Tagarchief: sport

Op kamp

flobloso (1 van 1)-2 flobloso (1 van 1)-3 flobloso (1 van 1)

Flo op sportkamp? Alleen? Echt?

Flo’sΒ motoriek en evenwicht zijn niet geweldig. Maar een zomerkamp is altijd een goed idee,Β en niet alleen als opvangalternatief.

De voorbije jaren waren we erg tevreden van de sportkampen in de Wolfput, van de stad Gent. Geen gekke thema’s of springkastelen; niets spectaculairs behalve een paar enthousiaste monitoren. En mensen maken het verschil.

Vandaag sloten we de leuke week af met een korte show. Flo huppelde uit de maat πŸ™‚ maar uitbundig mee. Een half uurtje later trok ze me mee de tuin in: ‘Mama? Gaan we het spel van de Rode Duivels spelen?’ In mijn tijd heette dat nog gewoon ‘voetbal’ πŸ™‚

Advertenties

Run baby run

14d6819361087528c1e87b29dd65385a

Wie had er ooit gedacht dat ik graag zou lopen? Als tiener droomde ik tijdens de lessen L.O. van een duik in het vervuilde coupurewater om toch maar een klein stukje van het traject af te snijden.

En nu loop ik dus wekelijks, geheel vrijwillig. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik overweeg om mee te doen aan zo een hippe stadsloop. πŸ˜‰ Deze geweldige omslag is volledig te wijten aan een paar toffe ‘partners in crime’.

Na de geboorte van Flo bleek lopen de enigste sport waar ik ooit (of toch de komende tien jaren) nog tijd zou voor vinden. En een mens moet toch iets doen om zijn conditie een klein beetje op peil te houden (al klinkt ‘houden’ een beetje te optimistisch gezien ik voordien eigenlijk ook niets deed).

Vol goede moed en met een mp3-speler vol opzwepende hitjes begon ik een eigen versie van start to run, weliswaar zonder Evy. Een kwartiertje bleek meer dan genoeg om mijn schuldgevoel te sussen.

En toen vroeg een mama me aan de schoolport of ik geen zin had om met hen mee te lopen? Zo samen lopen, ik zag dat eigenlijk niet zitten. Ik dacht mijn muziek nodig te hebben voor het ritme, en zou bovendien nooit met hen meekunnen. Maar ik wou natuurlijk niet onbeleefd zijn: ‘Leuk idee maar vandaag pas toevallig niet. Misschien komen we elkaar eens tegen?’

En natuurlijk kwamen we elkaar tegen. Oostakker is een dorp. Met een oortje vrij probeerde ik hen bij te houden. We geraakten aan de praat, en voor ik het goed besefte waren we een half uurtje bezig. Ondertussen spreken we wekelijks af (soms meer) via facebook, allemaal schoolpoortmama’s. Ik neem nog steeds mijn mp3-speler mee, voor de schijn want meestal stoort de muziek me. We lopen 5 kilometer, soms 10 kilometer. Het is altijd gezellig en de tijd vliegt.

Eigenlijk ben ik dus vooral een meeloper πŸ˜‰ en dat bevalt me wel.

Rugpijn

Back-pain
Wie pijn heeft moet … bewegen, hoe contradictorisch dat ook lijkt.

Ik weet niet meer hoe het begon, maar hoef niet lang na te denken bij de oorzaken. Onderrugpijn is een beroepsziekte voor fotografen, en voor mama’s. De bijtende en zeurende pijn straalde snel uit naar mijn bovenbenen en voor ik het besefte, zat ik letterlijk vast.

Rugpijn is een epidemie. Iedereen lijkt er last van te hebben. Ik werd overspoeld door allerhande tips: draag platte schoenen, koop een Nasa matras, verander je houding, buig anders, maak een afspraak bij de kinesist, werk aan je buikspieren, ga naar een osteopaat, koop een zitbal, slik aclofenac en vooral: blijf bewegen.

