Tagarchief: rip

Piet

Ik was nog jong, en een beetje zenuwachtig. We hadden afgesproken in zijn kantoor aan het water, en ik was zoals altijd een beetje te vroeg.

Piet van Eeckhaut was een charismatische man, met zijn witte baard en ontzagwekkend gezichtsgroeven. Hij straalde rust en ervaring uit, en tegelijkertijd was hij buitengewoon hartelijk. Hij vertelde met veel liefde over zijn dochter, die ook bij hem werkte. En over Gent, een stad die hem nauw aan het hart lag.

Ahja, en waar wou ik eigenlijk die foto maken? Een man als Piet van Eeckhaut sturen, lukte me toen nauwelijks. Het is dan ook geen geweldig beeld geworden. Maar onze korte ontmoeting zal me altijd bij blijven.

Van Eeckhout

Advertenties

RIP PDW

zz_witte1 zz_witte2 zz_witte3

Live hard, die young. Patrick De Witte, of PDW, is niet meer.

Ik heb hem ooit gefotografeerd, lang geleden. Ik herinner me zijn leuke woning, in Gentbrugge. Persoonlijk en vol leven. Toffe gast, vond ik. No nonsens. Recht voor de raap. Hart op zijn tong. Gisteren nog online.

Zijn kinderen zijn volgens mij niet veel ouder als die van mij. Ik wens hen heel veel sterkte.

10 jaar

Vandaag is het precies 10 jaar geleden dat mijn mama overleed. En ook al blog ik zelden over haar; iedereen die mij een beetje kent weet hoe gevoelig het onderwerp nog altijd ligt. Terwijl ik veel troost haal uit mijn schrijfsels over Flo, komen de tranen bij een bericht over mijn mama meteen boven. Woorden kunnen onze band zo moeilijk vatten.

Je ouders verliezen is een ingrijpende gebeurtenis. Het is een beetje zoals kinderen krijgen. Vooraf kan je proberen het je voor te stellen, je er op voor te bereiden. Eens zover staat de wereld toch stil, en verandert alles.

Mijn mama’s dood was zonder meer een traumatische ervaring. Als enig kind hadden wij een buitengewoon goede en sterkte band. Zij wist alles van mij, en ik van haar. Ik besefte toen al dat er niemand anders op deze wereld mij ooit nog zo graag zou zien. Als puber ging ik ’s middags liever met haar iets eten dan met mijn vriendinnen. Zo hou ik wel duizend mooie herinneren aan haar over.

En toen kreeg ze kanker en een jaar later was ze weg. Het ergste denkbare overkwam mij. Ik was 24 jaar. Ondertussen wisselden verdriet, onbegrip, jaloezie, gemis, zelfmedelijden, woede, berusting en nog zo veel andere emoties elkaar af. Op slechte dagen mis ik haar, zo hard dat het pijn doet. Jammer genoeg geloof ik niet in God of in de hemel. Dat zou heerlijk zijn, weten dat ik haar ooit nog eens zou terug zien op een witte wolk.

Gelukkig zijn er ook veel goede dagen, waarop ik besef dat ik in 24 jaar meer liefde heb ontvangen dan de meeste op een heel leven.

xmama