Tagarchief: vakantie

In een klein stationnetje

Zoals veel jonge koppels zochten Jo en Hilde naar een leuk huisje in het groen. Ze botsten op het verlaten stationsgebouw van Racour, een dorpje vlakbij de taalgrens bij Landen. Na jaren van verbouwingen aan de woning, besloot het koppel het volledige station en zijn omgeving in eer te herstellen. Want wat is een station zonder sporen? Een leuk idee dat uitgroeide tot een groots en ambitieus project. Na veel zoek- en lobbywerk slaagde het koppel erin de sporen voor het station opnieuw aan te leggen.

Enkele jaren later kochten ze twee leeggeplunderde treinwagons op. En zo zijn de geweldige treinvakantiewoningen van station Racour ontstaan.

Terwijl we het erf oprijden, staat onze gastheer en stationschef Jo al op ons te wachten. ‘Het leuke aan een station is het komen en gaan van de mensen. Die boeiende ontmoetingen, daar doe ik het voor’, zegt Jo. We voelen ons meteen welkom.

De bagage wordt overgeladen in een ouderwetse, gepersonaliseerde bolderkar, terwijl wij tussen de bomen op zoek gaan naar de twee prachtige treinwagons. De kinderen huppelen vrolijk voorop. ‘Kijk daar. Ik zie hem al. Cool!’ In de verte tussen het groen staan twee prachtige oude wagons op ons te wachten.

Dat er bloed, zweet en tranen in de restauratie van de voertuigen is gekropen, kunnen we van ver zien.

De wagon bestaat uit een ruime, sfeervolle woonkamer met open keuken en een televisiezithoek. Aan beide uiteinden van de trein bevinden zich de twee slaapkamers, met elk een eigen badkamer. Zestig vierkante meter nostalgie én comfort voor zes personen. Alles is tot in de kleinste details afgewerkt en onthult een passie voor treinen. De banken zijn authentiek, aan de wand hangen oude metalen informatieborden en pictogrammen. En als iemand naar het toilet gaat, springt in de woonkamer het rode signaallampje automatisch aan. Terwijl we de foto’s van de oorspronkelijke wrakken bekijken, groeit ons ontzag voor onze gastheer. Trein twee is zonder meer prachtig.

‘Kijk mama, kijk. Ik ben een treinconducteur.’ De leuke uniformhoedjes en retro signaalbordjes spreken tot de verbeelding en iedereen leeft zich graag in. De sfeer zit er vijf minuten na aankomst al goed in. Terwijl we rustig uitpakken, neemt Jo de kinderen mee naar het grote fietsenhok.

Aan de andere kant van ‘de spoorweg’ ligt namelijk het fietsknooppuntennetwerk Hageland, goed voor meer dan 45 kilometer bewegwijzerde fietsroutes. In de schuur staan fietsen in alle mogelijke maten en kleuren en ook de steps vallen in de smaak. Onze vriendelijke stationschef blijkt ook een geweldige gids te zijn, en samen stippelen we onze route voor morgen uit.

Jammer dat we geen ontbijt kunnen krijgen in het station. We maken dus noodgedwongen een omweggetje langs de plaatselijke supermarkt. En ondanks de mooie keuken besluiten we die avond ook buitenshuis te eten. In het dorp is er welgeteld één restaurantje, een pizzeria, tot groot geluk van de kinderen. Het pleintje, de kerk, de boerderijen en eindeloze velden: de hele omgeving straalt rust en gezelligheid uit. We ontspannen, en rijden op het ritme van een oude locomotief de nacht in.

De zon schijnt over de velden wanneer we de volgende ochtend wakker worden. Het vergezicht uit de wagons is prachtig, maar omdat we niet de hele dag kunnen blijven liggen, maken we ons klaar voor een haalbaar fietstochtje: zeven kilometer enkele rit naar het provinciaal domein en kasteel van Hélécine. De kinderen spurten voorop, door de verlaten maïsvelden. We komen nauwelijks andere fietsers tegen. Ook in de tuin en de speeltuin van het kasteel is het gezellig rustig, de paar hongerige ganzen niet meegerekend.

‘Moeten we echt al naar huis? Mogen we niet nog even in de wagon spelen? Ik wil nog eens in de bolderkar. We kunnen toch met de trein naar huis rijden?’ Met pijn in het hart nemen we in de late namiddag afscheid van ‘onze’ wagon, en van Jo en Hilde. Station Racour is veel meer dan een leuke viersterren vakantiewoning. Het is een levenswerk waar wij heel even mogen van meegenieten.

