Tagarchief: verpleging

Soap

Mijn leven lijkt soms op een soap, iets tussen House (de moeilijke diagnose ), Greys anatomy (maar dan zonder romantiek en zeker zonder sex) en Familie (leve de grootouders).

Gisteren waren we nog in de wolken door Flo’s plots weergekeerde appetijt. De nachten verlopen ook rustiger. En dan trok mevrouw deze ochtend in bad zelf haar sonde uit haar neus. ‘Mijn buisje, mijn buisje’, huilde ze.

Mijn stemming sloeg instant om, van euforie naar frustratie, woede en hulpeloosheid. Waarom gebeuren die dingen nooit op een vrije ochtend ?

Om 8 uur hing ik al aan de telefoon. Eerst belde ik de huisarts, dan het UZ. ‘ Ge moet maar bellen of binnenspringen, als er iets is ‘. Right. Niet dus.

Uiteindelijk was mijn vaders thuisverpleegkundige bereid om de sonde te hersteken. En dat verliep gelukkig vlot, ook al moest de dame achteraf toegeven dat het sinds haar opleiding geleden was.

Word vervolgd (of druk op de rode knop voor een volgende aflevering ).

To stay or not to stay

” Is ’t bezoekuĆ¹r echt tot 8 uur? Mijne vent wil groag ier na Familie kijke. Alstij nu vertrekt is’t ij te loat. ”

Gisterenavond hoorde ik de verpleegsters tegen elkaar bezig, over die ouders van vandaag, en vroeger. Ik besef: het moet moeilijk werken zijn voor die mensen. Al die overbezorgde mama’s die niet wijken van hun oogappel. ” Vroeger bleven ouders niet, of het kind moest stevend zijn. Dan lagen ze allemaal samen, rustig. Nu zitten ze allemaal van ’s morgens vroeg tot ’s avonds erg laat naar tv te kijken. En dat mama en papa hier zijn ok, maar soms zitten hier ook hele gezinnen dagenlang op zo een kamertje. Zo kan een kind toch geen rust krijgen.”

Moeilijk. Natuurlijk hebben die mensen gelijk. Die ouder-kinderkamer zijn meestal niet echt noodzakelijk. En als verpleegster en arts is die aanwezigheid waarschijnlijk niet altijd een meerwaarde.

En toch. Flo ervaart haar verblijf hier nu als een soort vakantie. Het is zelfs een beetje feest, zo veel aandacht. Voor het kindje in de kamer naast ons, is het een heel ander verhaal. Hij weent nu al de hele middag de longen uit zijn lijf. Binnenkort zal hij natuurlijk ook wel slapen, van uitputting. En de verpleegsters hier hebben echt alles gedaan om hem te troosten. Dan vraag ik mij toch af: wie zijn die ouders? Wat kan er nu zo vreselijk belangrijk en dringend zijn dat echt niemand zich kan vrijmaken om bij hem te blijven?

Ook ‘ s nachts slapen hier nog veel heel kleine boelekes alleen. Welke ouder kan nu zo zonder schaamte en schuldgevoel om 8 uur de deur hier dichttrekken en gezellig naar huis gaan? Of zijn dat allemaal alleenstaande moeders van een gezin van 4 die echt geen babysit kunnen betalen? Iedereen zal wel zijn redenen hebben, denk ik dan. Velen hebben waarschijnlijk een sterk verhaal, en misschien is het maar een minderheid die kiest voor zijn eigen comfort.

Want ja, echt leuk is dat inslapen niet. Ik ben ook moe, en vuil. En ook professioneel wordt dit een lastige periode. Maar Flo hier alleen laten, overdag of ’s avonds : dat gaat toch echt niet gebeuren.