Tagarchief: test

Test

Psychologische tests zijn altijd heerlijk om naar te kijken. Deze kende ik al en toch moest ik luidop lachen met de aandoenlijke gezichtjes. Pure feel good. Heerlijk!

(Persoonlijke voorspelling: Manou wacht, Nina probeert het maar heeft te weinig geduld, en Flo steekt hem meteen in haar mond ;-))

Van dossier naar dossier

Gisteren schreven we Nina in op Sint-Salvator. Het was een moeilijke beslissing en  ingewikkelde papierslag. Tijdens het laatste overleg leek iedereen overtuigd. Een paar dagen later had het CLB-team ‘de pro en contra-argumenten nog eens op een rijtje gezet, en velen geloofden toch in de mogelijkheid voor Nina om gewoon onderwijs te volgen.’ Interessant hoe mensen van op afstand het oordeel van experts op het veld toch in twijfelen trekken. En echt zeker ga ik waarschijnlijk nooit zijn maar mijn beslissing stond vast.

Bovendien moet ik Nina’s type 8-dossier nu even laten rusten want op tafel ligt alweer een nieuw hangijzer. Morgen wordt Flo namelijk voor het eerst in het revalidatiecentrum verwacht. De neuroloog had me aangeraden haar ontwikkeling te laten testen. Veel zin om naar het COS te gaan, had ik niet. En al doet Flo het de laatste maanden erg goed, het leek mij toch zinvol om eens objectief na te gaan hoe het nu gesteld is met haar na al die aanvallen.

Je kind laten testen, is altijd een risico. Wie zoekt, die vindt. Zo eenvoudig is het. Taalbegrip, uitspraak, motorische ontwikkeling, sociale vaardigheden, concentratie, IQ, … Er zal altijd wel één aspect zijn waarin een kind onder het gemiddelde scoort. Het grote voordeel is dat ik ondertussen de nodige ervaring heb en dus goed kan relativeren.

Zo verliep het intakegesprek lekker vlot en snel. Been there, done that. En Flo voelt zich de laatste maanden erg goed. Ze is vrolijk en lief, gaat graag naar school en leert veel bij. En zo vier vrijdagen één op één aandacht, ze gaat daar nog van genieten ook dat spook 😉

IMG_20130528_091412

Stevia

We eten allemaal te veel suiker, of aspartaam. Toegeven, ik trek mij minder en minder aan van al die voedingswaarschuwingen of tips. Toch ben ik een redelijke fan van stevia, al was het maar om mijn cola light verslaving onder controle te houden. En gezond eten, daar kan toch niemand tegen zijn? Daarom was ik ook relatief enthousiast toen bleek dat ik de nieuwe steviachoco mocht uitproberen. Proefkonijn spelen, dat doen wij graag 😉 En stevia zou toch de zoetstof van de komende jaren worden. Niet?

Ik is relatief. Zelf lust ik geen chocolade en dat is altijd zo geweest. Welk kind eet er nu geen choco? Ook geen klein beetje? Neen. Geen chocomelk, geen chocokoeken, geen prinskoeken, geen chocoladeijs, geen melkchocolade, geen witte chocolade, niets. Jammer vind ik zelf maar ik vind het echt niet lekker.

Mijn kinderen eten wel graag chocopasta, en dat doen ze dan ook in grote hoeveelheden. Vooral Nina kan niet zonder haar dagelijks dosis, ook al vinden ze dat op school niet zo een goed idee. Ik begrijp dat anti-chocobeleid trouwens niet zo goed. Wat is er gezonder aan speculoospasta of confituur? Suiker is suiker. Soit.

Nina was dus ook de eerste die meteen, in het midden van ons warm middagmaal, de nieuwe pot wou uittesten. De meningen bleken verdeeld. De steviachoco bevat even veel calorieën als Nutella, en dat vonden vooral de volwassenen toch een beetje zonde. De smaak is ok maar zeker ook niet beter als de klassieker. Voor suikerzieke patiënten is het zeker een waardevol alternatief maar mijn kinderen willen het toch liever houden bij echte suiker.

image

Bent u slim?

iq

“Zeg, heb je het al gehoord. Sommige leerkrachten kunnen Amerika niet eens situeren op een wereldkaart. Ongelofelijk toch. SCH-AN-DE !”

Ik wou de test maken voor ik er iets over zei, of schreef. En ik was duidelijk niet alleen. De site van Knack ligt sindsdien plat (wat ook niet zo bijzonder slim was van die doorgaans toch slimme mensen van Knack ;-)). Maar dat verandert niets aan het feit dat ik ook fouten gemaakt heb.

