Tagarchief: wijvenweek

Zelfcensuur #wijvenweek

Ik schrijf open en bloot over bijna alles.

Behalve:

1. Ik probeer de berichten over mijn vast werk heel erg te beperken, zowel over het nieuws als over mijn collega’s. Op mijn blog ga ik voor eerlijkheid. Alles heeft goede en slechte kanten. Alleen over de goede dingen schrijven is flauw dus hou ik gewoon liever helemaal mijn mond.

2. Over mijn relatie. Alle goede, gezonde en evenwichtige koppel hebben ruzie, de ene al meer dan de andere. Bob heeft me nooit berboden om te bloggen, ook al was ik in het verleden nog een stuk opener en dus kritischer. Toch doe ik het niet meer. Buitenstaanders begrijpen het vaak niet. Ze kunnen dat ene negatieve bericht niet plaatsen in een geheel van goede verhalen. Dus hou ik mijn vuile was voor mezelf.

3.Over geld. Hoeveel staat er op mijn rekening, wat verdien ik en hoeveel geef ik aan wat uit. Persoonlijk heb ik geen moeite met openheid, ook niet op dat vlak maar dan moet het vertrouwen wel wederzijds zijn. En dat is met een blog natuurlijk niet mogelijk.

Mening # wijvenweek

Joepie. Geen echte wijventhema maar het is wel mijn favoriet. Wij Belgen vinden het om een of andere reden oh zo moeilijk om kleur te bekennen. Zelf vind ik goede debatten en dus interessante meningsverschillen net zo boeiend. Maar online is en blijft het moeilijk. Geschreven woorden wegen zwaarder, heb ik zelf moeten ondervinden. Wat je zomaar op café kan verkondigen, is echt not done op een blog. God weet wie er meeleest, en dè waarheid bestaat niet. Dus moet een mens zeer omzichtig omspringen met zijn visies en meningen.

Een voorbeeldje? Niet inslapende ouders. In ieder ziekenhuis praten de aanwezige ouders over de kinderen die soms dagenlang helemaal alleen liggen. De waarheid is natuurlijk nooit zwartwit. Voor sommige alleenstaande moeders is het praktisch gewoon onmogelijk om in te slapen, of ze wonen zo ver en beschikken niet over een wagen waardoor ze met de beste wil van de wereld echt niet op bezoek kunnen komen. En niet alle kinderen hebben nood aan een ouder naast hun bed. Helemaal waar. Maar kijk hier heb je mijn mening: er blijven echt veel kleine kinderen alleen in het ziekenhuis, soms dagen en nachten aan een stuk, en niet al die ouders kunnen niet anders. Sommige ouders vinden volgens mij hun eigen comfort en nachtrust gewoon belangrijker, ook al gaat dat ten koste van hun kind.

Ik zal nog een stapje verder gaan, los van het ziekenhuis. Slechte ouders, ze bestaan. Het zijn natuurlijk uitzonderingen maar sla de krant eens open en je botst op een: mannen en vrouwen die voor de totaal verkeerde redenen aan kinderen zijn begonnen. “Het hoorde zo, na een huwelijk. De partner wou het zo graag. Kinderen zouden hun eenzaamheid oplossen of hun relatie herstellen.” En dan zijn die kinderen daar en worden ze gedumpt voor tv, in de opvang van de Ikea, op internaat of in de cafetaria van de minivoetbalploeg waar vader zich ondertussen kan bezatten. Veel mensen denken nu onmiddellijk aan financieel arme gezinnen maar ik zie genoeg kansarme mama’s aan de schoolpoort en geloof mij: de meeste zijn een stuk gemotiveerder dan de doorsnee tweeverdieners.

Goede of slecht ouders, zoiets kan je als buitenstaander nooit beoordelen. En toch. Toen ik vorig jaar die dronken en onverzorgde vader zijn kind zag aanpakken (ik kom ze vaak tegen), had ik toch mijn bedenkingen. Bleek later dat het kind mishandeld werd. Tja, de grens tussen “moei u met uw eigen zaken – ge kent de achtergrond niet – ge moogt daar niet over oordelen ” en onverschilligheid is soms erg dun.