Slapen in een vogelhuis

‘Slapen we dan echt in een nestkastje?’ De fantasie van mijn dochters slaat op hol nog voor we de grens over zijn. En terecht. De Vreemde Vogel in het Nederlandse Vlaardingen was ooit een tamelijk gewone boerderij maar tegenwoordig is het een ecologisch en vooral heel origineel hotel. Je kan er overnachten in een vogelhuis, in een raket, een gigantische struisvogel of in een oud vliegtuig.
Met de kippen op stok in een vogelhuis

Terwijl de gps me een typische Nederlandse woonwijk door stuurt, probeer ik de vele vragen van mijn drie dochters te beantwoorden. Een beetje onzeker, want even lijkt het onwaarschijnlijk dat zich tussen al dat beton een grote boerderij verschuilt. Maar gelukkig merk ik net op tijd een komisch groen vogelbord op dat dienstdoet als richtingaanwijzer.

De meisjes springen uit de wagen en rennen meteen naar de speeltuin. ‘Ouders, houd uw vogeltjes in de gaten’, waarschuwt een bord bij de ingang. De zon schijnt en terwijl de kinderen zich uitleven op de ecologische en alternatieve speeltuigen, installeer ik me tussen de bloemen op het kleurrijke terras. Op de kaart lonkt een reeks heerlijke biologische streekgerechten, gezonde broodjes en huisgemaakte taart. Zelf kies ik voor verse ‘dagsoep van groenten uit eigen moestuin’. De jongedames houden het ietwat conservatief bij ‘patat met mayo, appelmoes en nuggets’, maar ook die vallen zeer in de smaak.

Vlaardingen, de groenste gemeente van Nederland, ligt op amper een uur rijden van Antwerpen. De Vreemde Vogel ligt ingeklemd tussen de rand van het dorp en het natuurgebied Midden-Delfland. Op het domein beginnen en eindigen tal van fiets- en wandelroutes. Dat lokt drommen wandelaars en fietsers, met en zonder kinderen. Hoewel De Vreemde Vogel zich nadrukkelijk op gezinnen met kinderen richt, biedt het buitencafé genoeg hoekjes om rustig te genieten, ondanks de vele spelende kinderen.

Niet alleen de omgeving moedigt aan tot creativiteit. Aan een grote tafel in het restaurant zitten twee vrolijke meisjes klaar om te knutselen met de kinderen. ‘We maken een vogel’, kirren ze. Het kan moeilijk toepasselijker. Met een oude wc-rol gaan mijn dochters aan de slag. Een weldadige rust daalt over me neer. Wandelen, dat kunnen we morgen ook nog.

Net als hun kartonnen uiltjes klaar zijn, krijg ik de sleutel van ons vogelhuisje. De kinderen gaan opgewonden op zoek. Ik snel mijn kuikens achterna. Het vogelhuisje ziet er geweldig uit, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De inrichting is stijlvoller en doordachter dan je van een nestkast misschien zou verwachten. Aan de muur prijkt behangpapier met bomenmotief. Naast het grote tweepersoonsbed staat een tafel met een oude platendraaier.

Terwijl de dames via een laddertje naar de mezzanine verdwijnen, leg ik de Beach Boys op. Door het grote ronde raam van ons vogelhuis kijk ik uit op zon en bomen. Dit is simpel, keihard genieten.

De Vreemde Vogel won begin dit jaar het Nederlandse televisieprogramma ‘Bed en Breakfast’, een soort ‘Komen Eten’ voor hotels. Die overwinning verbaast me allerminst. Het buitenhotel combineert een zeer origineel concept met heerlijke luxe. Verse handdoeken, check. Gesteven lakens, check. Thee en koffie op de kamer, check. Het geheel is hartverwarmend. Hier gaan zowel de kinderen als ik heerlijk slapen.

Het vergt dan ook tamelijk wat moeite om mijn drie meisjes uit hun vogelhuis te lokken. Mijn kuikens vinden ons nest-voor-een nacht geweldig. Helaas voor hen wil mama-vogel ook de rest van het domein ontdekken.

Op de kleine boerderij leven twee schaapjes, twee geitjes en twee kittens. Alle laten ze zich eindeloos strelen en knuffelen. We ontdekken enkele andere bizarre logeerplekken: een raket (de SpaceMees), twee vreemde, zwarte caravans hoog in de lucht (De Familie Struisvogel) en het vliegtuig (De IJzeren Vogel). Alle ‘kamers’ beschikken over eigen sanitair, toilet en douche.

Vogels alom
Onze kartonnen knutseluiltjes waren maar een voorsmaakje, aan het thema vogels valt hier niet te ontkomen. De tuin staat vol kleurrijke vogelkunstwerken. Een show van geprojecteerde kanarievogels vind ik fascinerend.

