Tagarchief: sparen

Nieuwjaarsbrieven

nieuwjaar (1 van 1)

* Nieuwjaarsbrieven zeggen vaak meer over de juf dan over het kind.
* Het hele gezin kende Nina’s brief volledig van buiten nog voor het nieuwe jaar, zo vaak wou ze hem voordragen.
* Manou kon haar eigen geschrift nauwelijks nog lezen en Flo gaf geen enkel teken van herkenning bij het horen van haar eigen versje (en dus luisterende we nog maar een paar keer naar Nina’s gedichtje).
* Het aantal gegadigden neemt ieder jaar toe. Mama en papa; meters, peters, oma en opa’s en de méme (overgrootmoeder). En dan zijn Bob en ik niet eens gescheiden.
* We maakten het onszelf gemakkelijk. Manou schreef er vier zelf. De extra exemplaren werden gewoon gekopieerd. Het gaat uiteindelijk toch om de boodschap, nietwaar?
* Mijn meisjes vinden voordragen leuk, en het is een leerrijke oefening in spreken voor een groep. Dus ik ben een fan van het concept.
* Voor het eerst is Manou zich bewust van haar nieuwjaarscentje. ‘Dat is mijn geld. Ik heb dat verdiend. Ik mag daar dus mee kopen wat ik wil. Ik wil een Furby!’ Niets tegen Furby ’s maar spelen kinderen daar echt mee? Persoonlijk vind ik het decadent veel geld voor wat het is (maar spreek me gerust tegen). En dus zijn we het nieuwe jaar begonnen met een serieus gesprek over geld en over wat hoeveel waard is en over de zin (en onzin) van sparen. 😉
* Mijn eigen nieuwjaarsbrief lag na onze reis ook klaar: de belastingafrekening en het was niet in ons voordeel 😦

Sparen

Geld maakt niet gelukkig. Maar een tekort zorgt wel voor de nodige stress en maakt zo onrechtstreeks misschien toch een beetje ongelukkig. Geld houdt mij bijzonder weinig bezig. Ik heb geen idee hoeveel ik maandelijks verdien, en ik weet ook niet hoeveel geld er op onze rekening staat.

Dat op zich is natuurlijk al een enorme luxe, besef ik. Bob en ik kregen beide de nodige steun van thuis en ik ben onze familie daar erg dankbaar voor. En ook al maak ik mij weinig zorgen om de toekomst, gezien onze medische probleempjes vraag ik soms toch af of wij voor onze dochters niet beter wat meer zouden sparen.

Niet dat ik zo een spaarder ben. Geld op de bank is niets meer dan een cijfer. Daar ben je eigenlijk niets mee. De inflatie stijgt bovendien sneller dan de rentevoet. Het blijft hoe dan ook een verlieslatend plan. Bovendien houden wij op het einde van de maand ook geen honderden euro’s over.

En toch. De wereld wordt harder en individualitischer. Relaties worden ingewikkelder. Zo is een huis kopen alleen een stuk moeilijker dan met twee, en zeker zonder steun. En dan is er nog ons type 8 verhaal, en Flo’s epilepsie. hou je daar rekening mee? Spaar je voor alle kinderen even veel?

Natuurlijk hebben we nog tijd zat, en moeten we nu nog niets beslissen. Maar de tijd gaat snel en het zou spijtig zijn moesten mijn meisjes later op mijn zuurverdiende centen nog eens erfenisrechten moeten betalen. En dus mijn vraag aan jullie: wie spaart er al en hoe?

Ipad

Ze wil een Ipad. Persoonlijk vind ik het te duur speelgoed voor een kind van zeven. Maar het is een strijdpunt binnen ons gezin. Onderweg wil iedereen er eens op spelen. Of ’s avonds voor het slapengaan. Ze spelen liever even op de Ipad dan dat ze naar tv kijken. Om de beurt, is de regel. Maar Flo kan niet wachten. Zij haalt alles uit de kast. Trekken, roepen, bedelen, paaien, storen, wenen, enzovoort. Ze geeft niet op. Nooit.

Uiteindelijk verliest iedereen zijn geduld. Manou weet dat. Mijn emmer loopt vol, en dan plots is het gekibbel mij beu. En dan is het gedaan met Ipadden voor iedereen. En dus is ze slimmer en bindt ze in. Meestal. “Laat maar. Flo mag in mijn plaats.”

Ze wil een eigen Ipad. Ze wil er zelf voor sparen. Ik heb haar proberen wijsmaken dat het veel geld kost, dat het wel eens langs zou kunnen duren. Dat geeft niet, zegt ze. In haar spaarpot zitten nog centjes van nieuwjaar, en binnen een paar maanden is het haar verjaardag. En voor een goed rapport krijgt ze ook vaak een centje.

Eerlijk: met de hulp van de familie heeft Manou die driehonderd euro tegen de zomer bij elkaar gespaard. Ze heeft al bijna een derde zitten in haar spaarpotje. Dat geld heeft ze gekregen. Wie kinderen geld geeft, moet ze ook de vrijheid schenken om daar hun goesting mee te doen. Alleen zo leren kinderen ook omgaan met geld. Een Ipad is bovendien een leuk ding. Beter een Ipad dan 300 euro snoep of een fur real paard.

“De kinderen van mijn klas zeggen dat ik te jong ben voor een eigen Ipad.” Even had ik zin om te zeggen: “correctie, de ouders van die kinderen vinden…” maar ik hield me in. Zelf kijk ik ook altijd een beetje raar als ik lagere schoolkinderen met een gsm zie rondlopen. Nu ja, twintig jaar geleden vind ik volwassenen die op straat liepen te bellen of die zo een enorm toestel aan hun broekzak hadden hangen ook belachelijk. Binnen enkele jaren gaan wij waarschijnlijk Ipads kopen als geboortegeschenk.

Maar we leven nu. Manou wil NU sparen voor een Ipad terwijl het NU toch nog een klein beetje te vroeg is. (En durf niet te suggereren dat we misschien kunnen gaan voor een fake stom nep android exemplaar want dat hebben we al geprobeerd. Once you go mac, you never go back.)