De waarheid bestaat niet. Juist en fout, het is allemaal relatief. Het enige wat we hebben is een verzameling mensen met een eigen bagage en eigen meningen. Ik ben voor debat, meningsverschillen, communicatie en humor; voor mildheid, nederigheid, begrip, humor en jezelf in vraag stellen. En ik ben tegen al die stomme forums waar mensen het leven en de meningen van anderen even snel anoniem kunnen afbreken.

“The will to please” #wijvenweek

Mijn grootste probleem, scherpste kantje, al mijn hele leven lang. Ik wil zo graag dat iedereen mij leuk vind, op het genante af. Ondertussen weet ik dat van mezelf en kan ik mezelf dus in toom houden. Wij mensen zijn geen beesten. Iedereen heeft een aard maar uiteindelijk beslis je zelf wat je doet en niet doet. Gelukkig maar. Toch ga ik nog altijd af en toe keihard in de fout.

In het ziekenhuis bijvoorbeeld, enkele weken geleden. Ok, ik stond zwak door de vermoeidheid en de zorgen. Er was zo een toffe verpleegster, de leukste vond ik. Hartelijk en vrolijk, niet het melige of softerige type maar gewoon een toffe madam, sociaal en betrokken. Niet dat ik veel met haar gepraat heb maar toch voelde ik een vorm van verbondenheid tussen ons. Een dag trek ik Flo een legging aan. “Die dingen draagt een mens toch ook alleen hier he?”, zei ze. “Trainings en leggings, er zijn van die mensen die dat iedere dag dragen hoor, “ vervolgt ze.

Ik lachte volluit en gaf haar gelijk. Onbewust wou ik dat ze me graag had maar terwijl ik het zei dacht ik aan Nina. Het kind wil niets anders dan leggings, en ik vind dat best ok: zacht, wast gemakkelijk en het ziet er ook nog ok uit onder een lange trui of een kleedje. Vind ik. Speelkleren zijn het maar kinderen spelen toch iedere dag? Waarom zei ik dat niet gewoon? Waarom liet ik me doen? Stoem van mij.

Ik bewonder mensen die helemaal niet waker liggen van anderen. Gewoon je eigen ding. Te nemen of te laten. Die als hun ouders (of vrienden of collega’s) smekend vragen om langs te komen gewoon eerlijk durven zeggen: “daar heb ik nu eens echt geen zin in. Niet dat ik iets anders gepland heb, gewoon geen goesting. Tot een volgende keer misschien.” Het leven moet zo gemakkelijk zijn, alleen rekening houden met jezelf. Maar zo ben ik niet dus weeg ik af: wat kan ik, wat wil ik, wie wil ik zijn, wat wil ik van anderen en zo zoek ik iedere dag naar een gezond evenwicht.

Pleasures #wijvenweek

In deze hard en drukke wereld moet een mens zichzelf soms eens lekker verwennen. Iedereen doet dat op zijn manier. Niet zo lang geleden zweerde ik bij een dagje kuren in een saunacomplex. Maar de voorbije jaren werd het steeds moeilijker om daar tijd voor te vinden en nu met Flo weet ik niet of het er ooit nog van zal komen. Een hele dag voor mezelf, tja, met drie kinderen is dat hoe dan ook niet evident. Maar ik heb nog een paar opkikkertjes achter de hand.