Waar is de tijd dat zieke mensen gewoon de raad kregen om te rusten? Lekker lui in de zetel naar dagtelevisie kijken. Meer heb ik vaak niet nodig. Maar het was me niet gegund. Pijn of niet, ik moest en zou sporten. Joggen bleek echt niet aan de orde, zelfs niet na twee Dafalgans Forte.

En dus trok ik naar de fitness met mijn oude half vervallen tienbeurtenkaart. Een beetje fietsen en een kwartiertje sauna zou me goed doen, dacht ik. En het gaf me een excuus om een hele dag in platte sportschoenen te dragen in plaats van mijn mooie hakken. Eerlijk? Ik voelde me een uur later helemaal niet beter. Maar gelukkig trok de pijn enkele dagen vanzelf weg.

Ondanks alles geloof ik wel in die nieuwe bewegingsgod. Onderschat de therapeutische kracht van een halfuurtje joggen niet. Fitnessen blijft oersaai, ondanks Discovery Channel en Dr Phil. Ik heb gelukkig ‘nog slechts’ zes beurten te gaan .. πŸ˜‰

Allergisch

Gezondheid, geluk en geld, ze zijn niet evenredig verdeeld.

Manou is geboren met klompvoetjes, wat na twee ingrepen eigenlijk geen grote beperking meer betekent. Ze gaat gewoon naar school, draagt gewone schoenen en doet gewoon mee tijdens de turnles. Haar voetjes zijn wel kleiner en fragieler waardoor hard lopen of lange wandelingen voor haar net iets moeilijker zijn. Sporten zoals atletiek, voetbal of ballet zijn dus ook niet echt evident. In theorie kan ze natuurlijk gewoon meespelen maar altijd achteraan de groep bengelen, vind natuurlijk niemand leuk.

Manou wou paardrijden, een sport waar ik als kind ook veel plezier aan beleefd heb. Ideaal, dacht ik. Ze doet het nu al een jaar, met veel plezier. In het begin kreeg ze les van een jong meisje uit de buurt, op de weide. Manou was enthousiast en leerde snel. Deze zomer vertrok ze met Kazou op paardrijkamp en zat meteen in de sterkste groep. Vorig week nog ging ik online op zoek naar een leuke manege in de buurt, zodat ze vanaf dit jaar ook echt iedere week kan meerijden in een groepsles.

Maar Manou loopt al een hele tijd moe, en verkouden. Ik dacht aan onze volle vakantie-agenda, of aan een vuile bacterie. En ja, als ze weer eens niesde na een paardrijles grapte ik soms dat ze misschien wel allergisch zou zijn aan paarden. Ondanks de flixotide ging de verkoudheid niet over. Er werd bloed getrokken bij de huisarts, met de nodige drama. En nu blijkt dat Manou echt allergisch is.

Wie van ons twee zou nu het meest ontgoocheld zijn? Diep ik mij kan en wil ik het maar niet geloven. Het is zo zonde. Natuurlijk zijn er nog leuke sporten, en misschien bestaan er zelfs middeltjes om de symptomen te onderdrukken. Woensdag heb ik alvast een afspraak met onze vaste kinderarts. En toch blijf ik het sneu vinden voor haar. Fysiek heeft ze zich altijd moeten weren, door haar klompvoetjes. En ondanks al haar inspanningen en volharding blijft ze fysiek minder sterk dan haar leeftijdsgenootjes. Paardrijden vond ze leuk; het was haar ding.

Manou is een doorbijtertje, sterk en veerkrachtig. ‘Nog een geluk dat ik niet allergisch ben aan Tuc he mama?’ Ik ben niet bijgelovig maar ik stel toch voor dat we het lot niet te hard tarten πŸ˜‰

IMG_20130616_111535

Elektrische fiets

Vorige week verkochten we ons retroscootertje. Ik rij nochtans graag met de brommer. Maar sinds januari vallen alle 125 cc brommers onder de categorie ‘moto’, en is beschermkledij (botten, leren jas, broek en handschoenen) verplicht. Voor echte moto’s waar je de autosnelweg mee op gaat, vind ik dat begrijpelijk. Maar wij kochten onze scooter vooral om op mooi dagen snel het centrum in te rijden, wat met de wagen steeds moeilijker lukt. En die 125 cc had gewoon iets meer kracht dan het scootertje waar ik als zestienjarige mee reed.