De test leerde mij hoe slecht ik Wallonië ken. De grote steden kan ik situeren, verder associeer ik Wallonië met Di Rupo, Durby en bossen. Ok, er is ook nog Spa, en de grotten van (H)an 😉 en kajakken op de Lesse. Ik overdrijf maar moet toch toegeven dat het beter kon. Ook bij de nieuwe Europese lidstaten heb ik regelmatig getwijfeld. Schande. Wel weten waar de Stille oceaan ligt maar zwoegen bij Servië, het zou niet mogen. Wij moeten dus dringend eens in die richting op vakantie.

Ben ik nu dom? Op Facebook en andere mediafora stond het vol kritische berichten. Blij was ik toen ik hier en daar toch een paar verstandige kanttekeningen las. Scoren die leerkrachten in spe daadwerkelijk zo veel slechter dan de gemiddelde Vlaming? Hadden wij het destijds beter gedaan?

Ik zou de test graag bij ons hier in de buurt eens afnemen, aan de schoolpoort bijvoorbeeld. Bakker, schrijnwerker, verkoopster, juf, verpleegkundige, huisarts, bloemist, bediende, boekhouder, personeelsverantwoordelijke, huismoeder, … : zouden die het allemaal zo veel beter doen? Ik betwijfel het.

Is dat nu echt een schande? Intelligentie is toch meer dan kennis? Een goede leerkracht hoeft voor mijn part niet alles te weten. Sociale vaardigheden, charisma, rechtvaardigheid, optimisme, motivatie, energie, doorzettingsvermogen, creativiteit en levenslust maken voor de klas vaak een groter verschil. En dat allemaal voor een karig loon. Laten we idealisme dus ook maar aan het lijstje toevoegen 😉213146994834500104_lGXknoUe_c

Zwemscool

Mijn kinderen gaan geen topsporters worden. Zeg nooit nooit maar de kans lijkt mij relatief klein. Ik wil vooral dat ze zich amuseren; meer niet. De zwemles vorig jaar viel op dat vlak een beetje tegen. Manou mocht baantjes trekken en Nina, ja Nina moest haar angst overwinnen. Echt leuk vonden geen van beide dat. En toen zag ik dat het zwembad Rozenbroeken alternatieve zwemlessen organiseert, waarbij de nadruk meer ligt op plezier en ontdekking en iets minder op zo veel mogelijk baantjes trekken in schoolslag.

Ideaal. Gisteren organiseerden ze een info- en testmoment. Leuk, dacht ik. “Kan je eens tonen wat je al kan, en ondertussen maak je gezellig kennis met de nieuwe juf. Het wordt vast erg gezellig.” En dus trommelde ik Flo en Nina mee naar het zwembad.

Hel. Afzien. Ik kan het moeilijk anders omschrijven.

Nochtans: de nieuwe lesmethode spreekt me aan. Het is vernieuwend en vooral speels. Korte cursussen met veel spelmomenten en veel ruimte voor individuele voorkeuren. Maar voor Flo duurde de uiteenzetting al te lang. En ook nadien liep het goed fout. Op papier stond dat alle kinderen individueel getest zouden worden. We kregen een scoreformulier mee voor de zwemleerkracht waarop de beoordeling zou komen.

Ik had verwacht dat ze de kleintjes zouden komen halen in de paskamers maar blijkbaar mochten alle ouders mee naar de rand van het zwembad. Het was een beetje chaos. “Alle zeepaardjes mogen nu in het water springen.” Hu? Zeepaardjes? Nina werd al een beetje onzeker door het aantal drummende kinderen en zelfs Flo de waterrat wou het water niet in. Ik wist niet goed wat te doen. “Nu moet iedereen de bodem tikken”, schreeuwde de juf van aan de zijkant. Nina stond tot aan haar middel in het water, Flo was aan de kant aan het wenen. In het water stond niet een volwassen begeleider, maar wel een 30-tal onzekere kinderen die niet goed wisten wat er van hen verwacht werd.

Ongelofelijk hoe lang het duurt om zelfvertrouwen op te bouwen en hoe snel je het kan afbreken. Voor de tweede opdracht moesten alle kinderen door de hoepel zwemmen. Nina baande zich dapper een weg naar de juf aan de kant maar tegen dat ze daar was, haalde die haar hoepel al weer boven. Flo huilde, Nina huilde. Wat een leuk, verwenmoment moest worden sloeg om in een traumatische ervaring. Ik haatte mezelf en mijn stomme plan, en plots zonk de moed me in de schoenen.

