fotoshoot

image

18:15: de buren vinden een tam zwart konijntje. Of we het niet willen adopteren? Eentje meer of minder…image

19: 00 verse lasagne ( voor alle duidelijkheid: niet mijn verdienste)

image

19 : 00 in bad ( + verhaaltje voorlezen)

wpid-IMG_20140326_191952.jpg

23 uur: met een dekentje over mijn schouders foto’s bewerken, Dexter speelt op de achtergrond maar ik begrijp het verhaal maar half want ik zit nog steeds in een de bokaal 🙂

wpid-IMG_20140327_081520.jpg

 

Gelukkig is het vandaag donderdag en ‘mag’ ik gewoon terug gaan werken 😉

Ochtendmens

Ooit was ik een ochtendmens. Ik hou van die zachte zonnestralen, van het geluid van de vogels en van ochtenddauw. Ik hou van een lekker rustig ontbijt terwijl buiten de stad langzaam tot leven komt. Als kind sprong ik vrolijk uit bed, meteen klaarwakker.

En toen kreeg ik drie kinderen, en die iedere dag opnieuw op tijd (en in orde) op school moeten geraken. De ochtendspits vind ik veruit het lastigste moment van de dag. Opstaan, ontbijten, kleren uitzoeken, wassen, tandenpoetsen, haartjes invlechten, boekentassen maken en op tijd op school geraken.

Het grootste probleem zit hem in het tempo. Wij staan om kwart voor zeven op en moeten pas anderhalf uur later de deur uit zijn. Tijd zat, lijkt mij. Maar dan zitten ze aan tafel, alles te doen behalve te eten. Ontbijt is belangrijk; met tweehappen zijn ze er niet van af. Drinken is nog erger.

In de badkamer beginnen we dan aan het dagelijkse kledingdebat. Wat mama kiest, valt noot in de smaak. Maar ook al schijnt de zon, ze mogen echt nog niet in short naar school. No way. En dus onderhandelen we. Tandenpoetsen is ook en vreselijk strijdpunt. Ze proberen het wel maar nooit lang genoeg, nooit proper genoeg. Lang haar is tof maar het verplicht mij wel om iedere ochtend kappertje te spelen.

Aan de wilde haren en de woeste blik van de mama’s aan de schoolpoort te zien, ben ik niet alleen. Nu is mijn vraag dus: vanaf welke leeftijd zouden kinderen voor zichzelf moeten kunnen zorgen? Zelf chocomelk warmen? Zelf pannenkoeken baken, of een boterham smeren of wat het ook is dat ze ’s morgens willen eten? Zelf broekkousen aantrekken? Zelf hun haar fatsoeneren? Alleen tandenpoetsen (proper! zonder dat je het moet vragen en checken)? Zelf hun boekentas maken (en niets vergeten!)? Zelf het uur en het tempo in de gaten houden?

Of hoe lang gaat het nog duren vooraleer ik ’s morgens gewoon rustig kan ontbijten met de krant, vooraleer ik mij in de badkamer alleen nog ga moeten bezighouden met mezelf? 🙂

Wees er tijdig bij

Of ik Nina’s lentefeestkleren al gekocht heb, vroeg een vriendin me twee dagen vóór de kerstvakantie. Geen week later mailde de mama van een klasgenootje me over zomerkampen. Blijkt dat bepaalde populaire kampen nu al volzet zijn. En vandaag kreeg ik een mail van een koppeltje in verband met een mogelijke huwelijksreportage, zomer 2015.

Slik. Ik wil me niet laten opjutten maar heb in het verleden al een paar keer de trein gemist. Het leek me destijds ook belachelijk om een crèche te zoeken voor de geboorte van een kind, met als resultaat dat we nergens plaats vonden. Uiteindelijk reden we iedere dag 15 kilometer om naar een onthaalmoeder; handig is anders. Of het jaar dat ik eind augustus gewoon geen leuke boekentas meer kon vinden wegens overal uitverkocht.

En dus trok ik deze week met Manou en Nina toch al naar Lovely Mariquita, voor een feest waar de datum nog niet eens voor vastligt. Belachelijk eigenlijk, de winter moet nog beginnen. Maar niet getreurd: we vonden snel ons zin en kunnen nu met een gerust gemoed gewoon verder leven in het nu. 😉

101 voorzieningen

België is een geweldig land, met een fantastisch sociaal vangnet. Ziek of zorgbehoevend zijn is natuurlijk nooit leuk. Maar als het dan toch moet gebeuren, dan kan je toch rekenen op 101 hulpvoorzieningen. Klein groot addertje onder het gras: je moet ze vinden en vaak ook afdwingen.

Bob heeft al te lang te veel pijn. En dus zochten we hulp, van in het UZ Gent naar de pijnkliniek van St Lucas tot in Melsbroek. Binnen enkele weken wordt hij opgenomen in het revalidatiecentrum, voor een periode van minstens drie weken. Ik hoop met gans mijn hart dat ze hem eindelijk kunnen helpen. Een complex probleem is natuurlijk niet op een twee drie opgelost, dat begrijp ik wel. Anderzijds zal het toch niet gemakkelijk zijn om een job in de media met lange en late uren te combineren met drie jonge kinderen.