Recyclage is een andere thema dat steeds weerkeert, en soms op onverwachte momenten. In de speeltuin dient een oude glasbak als kinderhuis. In de eetzaal staan veel sfeervolle retrospullen, van een oude kinderkoets tot antieke kapstokjes in de vorm van – jawel – vogels.

Terwijl mijn dochters zich verder uitleven (en zich onbeschrijflijk vuil en nat maken), nestel ik me opnieuw op het terras. Terwijl de zon langzaam naar de horizon zakt, hollen mijn meisjes onvermoeibaar van de speeltuin naar de zandbak, van de zandbak naar de schapen, dan weer naar de hangmat en terug naar de zandbak.

Wanneer we ons ’s avonds terugtrekken in ons vogelhuisje, zijn ze zo afgepeigerd dat ze het niet eens erg vinden dat er geen tv is. De volgende morgen laat het zomerweer ons in de steek, maar nog warm, versgebakken brood en een gekookt eitje van de boerderij krikken ons humeur meteen op.

Vlaardingen en Rotterdam bieden overigens genoeg afleiding, ook bij slecht weer. Na een lange afscheidsknuffel aan de geitjes en de katjes vliegen we uit, op weg naar de stad. Even kijken mijn kuikens nog achterom. ‘De volgende keer slapen we in de raket, of in het vliegtuig. Goed, mama? Beloofd?’ – ‘Beloofd.’ Want hier komen we zeker terug.

Zeeklassen

Vorig week vertrok Manou op zeeklassen. Omdat ik maandag moest werken, kon ik pas laat ’s avonds aan haar valies beginnen. De timing had beter gekund. Maar veel heeft een kind niet nodig op kamp, suste ik mezelf. Vorige zomer gebruikte ze maar drie onderbroeken op acht dagen. 🙂 Bovendien stond er in de begeleidende brief dat ze haar valies zelf zou moeten dragen. We zouden ons dus beperken.

Manou had er wel zin in, maar dat was niets in vergelijking met de spanning die ’s morgens op de speelplaats hing. Sommige kinderen klampten zich vast aan hun ouders, of misschien was het omgekeerd.

‘Mama? Heb je mijn fototoestel mee?’
‘Euh. Neen. Maar de juf zal vast en zeker veel foto’s maken. En ik zie dat er klasgenootjes genoeg zijn met een camera. Jij gaat daar toch geen tijd voor hebben.’

Zucht. Pruillip. Het stond nog zo op de brief.

‘Mama? Heb je jullie adres (en dat van oma, mijn meter en nog een paar mensen) op een lege gefrankeerde enveloppe geschreven?
‘Euh. Neen. Ik vond gisterenavond geen postzegels meer. Je gaat maar vier dagen weg.’

Drama.

De papa reed snel nog naar huis om haar cameraatje, waar ze uiteindelijk geen enkele foto mee maakte.
Haar briefje stak ze in de enveloppe van haar beste vriendinnetje, een ingenieuze zet vind ik persoonlijk.

Mama bleek de voorbije week een stuk minder goed georganiseerd. Want niet alleen zouden de kinderen brieven opsturen naar hun ouders, en werd ook verwacht dat wij hen eentje zouden terugschrijven.

Eerlijk: ik heb er aan gedacht maar als een echte ploetermoeder heb ik gewoon geen tijd gevonden. Maar aan schuldgevoelens doe ik niet mee. dat helpt niemand vooruit. Een beetje ontgoocheling hoort er bij, en is mogelijks zelfs gezond.

‘Het was heel leuk maar ik ben toch blij om weer thuis te zijn’, zei ze toen ze vrijdag doodmoe in mijn armen viel. Over de briefjes werd niets meer gezegd. Ik knuffelde haar, lang en hard, en glimlachte voldaan.

Heerlijk vind ik het, die zeeklassen. Leerrijk, voor het hele gezin 😉

5677707_orig 6679235_orig

Ik ga op reis en ik neem mee …

Geld (of een Visa-kaart) en je paspoort, dat zijn de twee dingen die je op vakantie nooit mag vergeten of verliezen. Al de rest kan je (indien nodig) ter plaatse kopen.

Aan dat lijstje voeg ik nu ook mijn smartphone toe ( inclusief lader én stopcontactadaptor :)).

We reden naar Duinkerke, stonden te wachten op de boot toen ik ontdekte dat onze GPS geen kaarten bevat van Groot-Brittannië.  Pech. Brighton zouden we wel vinden met een gewone landkaart, maar ons ruilhuis was volgens de eigenaars ‘a bit tucked away’.

Ik dacht aan Runkeeper in de bergen, en besefte dat er op mijn (relatief) goedkope Samsung dus ook een gps moest staan. Maar ik was niet bereid om roaming te betalen, die tarieven komen in de buurt van diefstal. Google Maps was dus niet meteen een optie.

