Tagarchief: reis

Ik ga op reis en ik neem mee …

Geld (of een Visa-kaart) en je paspoort, dat zijn de twee dingen die je op vakantie nooit mag vergeten of verliezen. Al de rest kan je (indien nodig) ter plaatse kopen.

Aan dat lijstje voeg ik nu ook mijn smartphone toe ( inclusief lader én stopcontactadaptor :)).

We reden naar Duinkerke, stonden te wachten op de boot toen ik ontdekte dat onze GPS geen kaarten bevat van Groot-Brittannië.  Pech. Brighton zouden we wel vinden met een gewone landkaart, maar ons ruilhuis was volgens de eigenaars ‘a bit tucked away’.

Ik dacht aan Runkeeper in de bergen, en besefte dat er op mijn (relatief) goedkope Samsung dus ook een gps moest staan. Maar ik was niet bereid om roaming te betalen, die tarieven komen in de buurt van diefstal. Google Maps was dus niet meteen een optie.

Op de overzet downloadde ik de gratis app Navigator en de gratis kaarten van Groot-Brittannië (de hele wereld zou wat te veel geheugen wreten). Werkt prefect. Probleem opgelost.

Wat gaan we doen? Wat kost dat? Hoe laat gaat dat open? Waar vinden we een grootwarenhuis?

Cafe’s met gratis Wifi vind je overal, en gelukkig hadden we ook verbinding in ‘ons’ huisje.

Met een smartphone kan je ook deftige foto’s maken, en ze mailen naar familie en vrienden. Dat bespaart je meteen ook een reeks postzegels.

Waar is de tijd dat een gsm als overdreven en aanstellerig werd aanzien? 😉 Ook nu ken ik mensen die ‘dat allemaal niet nodig hebben.’ Zelf zou ik mijn slimme gsm niet meer kunnen missen.

Advertenties

Huisje ruilen

Volgende week gaan we nog eens huisje ruilen, met een gezin in Brighton. We zijn dit jaar populair op de huisruilsite want er kwamen aanbiedingen van Lissabon, Spanje en Ierland. Maar tijdens de zomermaanden ben ik graag thuis en dus gaan we ons dus beperken tot een weekje Engeland.

Aan Parijs en Amsterdam hou ik erg goede herinneringen  over, en toch blijft het een aparte manier van reizen. Het grootste voordeel is de kostprijs, en natuurlijk ook het persoonlijke en huiselijke element. Je leeft gewoon even ergens anders. En je bezoekt steden waar je anders vast nooit zou komen.

De keerzijde van de medaille is de organisatieslag. Een hotel boek je op vijf minuten, huisruil vraagt weken van over- en weer mailen én een serieus grote kuis voor je vertrekt. Dat staat mij deze week dus nog te wachten. Slik.

Maar een weekje strand, natuur en rust zal mijn oren en neus ongetwijfeld deugd doen. Ik weet het, ik ben nog maar terug van skivakantie en toch … Het zijn drukke weken geweest en … een mens kan nooit te veel van het leven genieten. Toch? 😉

Ski

ski3 ski2 ski

We go long way back. We zaten samen op school, vaak naast elkaar zodat ik goed kon afkijken 🙂 We hingen samen op de speelplaats tijdens de pauzes, maakten grote levensplannen, gingen samen uit, leerden samen rollerbladen, trokken als rasechte pubers samen naar de sneeuw (en naar Parijs). Ze was een van mijn eerste modellen. Een paar jaar fotografeerde ik haar huwelijk, dan haar zwangere buik en niet veel later haar eerst geborene.

En nu gaan we dus opnieuw samen skiën, zonder kinderen en zelfs zonder mannen. Een weekje met ons twee, op hotel in de bergen. IK KIJK ER KEIHARD NAAR UIT ! Mama’s verdienen af en toe een heerlijke rustpauze.  Toch? 😉

Een ander huis

Onze huisruil kwam tot stand via het internet. Ondertussen ‘wonen’ wij dus al drie dagen in een huis van mensen die wij nog nooit hebben gezien.

Dat is best raar. Je ontdekt hun huis, hun interieur, de fotokaders aan de muur, hun boeken en dvds en onbewust puzzel je een totaalbeeld bij elkaar. Ze houden van retro, net als wij. Hij houdt van muziek, denk ik als ik al die instrumenten ziet liggen. Ze lezen de Volkskrant, eten veel (of misschien altijd) vegetarisch en reizen graag. Op de kalender staat dat ze deze zomer naar Thailand gaan met de kinderen, net als wij.

Naast de gelijkenissen bots je automatisch ook op verschillen. Zo was er niet één wijnglas te vinden in huis. Drinken zij dan nooit wijn? En om de microgolfoven te gebruiken moest je de koelkast laten openstaan want dat toestel stond in een hoge, haast onbereikbare kast erboven. Dat leek ons erg onhandig voor een toestel dat je meermaals per dag gebruikt. Of hoe warmen zij ‘ s morgens anders (choco)melk, of een portie soep tussendoor of gewoon de restjes van gisteren? En zij vegen blijkbaar terwijl wij eerder stofzuigen.