Nog een geluk dat mijn vader al een deel van het over- en weer gerij op zich kan nemen. Maar een sportieve oma die een paar weken komt inwonen is er niet. Voor een voltijdse nanny heb ik het geld niet. En mijn favoriete babysits gaan natuurlijk zelf nog naar school. Bovendien is drie kinderen op drie verschillende schoollocaties gaan ophalen, medicatie geven, koken, de meisjes begeleiden bij hun huiswerk, samen eten en na nadien in bad en bed steken misschien ook een beetje ambitieus voor een zestienjarige.

‘Als we iets kunnen doen, moet je het maar zeggen. Manou kan in het weekend gerust eens komen spelen.’ Heel goed bedoeld allemaal maar mijn meisjes opsplitsen maakt de puzzel alleen nog ingewikkelder. Bovendien heb ik vooral hulp nodig op weekdagen, van half vier tot half acht, en dan werken de meeste van onze vrienden. Of ze hebben hun handen vol met hun eigen kroost.

Even zag het er naar uit dat vooral (onbetaald) sociaal verlof ons zou redden. Op zich vind ik het al een voorrecht om op korte termijn een paar extra dagen vrij te mogen nemen. Maar dankzij de thuisbeleidster van De Tandem kwam ik in contact met Oppas plus, een thuisoppasdienst van de mutualiteit voor zorgkinderen zoals Flo. Deze geweldige organisatie bestaat uit twee afdelingen: eentje voor werkende ouders tot 18 uur en eentje voor een avond uit vanaf 18 uur. Wij passen dus in geen van de twee tijdschema’s 😉 Maar de contactpersoon was gelukkig erg begripvol en er komt overleg voor een mogelijke uitzondering.

Dan is er ook nog de dienst gezinshulp voor mensen met een handicap. Maar ook zij werken maar tot 16 uur, en het tarief is erg onduidelijk. Het wordt berekend op basis van ons inkomen en schommelt (volgens de telefoniste) tussen een paar euro’s en vijventwintig euro per uur. Ik vraag me af welke zorgbehoevende zo even vijventwintig euro per uur kan betalen maar het is niet de moment om het systeem in vraag te stellen.

Veel alleenstaande ouders doen dit jaar in jaar uit, zonder hulp van familie en zonder de steun van de mutualiteit. Ik mag dus niet klagen. Het is ‘gewoon’ een kwestie van … een goede planning, een gezonde dosis energie en genoeg lef om hulp te blijven vragen.

Zonder

“En?”

Het was een spannende nacht, dat moet ik toegeven. Maar alles verliep … redelijk. Flo stuipte een keertje, zoals gewoonlijk dus. ’s Morgens was ze wel wel lastig en overgevoelig, maar dat kan natuurlijk een restant van de buikgriep zijn. En dus stuurde ik ze voor de zoveelste dag op rij toch niet naar school. Misschien is dat nog het lastigste, dat ik mijn planning iedere dag honderd keer moet omgooien. Gaat ze naar school? In ze in staat om mee boodschappen te doen? Geraken we deze middag tot bij de kapper? Kan ze naar de zwemles?

Veel ouders ervaren de combinatie gezin – werk – relatie – vriendschap – hobby’s – huishouden zwaar. Het is puzzelen voor iedereen, maar een zorgkindje maakt het allemaal toch net iets onvoorspelbaarder. Op school is ze niet geraakt. Boodschappen doen zat er ook niet in. En een half uur voor we bij de kinderkapper verwacht werden, viel ze in slaap. Ik besloot ze toch wakker te maken, want ik had echt geen zin om nog een afspraak te verleggen. Bovendien moet ze leren om ’s nachts te slapen; dat zou mij ook deugd doen.

Moe en versuft liet ze haar haar knippen maar ze klaarde langzaam toch op. Vol nieuwe moed vertrokken we dus rechtstreeks naar de zwemles. De eerste vijf minuten vond ze het nog een beetje leuk maar dan volgde een anti-climax. Ze kreeg koud en het was gedaan met de leute. Na tien minuten besloot ik vroegtijdig de les te verlaten. Buitenstaanders zullen dat waarschijnlijk niet begrijpen, of verkeerd interpreteren. “Het kindje heeft koud en die mama haalt haar daarom uit de les? Zo verwend.”

Maar leren zwemmen is geen prioriteit, en dus paste ik mijn plan nog maar eens aan. Thuis wachtte ons namelijk een nieuwe uitdaging: eten. De sonde is weg maar de eetstress is terug. Voorspelbaar. En straks volgt er een nieuwe nacht. Maar het klinkt allemaal zieliger dan het is. Ik vind “mijn ventje” schattiger dan ooit. Jullie niet?