Tagarchief: tip

Rijst

Hoe gebeurt zoiets? Je gaat lopen, krijgt warm, zweet en smijt bij thuiskomst uw jasje in de wasmand, inclusief mp3-speler. Pech. Een volledige machine inclusief voorwas heeft mijn toestelletje meegedraaid.

‘Steek hem tussen droge rijst’, adviseerde mijn collega Monica en dat bleek ene supertip. Leve de Chinezen, leve rijst en leve goedkope mp3-spelers uit de Carrefour 😉

IMG_20140402_181958

Advertenties

De Winterefteling

Ik geloof in sprookjes, of toch zeker in die van De Efteling. Want eigenlijk ben ik geen echte pretparkfan. Ons laatste bezoek aan Plopsa Indoor bezorgt me nog steeds nachtmerries. Eindeloze rijen vol jengelende kleuters in combinatie met doordrammuziek en slechte akoestiek, onsmakelijke frieten, bergen afval, vuile toiletten en heel veel gestreste ouders: mij zie je daar echt nooit meer terug. Ik moet toegeven dat het in De Panne op een doordeweekse mooie meidag kan meevallen, maar gezien mijn kinderen nu schoolplichtig zijn, zit dat er ook niet meer in.

De Efteling en Studio 100 hebben nochtans veel gemeen: een pretpark met eigen fantasiefiguurtjes, bijhorende televisieshows en merchandising. Een totaalconcept quoi. En ik heb niets tegen Studio 100. Alleen vind ik de Efteling veel beter, stijlvoller, sfeervoller, meer afwisseling en oog voor detail. Een mooi voorbeeld hiervan is Olle Bolle Gijs. Dankzij ‘papier hier’ is het hele pretpark volledig afvalvrij. Kinderen willen zo graag iets in de vuilnisbak gooien dat ze zelfs natte boombaadjes gaan verzamelen.

Ook het hotel in het park is af. De 3D-tv aan de receptie, het restaurant met speelhoek, verschillende eetshifts zodat je nooit het gevoel hebt dat het druk is, het speelgoedmuisje tussen de bedden, het opstapje voor kinderen aan de wasbak: het zijn deze kleine extraatje die het verschil maken. Ook het concept van de ‘Winter’-Efteling is goed gevonden: de (valse) sneeuw, de vele kerstlichtjes en kampvuurtjes toverden onze regenachtige dag om in niets dan sfeer en gezelligheid. Je moet er maar opkomen. En dan is er nog Villa Pardoes natuurlijk, voor het geval jullie dit prachtige initiatief niet zouden kennen.

Zaterdag was heerlijk rustig. Flo wou het liefst overal blijven zitten, en dat kon tot ik duizelig werd. Zondag hadden we iets minder geluk. Helemaal in de ban van de sprookjes hebben we onze route bovendien slecht uitgestippeld. Dankzij de Efteling-app kan je namelijk checken waar hoe veel volk staat en de rustige attracties eerst doen. Dat was buiten onze meisjes gerekend die kost wat kost toch eerst het labyrint wilden uitproberen. En zo hebben we dus toch een paar keer lang in de rij gestaan.

The Efteling rules! Volgende jaar gaan we er zeker terug op hotel, met of zonder kinderen 😉

1024x768_Winter Efteling 01

Mijn kind huilt omdat …

Ouders uit de hele wereld sturen Greg Pembroke foto’s van kolerieke peuters, met een bijschrift over de reden van het grote verdriet. Hij publiceert ze op zijn blog, ‘Reasons My Son is Crying’. ‘Het zijn de tegenpolen van al die schattige familiekiekjes.’

Wat een geweldig idee, ook al stellen de foto’s technisch niets voor. De beelden zijn zo heerlijk geruststellend.

Kijk, dit was ik, lang geleden. En het is toch ook (relatief) goed gekomen. 😉

huilen

 

 

Een extra Pietje

Manou is haar lievelingsknuffeltje al verschillende keren verloren, echt verloren. Zo bleek hij plots weg na drie uur shoppen in de grootste shoppingmall van Kaapstad. Of toen ze hem liet liggen op de bus, na haar paardrijdkamp in Spa. Net toen we ons er bij neergelegd hadden dat Pietje weg echt verdwenen was, zo drie weken na aankomst, belde Kazou ons toch nog op.