Sommige verschillen zijn natuurlijk landelijk. Nederlanders wonen over het algemeen heel klein, en alle beschikbare ruimtes worden gebruikt. Zo bevond de badkamer en slaapkamers zich in de kelder, wat ik ondanks de leuke inrichting toch een beetje benauwd vond. Dit is toch een heel andere manier van leven, zelfs in vergelijking met de Belgische minikavels.

Iedereen fietst er en de fietspaden zijn geweldig maar fietshelmen zijn er duidelijk nog niet in de mode. Moderne scholen maar overal enkel glas, zeker in privé woningen. Oneindig veel groene en mooie speeltuinen maar een eigen tuin die de naam waard is, kennen ze er nauwelijks.En op vlak van sorteren kunnen ze nog wel iets leren van ons.

Maar ik kan ze wel smaken, die Hollanders. Opener en toegankelijker dan Belgen. Ik idealiseer het niet. Als kind was ik drie jaar lang omgeven door Nederlanders. Ik ken de keerzijde van die mondigheid. En toch voel ik me er nog steeds heel erg thuis.

En dat swappen is een ontdekking. Het is veruit de leukste, goedkoopste en gemakkelijkste manier om met kinderen een stad te beleven. Ik ga alvast meteen op zoek naar een nieuwe uitwisseling. 🙂

Amsterdam, het voorspel

Na de ontdekking van het huisje besloten we, zoals de locals, een eindje te gaan fietsen. Langs de kitscherige volkstuintjes en de vele boeddha beeldjes, voorbij een kinderboerderij tot we toevallig aankwamen bij een lokaal festivalletje. Enorm veel volk maar we beleefden er toch een leuk moment.

Ontertussen stak Nina haar vingers tussen een deur en viel Flo bijna uit haar fietsstoel.

We eindigden de dag dus gewoon ‘thuis’, met een warm bad en heerlijke diepvriespizza.

20130509-210634.jpg

20130509-210706.jpg

20130509-210736.jpg

20130509-210749.jpg

20130509-210803.jpg

20130509-210826.jpg

20130509-210841.jpg

20130509-210856.jpg

20130509-210915.jpg

20130509-210935.jpg

Huisruil

We hebben het al eens geprobeerd maar door omstandigheden is het toen niet gelukt. Maar dan kreeg ik nog een aanvraag van een gezin uit Amsterdam, of we geen zin hadden in een citytripje. Morgen vertrekken we dus voor vier dagen. En ook al is het hier druk en hebben we onze dosis reizen voor dit jaar eigenlijk al gehad: ik heb er toch zin in.

Het blijft ook zo een tof concept. Wij wonen voor een paar dagen in hun huis en zij in het onze. Dat is niet alleen onvoorstelbaar goedkoop. Ik kan nog wel een handvol andere voordelen bedenken. Zo hoeven we bijvoorbeeld geen opvang te zoeken voor onze Tuc. Daar gaan zij voor zorgen. 😉 En er is meer.

We mogen hun fietsen gebruiken, hun museumkaarten, hun voorkennis en vooral hun keuken zodat we ’s avonds rustig zelf kunnen koken en niet twee keer per dag op zoek moeten naar een kindvriendelijke restaurant. Een paar dagen in een echt huis logeren zorgt voor een heel andere manier van reizen.

Een beetje onverwacht en toch erg belangrijk bijkomend voordeel is het opvoedkundig aspect. Toen ik mijn meisjes vertelde dat wij een paar dagen met onbekende van huis zouden wisselen, schrokken ze. “Gaan er dan andere kindjes in mijn bed slapen, en met mijn speelgoed spelen? Maar dat wil ik niet want ze gaan vast iets stelen, of kapotmaken.” Nooit gedacht dat mijn kinderen zo pessimistisch en vooral zo materialistisch zouden zijn. Ze zijn bang van de risico’s in plaats van zich te verheugen op het avontuur en de mogelijke opportuniteiten. “Jullie gaan die dagen ook met hun speelgoed kunnen spelen. Dat is toch altijd extra tof.”

Maar voor we vertrekken moest ik natuurlijk ons huis op orde krijgen. In tegenstelling tot een etentje of feestje moest ik vandaag onze volledige woning (kamers, badkamer, kasten, wc, waskot, garage, tuin, enzovoort) opruimen. Vandaag dus, tussen 2 shoots en een bezoek van de thuisbegeleidster door. Het hele huis, van boven tot beneden en dat terwijl de kinderen thuis zijn. Het was dweilen met de kraan open.

Nu ja, mensen met de kuisziekte die doen niet aan huisruil. Die kiezen voor een vier sterren Marriott-hotel. Toch? En bijkomend voordeel is dat we wel gaan thuiskomen in een proper huis, of dat hoop ik alvast 🙂

Schermafbeelding 2013-05-08 om 19.23.23