Op de overzet downloadde ik de gratis app Navigator en de gratis kaarten van Groot-Brittannië (de hele wereld zou wat te veel geheugen wreten). Werkt prefect. Probleem opgelost.

Wat gaan we doen? Wat kost dat? Hoe laat gaat dat open? Waar vinden we een grootwarenhuis?

Cafe’s met gratis Wifi vind je overal, en gelukkig hadden we ook verbinding in ‘ons’ huisje.

Met een smartphone kan je ook deftige foto’s maken, en ze mailen naar familie en vrienden. Dat bespaart je meteen ook een reeks postzegels.

Waar is de tijd dat een gsm als overdreven en aanstellerig werd aanzien? 😉 Ook nu ken ik mensen die ‘dat allemaal niet nodig hebben.’ Zelf zou ik mijn slimme gsm niet meer kunnen missen.

‘Gaan we naar huis?’

image

image

image

image

We zaten nog niet op de boot en daar was ze al met haar vraag: ‘Mama? Wanneer gaan we naar huis?’

Dat is even slikken natuurlijk. Het is vakantie voor iedereen. Reizen is leuk. Samen op avontuur, tijd voor elkaar en ondertussen een stukje van de wereld ontdekken.  Toch?

Maar de meeste kinderen zijn van nature eerder gemakszuchtig en behoudsgezind.

Thailand, Zuid Afrika, Marokko,  Rome, Amsterdam, Parijs, Brighton mét kinderen? Veel mensen verklaren ons zot. Toch vind ik reizen met kleintjes helemaal niet zo moeilijk als het lijkt, zolang je je aan een paar ‘spelregels’ houdt:

* halveer je ritme, minstens. Met kinderen reis je trager,  veel trager. Zouden we ons zeven dagen kunnen bezighouden in zo een klein stadje als Brighton? Een week later hebben niet de helft van de activiteiten afgewerkt. So?

* Wees flexibel, plan zo weinig mogelijk. Kinderen zijn wispelturig,  dat moet ik jullie niet wijsmaken. Een strak programma is vragen om problemen. Honger? Dan eten we. Moe? Dan stoppen we.

* Laat ze meebeslissen. Jij kiest en dan is het hun beurt. Iedereen blij. Wees niet te streng. Op vakantie mag er meer dan thuis, ook ijsjes als middageten, McDonalds als vieruurtje of ontbijten voor tv.

* Sluit je op tijd af voor elkaar. Gezellig samenzijn, 7 op 7, 24 uur per dag, dat is gewoon niet menselijk. Laat je kinderen geregeld met rust, ook al hangen ze dan in de zetel met de Ipad. Ga alleen lopen ’s ochtends, of wandelen. Investeer in een berg vrouwentijdschriften of een goed boek om even in te verdwijnen. Pedagogisch misschien niet helemaal verantwoord maar zelf heb ik hard genoten van mijn mp3-speler op de speeltuin. Bij noodgevallen hoor ik door één oor meer dan genoeg. 😉

Flo is de jongste, en van aard een moeilijk stuurbaar kind. Ze doet graag haar zin, wandelt niet graag, en heeft meer dan regelmatig honger. Toch heeft ook zij genoten van ons weekje Brighton.

‘ Floowie? Morgen gaan we naar huis. Morgen zie je Tuc terug. Leul he?’
‘ Nee. Ik wil niet naar huis. Ik ga bij de poesjes blijven.’

Het zal dus toch wel meegevallen zijn. Denk ik 🙂 In juli gaan we naar Straatsburg.

image

Typisch Brits

Steden aan de zee zijn altijd leuk, zeker met kinderen. En om onduidelijke redenen hou ik wel van Engeland, ondanks de middelmatige keuken en het wisselvallige weer. Engeland is lekker anders, en voor een weekje kan ik daar wel van genieten.

Want behalve dat ze hier links rijden, ontdekte ik deze week:

* de geneugten van een leuke openbare speeltuin mét afsluiting. Meer dan toeristische trekpleisters hebben wij deze week vooral de leukste speeltuinen van Brighton ge- en bezocht, en dat zijn er heel wat. Ontdekking van de week: alle speeltuinen worden hier volledig omheind met een moeilijk te openen toegangspoortje. Zalig! Zo hoef je geen ogen op je rug te hebben. Daar kan ons Gents stadsbestuur nog iets van leren 😉

image
image

* Ik hou van vrolijke prints en kleurrijke kinderkleren maar er zijn grenzen. Of laten we het anders formuleren: de gemiddelden Brit heeft weinig smaak. Tijgerprintbroeken met Dora-shirts en fluoroze baskets, bloemenkleedjes in combinatie met te kleine fluoleggings, ik werd op slag (een beetje fan) fan van sober en effen. 🙂

image
image

* Engeland is een heel diervriendelijk land. Overal zie je honden; overal kan je vegetarisch eten. In vergelijking met Frankrijk en Duitsland was dat mij alvast een leuke verrassing.