1. Alcohol. Wijn, cava, champagne, aperol: jezelf zo zonder reden en zonder bezoek een glas uitschenken. Kan deugd doen, zegt de alcoholist in mij 😉
2. Een heet (echt heet) bad of douche. Niet zo goed voor het milieu (of voor mijn huid) maar wel zalig. Vooral ’s avonds kan ik daar echt van genieten.
3. Slapen. Als zelfstandige heb ik nooit gedaan. Meestal probeer ik tot 22 uur door te werken maar af en toe “trakteer” ik mezelf op een avondje vroeg in bed. Om negen uur onder de lakens met een goed boek en de dag nadien uitgerust opstaan. Heerlijk.
3. Lezen, van de wereld verdwijnen en iemand anders worden. I love it.
4. Feel good muziekje opleggen en dan luid meezingen. De hit van het moment is “Move like Jagger”. 3 minuten pauze, 3 minuten verstand op nul en ik ben een andere mens. Gelukkig hebben wij hier niet meteen inkijk. Het is vast geen gezicht.
5. Gebak. Rijsttaartje staat op nummer één. Tijdens mijn laatste zwangerschap werd het een dagelijks ritueel. Een appelflap gaat er ook altijd in.
6. Snoozen met een van mijn dochters. Drie tegelijkertijd is te veel van het goede. En zomaar blijven hangen in bed is meestal niet aan mij besteed. Maar in het weekend met eentje zo een beetje dollen in bed, vind ik echt geweldig.

Koopjes, shoppen, gezellige etentjes en reizen zijn natuurlijk ook altijd goed voor het gemoed maar dan klaagt mijn boekhouder (en krijg ik op lange termijn opnieuw meer stress).

Barbie #wijvenweek

De barbievrouw bestaat niet echt. En al die vrouwen uit de boekjes zijn gephotoshopt. Dat weet toch iedereen?

We worden de laatste tijd overspoeld met campagnes tegen het huidige schoonheidsideaal, en krijgen er zonder vragen een nieuw voorgeschoteld: het “perfecte” maatje meer, mooie rondingen op de juiste plaatsen. Bent u al ooit in de sauna geweest? Het ideale maatje meer is al even irrealistisch als het vorige. En weer draait alles rond dat ene aspect: “lichaamsgewicht”. Wat een gemiste kans. Gezond (en uniek) was interessanter geweest.

Persoonlijk ga ik voor een wereld vol verschillen. iedereen gelijk is saai. Rood haar, zwart haar, kort en lang, groot en kleine mensen, zwart en blank, bruin of vol sproetjes, met bril of beugel, opvallend of klassiek, mollig of mager: iedereen zijn ding. Smaken verschillen en dat is maar goed ook.

Nina is een mager dingske, Flo een bolleke. Ze zijn zo verschillend en toch alle drie zo onvoorstelbaar mooi. Hopelijk blijven ze dat van zichzelf ook vinden.

Ochtend #wijvenweek

Maskers af, en dan meteen de week inzetten met the thema schoonheid. Een voor en na, stelden de organisatoren zelf voor. Persoonlijk vond ik dat niet zo een confronterende opgave. Iedereen ziet er ’s morgens een beetje verkreukeld uit. Dat sommige vrouwen het licht uitdoen voor hun partner en ’s morgens uit bed springen om vliegensvlug een nieuwe laagje verf aan te brengen, kan ik moeilijk vatten.

Maar ik ben wel benieuwd, hoe open iedereen het spel deze week gaat spelen. Al die blogs met schuilnamen en zonder herkenbare foto’s. Zouden ze er nu dan toch echt voor gaan? Mij hebben jullie al allemaal gezien. Geen geheimen op dat vlak.

Ik fotografeer dagelijks mensen; het zou erg flauw zijn om niet aan de andere kant te willen staan. En dan weten de lezers plots hoe je er echt uitziet? So what? Dat weet de bakker in de straat toch ook?

Met herkenbare foto’s kan je bovendien nog keihard liegen. Fotografie kan mooie mensen lelijke maken, en omgekeerd. De ene lens “verdikt”, een beetje photoshop (of snapseed) en weg zijn die rode wangen. Dat is de kunst 😉

 

Maskers af #wijvenweek

Yes, yes, yes.

Open en oprecht. Lekker echt, daar ga ik voor en ik hoop dat de rest het ook meent. Ik zal alvast een tandje bijsteken. Over wat gaat dit? De wijvenweek.

“Want wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders.”

Ik doe mee!