Toen ben ik het dus maar met hangende schouders afgetrapt. Hel.

Zwemscool lijkt mij nochtans een leuke organisatie. Jong, nieuw en met de nodige beginnersfouten maar te tof om zomaar te laten liggen. Ik heb Nina vandaag dus wel ingeschreven. Voor Flo heb ik lang getwijfeld. Ze is drie, zwemt graag en is niet bang in het water. Alleen ziet zij de laatste tijd al genoeg af. Dergelijke beginnersfouten wil ik haar kost wat kost besparen.

Doe het zelf (of net niet)

Mijn gsm is gevallen. Ongelukken gebeuren. Pech. Zeuren heeft geen zin. Ik probeer daar niet te lang over na te denken. Het scherm moest herstel worden en dus ging ik online op zoek. Er bleken 2 oplossingen voorhanden: je kon het scherm laten herstellen of je kon een digitizer kopen om het scherm zelf te herstellen. Zuinig en overmoedig als ik ben, besliste ik te gaan voor de tweede goedkope optie. “Niet tevreden geld terug”, beloofde GSMdisplay.com. Ze bieden nieuwe schermpjes aan plus het nodige materiaal én een montagefilmpje.

Echt onhandig ben ik niet, denk ik. Bij twijfel kon ik bovendien altijd beroep doen op een paar heel erg handige vrienden. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerste poging ontdekte we al snel dat niet al het beloofde materiaal geleverd was. Maar kom: iedereen beschikt wel over een klein schroevendraaiertje. Twee stappen verder in de demontage, bleek ook het filmpje niet te kloppen: mijn camera beschikte over 8 vijzen terwijl er op de film maar 6 te zien waren. Om een lang verhaal kort te maken: we kregen het ding echt niet uit elkaar en het was veel moeilijker dan verwacht. Dus stuurde ik de digitizer terug, maar de verzendingskosten ben ik wel kwijt (heen en terug).

In Gent blijkt er geen enkele winkel te zijn die mijn scherm kon of wou maken. HTC zelf was bereid hem te komen halen met een koerier maar ze wouden me geen prijsopgave geven. Veel winkels raadden me aan om gewoon een nieuwe toestel te kopen. Toen ik deze week in Antwerpen moest zijn, maakte ik een korte stop bij de jongens van New Phone Repair. 20 minuten boekjes lezen, apps ontdekken en mijn probleem was opgelost. Nu snel een beschermhoesje bestellen zodat het mij geen twee keer overkomt.

Proefdier

Dingen testen, ik doe dat graag. Het is trouwens een van de vele redenen dat ik opnieuw ben beginnen bloggen. Reclamejongens gebruiken bloggers regelmatig als testpersoon en zolang ik lekker kritisch mag zijn, vind ik dat prima.

 Vorige maand was de Sony nex-5 aan de beurt. Een toestel dat je talent uitvergroot en niet je ego, aldus de goed gevonden reclame. Mijn collega Monica was er al lovend over, maar het ding sprak me vooraf toch niet echt aan. Een compactcamera met verwisselbare lezen: ja, dat ziet er wel leuk uit maar op zich vind ik dat wisselen geen voordeel. Je moet dan al verschillende lenzen hebben (kopen dus) en bij het wisselen kan er vuil op de ccd geraken.

De hamvraag blijft: zijn die verwisselbare lenzen echt wel beter dan bij een gewoon compacttoestel? Conclusie na een weekendje spelen: Ja. Ze hebben minder licht nodig (diafragma 2.8) en ook de breedhoek is indrukwekkend. 16 mm voor zo een klein toestel, dat is toch wel echt leuk. Ook de manier van werken sprak mij erg aan. De Sony nex-5 werkt een beetje als een reflextoestel. Je kan het diafragma en de sluitersnelheid heel gemakkelijk bijsturen, waardoor je als fotograaf meer inspraak hebt dan bij een volautomatisch compacttoestel. Ook de kantelbare flits leek mij een meerwaarde, al heb ik die niet kunnen testen. Conclusie: de sony nex-5 is echt een mooi toestel. Een aanrader voor wie niet wil sleuren en toch bewust wil fotograferen.

Tweede hamvraag: zou ik het kopen? Ik zou het aan anderen aanraden maar ik ga het zelf niet kopen. De sony nex-5 is redelijk prijzig. Ik beschik al over veel lenzen en een toestel waarop die dingen passen. Mijn compactje wordt voornamelijk door de kinderen gebruikt en darvoor vind ik het niet ideaal.