* Verdere bedenkingen: Britse papa’s zijn erg betrokken. Veel mooie maar kleine huisjes. Britten zijn vriendelijke maar fysiek (gemiddeld ) geen mooie mensen (of misschien is dat gewoon een gevolg van het vorig puntje :)).

Brighton is een leuk stadje, heel divers. Stenen strand, leuke shops, een heus pretpark op de pier, veel groen en vriendelijke sfeer. En dat alles op geen vier uur rijden van bij ons.

Zonder huisruilaanvraag zou het als reisbestemming nooit in me opgekomen zijn. Onterecht.

image
image

Naar de bergen

Life’s what you make of it.

Ik ski graag maar met kleine kinderen is dat niet evident. Of je betaalt stukken van mensen, of je sleurt je (als ouder van 3) te pletter.

Maar eigenlijk gaat dit bericht helemaal niet over skiën. Iedereen heeft wel zo iets, een hobby of activiteit die hij erg leuk vindt maar jammer genoeg moeilijk te combineren valt met de partner of het gezin.

Soms moet een mens gewoon lekker zijn ding doen. Tijd voor jezelf opeisen, dat is gezond. Mannen kunnen dat trouwens vaak beter dan vrouwen.

Of ze nemen een abonnement op de voetbal, spelen iedere week zaalvoetbal,  trainen voor een marathon of trekken met ‘ hun moaten’ naar de bergen voor een shortski.

Samen met een vriendin doe ik dat nu dus ook. Een weekje zonder kinderen, wakker worden van de wekker, rustig jezelf aankleden, alleen voor je eigen ontbijt zorgen en de rest van de dag heerlijk skiën. Heerlijk.

Mijn meisjes zijn altijd thuis, ook al schakelen wij regelmatig een babysit in. Ze blijven nooit in de naschoolse opvang en wij gaan ook altijd samen op reis. Tot nu dus 😉

We missen elkaar, een klein beetje. Loslaten is goed, voor iedereen. Ik heb mij nooit verloren in mijn rol als mama. En toch doet het onvoorstelbaar veel deugd om even gewoon weer An te zijn, en niet An de mama van of An de fotografe of An de vriendin van …

De combinatie met prachtige bergen, genoeg sneeuw, decadent veel zon en een leuke vriendin doet mij erg veel deugd.

image

image

image

image

image

Samen op vakantie

‘Dus jullie gaan met vrienden op vakantie? Goh, dat is toch niet gemakkelijk he. Iedereen heeft zo zijn eigen gewoontes en voor je het weet heb je ruzie. Dat is niets voor mij’

Voor de deur van het appartement staan wel tien paar schoenen, en een berg zand. De kinderen rennen, roepen, zingen, dansen en spelen doorheen het appartement. Dan weer willen ze aan tafel tekenen, om geen tien minuten later opnieuw te verhuizen naar het stapelbed.

Na een heerlijke dag op het strand wordt er gegeten en gedronken. De mannen koken, de vrouwen kletsen en ruimen op. In de achterkamer horen we nog steeds gegiechel. Morgen gaan we weer wandelen, steppen, schelpjes zoeken en zandkastelen bouwen.

Samen is veel leuker dan alleen, zingen de kleine meisjes in koor. Move tegen pesten is helemaal terug. Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk. Je eet te veel, slaapt te weinig en moet zowel ’s morgensvroeg als ’s avonds nog eens met de hond buiten. En heel soms moet iedereen op hetzelfde moment naar het toilet. 🙂

Ik ben erg dankbaar dat ik de voorbije jaren zo veel toffe, gemakkelijke en lieve mensen ben tegengekomen.  Echte vriendschappen zijn zeldzaam. Dat ze jaar na jaar met ons op vakantie willen, ons blijven verdagen en er ondanks alles graag opnieuw bij zijn. TOP!

zee

Eentje

Eentje is geentje, zegt het enige kind. 🙂

Dat klopt natuurlijk niet. Een leven met of zonder kinderen is nauwelijks te vergelijken. Toch moet ik vaak glimlachen met uitspraken als ‘die van mij telt voor drie’. Mijn kindeen tellen alle drie voor drie, en drie maal drie is negen. Dat werd dit weekend nog maar eens duidelijk.

Zaterdagmorgen vertrokken Manou en Nina dus op kamp. Zaterdag werd een drukke werkdag maar zondag had ik Flo helemaal voro mezelf. In de voormiddag had ik nog een fotoshoot gepland en ’s avonds kregen we bezoek. Omdat de papa met zijn vrienden op stap was, zouden Flo en ik zorgen voor het diner.