Maar als de zon schijnt heb ik helemaal geen zin om lederen handschoenen, een beschermjas, een lange broek en botten te dragen. En dus verkochten we onze Sym met als plan om een gelijkaardige B-klasse scooter aan te schaffen. Die rijden iets minder snel maar meer dan een helm moet je er niet op dragen πŸ˜‰

Waarom koop je geen elektrische fiets? Ik moet toegeven dat ik totaal geen fietser ben. Laat mij een uur goed doorstappen, met plezier. Maar fietsen vind ik vaak vreselijk vermoeiend en saai. Ik moet er wel bij vertellen dat ik een leuke maar heel erg zware fiets heb. Misschien is dat het probleem. Hoe dan ook: of het gaat mij vaak te traag of ik ben na een kwartier doodop. Ik fiets mijn kinderen iedere dag naar school (afstand van ongeveer een kilometer) maar daar stopt het ook. En die ene brug is op sommige dagen nog te veel aan. Dan kon je net van onder de douche en voel je je meteen al weer vuil.

Nu Bob fysiek zo veel last heeft, leek een elektrische fiets mij plots toch niet zo een slecht idee. En onze oma is net aan het revalideren van een knieoperatie waardoor we die van haar even mogen uitproberen.

Vrijdag stond een restaurantbezoekje op het programma in het centrum van Gent, en ook al was mij een lift aangeboden: ik ging met de fiets. Ik had al veel gelezen over elektrische fietsen maar de rit overtrof mijn verwachtingen. En nu begrijp ik ook waarom zo veel oudere mensen er me vallen ;-).Β  Het gaat lekker snel vooruit zonder veel (lees geen) moeite. En het geeft je toch een sportief gevoel. Zo een elektrische fiets is wel niet zo cool als een brommer maar he, dat heeft ouder worden zeker? πŸ˜‰

 

IMG_20130906_194822

Sportkamp

Omnisport, dat betekent alles en niets. Een sporthal voor als het regent, een grasveld bij mooi weer, een doos basis sportmateriaal en een paar enthousiaste moni’s: meer stelt zo een sportkamp van de stad Gent eigenlijk niet voor. Maar mijn meisjes vinden het telkens opnieuw geweldig. En wij dus ook πŸ˜‰

Want hoe leuk ik mijn kinderen ook vind, die paar uur rust doet deugd. Flo gaat voor de eerste keer mee. Vanaf drie jaar stond er op de site en voor eens heb ik die leeftijdsgrens in mijn voordeel genomen. Natuurlijk besef ik dat Flo nog erg jong is, en dat ze veel aandacht en extra zorg vraagt. Maar dat is thuis ook zo. Een weekje zullen die monitoren wel overleven.

Op dag twee hield ze een striptease op de speeltuin. En gisteren vond ze haar sportschoenen plots niet meer leuk. Of ze volgende week opnieuw op kamp komen, vroeg de begeleidster Nina. Neen? Het meisje kon haar opluchting nauwelijks verbergen. πŸ˜‰ Gelukkig vindt Flo het kamp erg leuk, en is ze ’s avonds goed moe.

Nieuwe buren

Ik ben een grote fan van de Decathlon, zeker voor de kinderen maar ook voor mezelf. Niet dat ik zo veel aan sport doe πŸ˜‰ Maar ik hou wel van betaalbare kledij dat tegen een stootje kan. En ze verkopen er ook zo leuke gadgets en verjaardagsgeschenkjes, van zwemgerief en buitenspeelgoed tot warme handschoenen en kleurrijke zaklampjes.

Jammer voor mij maar gelukkig voor mijn portemonnee moet ik er voorlopig best ver voor rijden, naar Antwerpen of Brugge. Maar daar komt dus verandering in. Decathlon gaat zich niet naast de Ikea maar wel naar de Weba vestigen. En dat is achter mijn hoek, op loopafstand als het ware.

Danger πŸ˜‰Β decathlongent.JPG.h380.JPG.568