Ondertussen had een lieve lezeres, Els, mij ook gemaild, dat ze thuis een identiek konijn had liggen waar haar kinderen toch nauwelijks naar omkeken. Toen ik Manou vertelde over een vers Pietje was ze niet meer te houden. Zelf vond ik het ook een unieke kans. Een extra Pietje zou hoe dan ook goed van pas komen, al was het maar preventief.

Zo heeft Manou nu twee Pietjes. (We hebben even getwijfeld over een rijmende naam : Pietje en … ietje maar er kwam een veto van de knuffelmama ;-)) Beide knuffels lijken ondertussen met elkaar vergroeid, waardoor het risico op verlies niet gehalveerd maar wel verdubbeld is. 😉 Heel erg bedankt Els. Je had Manou haar vreugdekreet moeten horen toen ze het pakje opende.

Els heeft trouwens een heel erg leuk webshop met leuke gepersonaliseerde muurstickers en T-shirts, en toffe oorbellen. Die paardenoorbellen staan alvast op Manous verlanglijstje voor Sinterklaas.

IMG_20130916_140815

Verwend

IMG_20130811_125018

IMG_20130811_125221
Drie dochters is leuk en handig. Dat dacht ik alvast toen bleek dat we drie meisjes zouden krijgen. En natuurlijk is dat vaak ook waar. Kleren, fietsen en speelgoed schuiven gewoon door van groot naar klein. Vooral op vlak van speelgoed zijn mijn meisjes echt verwend. Zelf koop ik niet zo decadent veel. Maar na acht jaren verjaardagsfeestjes en bezoekjes van Sinterklaas hebben wij al bijna een volledige speelgoedwinkel bij elkaar verzameld. Ik moet er voor alle eerlijkheid bij vermelden dat wij als jongste van de familie ook veel speelgoed doorgeschoven krijgen.

Zo stonden hier op een bepaald moment zeker acht fietsjes van neefjes en nichtjes. En zelf doe ik voorlopig niet veel weg. Er komen hier zo veel kinderen op bezoek. Bovendien zou ik het wel leuk vinden om bijvoorbeeld little people’s te bewaren voor later. Retro fisher price blijft gewoon trendy. Toch?

Maar ik had echt geen idee wat ik voor Flo’s verjaardag moest kopen. Een dagje Boudewijnpark stond al op het programma maar op die leeftijd verwacht een kind ook een tastbaar geschenk. Daarom gingen we (na een vol uur twijfelen in Droomland) voor een glijbaan (als pot samen met de grootouders) maar gezien we al een kleuterexemplaar bezitten, kozen de zusjes voor ‘iets groter’.

En zo verandert onze tuin langzaam in een zwemspeeltuin. Nog een beetje en ik kan inkom vragen 😉

IMG_20130813_140826 IMG_20130813_141045

 

Onderwater camera

Het is een vraag die regelmatig terugkomt: mijn zotte wilde speelde dochter of zoon wil graag een fototoestel. Welke camera zou ik best kopen? Voor alle duidelijkheid: ik geloof niet in merken, en werk ook niet in een fotowinkel. Ik weet dus ook niet zo veel af van al die nieuwe modellen.

Maar als fotografiejuf en mama raad ik ouders altijd aan om te gaan voor een echte camera, geen Vtech of ander speelgoed. Koop gewoon een echte stevige camera. Want in de kast (of in een fototas) heb je er niets aan. En ze bestaan, de kleine betaalbare cameraatjes die je mag laten vallen, zelfs in het water.

Voor mijn meisjes kocht ik vijf jaar geleden (minstens) een Lumix onderwatercamera. Gisteren mocht ik hem na een speelnamiddag opvissen uit het zwembad. Geen probleem. De beeldkwaliteit is ok, niets bijzonder. Maar dat hij al zo veel jaren hun en mijn zotte kuren overleeft, is zonder meer geweldig.