Terwijl deugniet zich rustig bezig hield in de speelkamer, bleef ik ’s morgens tot acht uur in bed liggen (zalig). Ontbijt met verse pannekoeken, samen in bad, fotoshoot en dan samen naar de Delhaize, de ideale winkel voor wie geen idee heeft van wat hij (of zij) zou kunnen klaarmaken. Flo koos pizza als middageten en ’s avonds ging ik voor hapjes, salade en wok.

Half twee leek me een beetje vroeg om al aan het eten te beginnen en dus speelde mijn dochter en ik eerst een beetje in de tuin. Lenteschoonmaak, hondedrollen opkuisen, samen op de trampoline, haar fiets van onder het stof halen, enzovoort. Na een uurtje besloot ik binnen ook eens aan te pakken, beetje stofzuigen en terwijl ik toch bezig was kon ik even goed de keuken eens dweilen en de zetels invetten. Ik geef toe: Flo kan zich ook heel goed alleen bezighouden.

Om drie uur hebben we samen de speelhoek opgeruimd, om met het poppenhuis gespeeld. Ik was de baby 😉 En toen was het half vijf, nog steeds een beetje vroeg om aan het eten te beginnen maar een goede mise-en-place kan nooit kwaad. Om half zes stond mijn wok klaar en was de tafel gedekt.

Tegen dat het bezoek aankwam, zat ik mijn tijd te verdoen op facebook. 😉 Waar vakantiekampen toch allemaal niet goed voor zijn.

Handbagage

Ik ga op vakantie en ik neem mee …. handbagage.

In de krant lees ik dat Ryanair zijn vluchttickets ‘bijna weggeeft’. Toch bleek het buitengewoon moeilijk om tijdens de kerstvakantie betaalbaar naar de zon te reizen.

We kwamen vrij snel opnieuw uit bij Marokko, maar budget voor extra bagage was er niet. Of eigenlijk was het gewoon goedkoper om te investeren in vijf kleine valiesjes.

Is dat niet krap? Ik heb niet zo veel nodig op vakantie, en 10 kilo per persoon bleek echt meer dan genoeg. Heb na weging zelfs twee keer mogen bijvullen, met boeken nog wel.

Alleen de vloeistof-veiligheidsregel is een beetje lastig. De scanner hield mijn valies tegen en mijn  schampoo en conditioner vlogen er uit. De bodymilk, deo en zonnecrème in andere tassen passeerden wel.

Nog een tip : de avond vooraf logeren in Ibis Charleroi airport (en je auto daar laten staan) is goedkoper dan een parkeerticket van tien dagen. En je wordt afgezet voor de deur.

Zoals de talrijke voorgaande keren verliep de vlucht vlot. Wat critici ook zeggen van Ryanair, ik blijf fan.

image

Door het oog van de camera

Foto’s zouden onze herinneringen verstoren, las ik op verschillende nieuwssites deze week.

De wereld ziet er inderdaad anders uit door de zoeker van een camera. Je hebt meer oog voor detail en tegelijkertijd beleef je het van op afstand.

Als student ging ik graag uit met mijn camera. Dan had ik geen gezelschap nodig en voelde ik me helemaal vrij. Mijn fototoestel opende deuren, gaf me een excuus om mensen aan te spreken en een babbeltje te slaan. En als het tegenviel, kon ik altijd ontsnappen. ‘Ik moet nog een beetje verder fotograferen. Tot straks misschien.’ Toch hou ik erg goede herinneringen over aan die feestjes.

Op vakantie fotografeer ik dan weer zelden, en zeker niet om voor de zoveelste keer een belangrijk monument vast te leggen. En zeker op leuke feestjes voel ik het vaak aan als een verplichting. Herinneringen zijn nu eenmaal belangrijk. Toch zou ik het veel leuker vinden moest een van mijn vrienden die taak op zich nemen. 😉 Als fotograaf blijf je altijd een beetje aan de zijlijn staan, beleef je het anders.

Anders is niet slechter. Soms is het zelf wenselijk.

Mensen afraden om te fotograferen, zal ik nooit doen. In tegenstelling tot veel collega’s heb ik ook geen last van de nonkels die tijdens een huwelijksviering naast mij komen staan. Zoals mijn ex-collega Michiel Hendryckx zo mooi zei op de radio vorige week: je moet mensen de kans geven om zich te amuseren, om zich uit te leven en om creatief bezig te zijn. Fotografie is nu eenmaal toegankelijker dan tekenen of beeldhouwen.

Maar het is niet omdat iets niet op papier foto staat, dat het minder waardevol is. Mijn mooiste herinneringen zitten niet op mijn computer, maar wel in mijn hoofd en in mijn hart.

Gezocht: hondenliefhebber

Om te ontsnappen aan de eindejaarsgekte trekken wij in de kerstvakantie naar de Marokkaanse zon. Ik ben dus opnieuw op zoek naar een warm gezin voor onze lieve Tuc. Een huisdier voor de feestperiode, het is eens iets anders. Tuc is een heel braaf en aanhankelijk beest, bijzonder kindvriendelijk én heeft niet veel beweging nodig. Met andere dieren wil hij graag spelen, wat voor de nodige drukte zorgt maar agressief heb ik hem nog nooit gezien (zelfs niet toen Flo een stuk van zijn oor knipte ;-)).

Haal eens in eenzame ziek in huis, is toch het moto van kerstmis niet? Wie zich geroepen voelt, mag mij altijd een berichtje sturen. Ik bedanktde vriendelijke hondsitter graag met een gratis fotoshoot 😉

img_20130303_142649

Ski

ski3 ski2 ski

We go long way back. We zaten samen op school, vaak naast elkaar zodat ik goed kon afkijken 🙂 We hingen samen op de speelplaats tijdens de pauzes, maakten grote levensplannen, gingen samen uit, leerden samen rollerbladen, trokken als rasechte pubers samen naar de sneeuw (en naar Parijs). Ze was een van mijn eerste modellen. Een paar jaar fotografeerde ik haar huwelijk, dan haar zwangere buik en niet veel later haar eerst geborene.

En nu gaan we dus opnieuw samen skiën, zonder kinderen en zelfs zonder mannen. Een weekje met ons twee, op hotel in de bergen. IK KIJK ER KEIHARD NAAR UIT ! Mama’s verdienen af en toe een heerlijke rustpauze.  Toch? 😉

Parijs met kids: do’s en dont’s

Er bestaan veel sites met kindertips voor Parijs, en toch bleef ik tijdens mijn zoektocht een beetje op mijn honger zitten. Wat moet je nu echt doen? Of vooral: waar moet je met jonge kinderen echt niet aan beginnen? Daarom een heel persoonlijk en zeker onvolledig lijstje:

* Ook al telt Parijs veel prachtige parken en stadsspeeltuintjes, toch vind ik het geen ideale kleuterbestemming. Wacht tot dus tot ze minstens vijf jaar zijn, of vlot zelfstandig een vijftalkilometer kunnen stappen.

* De ontdekking van de week was zonder twijfel de step als vervoersmiddel. Door haar klompvoetjes kost stappen Manou veel energie.  Maar toen zagen we een paar Parisiennes op twee wieltjes. De eindeloze gebetonneerde stoepen ( veel handiger dan die stomme middeleeuwse Gentse kasseien ), grote pleinen en metrogangen lenen zich perfect voor een step. Volgende keer breng ik er voor mezelf zeker ook een mee.

* De Eiffeltoren is vooral indrukwekkend van op afstand (lees de Champs de Mars) bij valavond. Persoonlijk vind ik het uitzicht het wachten niet waard.

* Vergeet de bootjes. Vanop het water zie je niet veel meer. Dan is zo een toeristische bus interessanter. Zelf zweer ik nogal bij de metro, waar je met tien beurten echt overal geraakt. Zolang je samen door het poortje geraakt, betalen kinderen niet.

* Mijn favoriete plaatsen zijn Montmartre, gratis mooi uitzicht en sfeervol pleintje vol tekenaars en schilders – Les Halles en centre Pompidou voor de buurt alleen al, al bestel je voor het museum best tickets op voorhand – de brug met de liefdesslotjes – wandelen van de Quartier Latin tot Saint Germain. Er zijn natuurlijk nog veel interessante bezienswaardigheden maar de combinatie kinderen en de louvre zie ik toch echt niet zitten.

* Plan je bezoek. Zelf ga ik liever zonder plan op stap maar Parijs is een uitgestrekte stad. Die afstanden wegen snel door. Voor entreetickets moet je overal lang aanschuiven, dus die koop je  beter vooraf online.

* Drink wijn ( en gratis kraantjeswater in een carafe). Voor cola betaal je decadent veel geld en na een lekkere glaasje kan je bovenstaande punten ook betere relativeren. 🙂

image

image

image

Zeuren

Nooit gedacht dat ik zo een zeurmoeder zo zijn. Neen, ik zou een toffe, lieve, speelse en vrolijke mama worden. Maar mijn kinderen zijn nogal hardleers waardoor ik mezelf tien keer per dag hetzelfde hoor herhalen, iedere dag opnieuw.

Kinderen moeten leren voor zichzelf te zorgen. En dat kan alleen door hen de nodige vrijheid en verantwoordelijkheid te geven. Ouders die hun kinderen pamperen denken vaak dat ze hen daar een plezier mee doen maar eigenlijk is het een vergiftigd geschenk. Alle, dat is de theorie. De praktijk verloopt bij ons toch enigszins anders.

Het begint ’s morgens vroeg. Mijn drie meisjes zijn oud genoeg om alleen de trap af te komen. Ze gaan dus vaak alleen naar beneden maar na een paar pogingen heb ik toch maar besloten dat ze voor het ontbijt moeten wachten. Verder zijn er maar weinig regels behalve dat iedereen iets moet eten en vooral een halve beker moet drinken. Wie morst ruimt zijn troep zelf op. Manou en Nina drinken nauwelijks, waardoor ze eigenlijk altijd geconstipeerd zijn. Vijf minuten na het ontwaken mag ik er dus voor gaan: Manou, drink uw chocomelk op. Nina zit stil anders ga je weer morsen (wat dan toch gebeurt waardoor ik weer moet zagen over de opkuis). Nina drinkt alstublieft. Nu. En eet verder alstublieft.

En dan is er Flo, die buiten categorie speelt. Flo stop met uw zus te knijpen. Flo, blijf zitten. Flo geen boterhammen aan Tuc geven. Flo niet op tafel staan. Flo! Laat uw pipi potjes staan. Mama gaat dat wel opruimen (toch). Je gaat morsen. Flo. Zie je wel. Nu ligt al die pipi op de grond. Flo in de hoek. Enzovoort.

Deel twee van het zaagproject: de homeschooling. Het feit alleen al dat we moeten lezen, bewijst dat Manou het alleen nog niet kan. Nu probeer ik haar dus te motiveren, twee keer per dag. Volgens mij begint ze daar best ’s morgens aan. Uitstellen is nergens goed voor. Maar Manou ziet dat vaak anders. Straks is haar favoriete woord. Ik heb al veel geprobeerd maar het feit blijft dat als ik niet aandring, het er gewoon niet van komt.

De tafel afruimen, speelgoed opruimen, zelfstandig hun tanden poetsen, zand buiten laten, poppen ’s avonds binnen leggen, lege drankjes in de vuilnisbak, tafelrestjes terug naar de keuken brengen (of aan de kippen geven), schoenen in de kast (of op zijn minst samenhouden), het licht uitdoen, wc doorspoelen, vuile kleren in de wasmand of voor het wasmachine, enzovoort. Soms lijkt het alsof wij een hele dag achter hun veren moet zitten. Is dat normaal? Ik haat het. Moest er één geweldige opvoedinsgtip bestaan waardoor ik nooit of te nimmer nog zou moeten zeuren over deze kleine en belachelijke taakjes, dan hoor ik het graag.

De voorbije dagen heb ik hard moeten werken en dat kan je zien aan de staat van ons huis. De speelkamer valt niet meer te betreden, alles zit door elkaar, overal in huis vind ik verkleedkleren en natte badpakken, in de zandbak ligt vooral veel binnenspeelgoed en al Flo’s tuutjes vermist. Enkel dankzij papa hebben ze tegen de middag dan toch hun tanden gepoetst. Ja, het is vakantie. Weg met de strakke planningen en todo-lijstjes. Maar geef toe: er zijn grenzen.

Homescholing

Na al de juichberichten op facebook durf ik het bijna niet meer te schrijven. Maar Manou rapport was niet geweldig. Vooral lezen blijkt een werkpunt. Ik moet toegeven dat wij het voorbije jaar thuis niet zo veel geoefend hebben. Blijkt dat sommige kinderen iedere dag begeleid lezen, sommige tot een boekje per dag. Waar halen zij en hun ouders die tijd? Ik werk vaak laat waardoor Bob er ’s avonds vaak alleen voor staan. Na haar huiswerk heeft Manou bovendien vaak geen zin meer om te lezen. Kinderen moeten toch ook nog kunnen spelen?

Maar alleen op school lezen blijkt duidelijk niet genoeg. Dus namen wij ons voor om de komende maanden een extra inspanning te doen. En echte vakantie zoals in mijne tijd, waarbij we een paar maanden alles vergeten, zit er dus niet in. Ik ben nochtans geen voorstander van al die overijverige ouders en hun extra vakantieboekjes. Maar een ouder moet leren flexibel zijn, ook met zijn of haar principes. En dus gaan wij nu volop voor homescholing, deeltijds wel te verstaan 😉

Strips, samen lezen en vakantieboekjes kleuren onze avonden. Voorlopig vinden zowel Nina als Manou het erg leuk bij juf An en Bob. Of dat lang gaat duren betwijfel ik. En of het op lange termijn iets wezenlijks zal veranderen, is ook onduidelijk. Maar proberen is belangrijker dan slagen 😉