Tagarchief: zorgen

Kwetsbaar

We wonen in een van de rijkste en veiligste regio’s ter wereld. En toch. Het leven kan je ook hier van de ene dag op de andere ontglippen. Een zwaar bus-, trein- of auto-ongeval, een zware ongeneeslijke ziekte of een roofmoord: het overkomt mensen iedere dag, totaal onverwacht.

Ja, ook ik leefde de voorbije dagen mee met Aurore, en haar ouders en vrienden. En ook ik heb me de bedenking gemaakt dat er toch veel zieke mensen rondlopen op deze aardbol. Wat bezielt sommige mensen toch?

Maar hoe groot mijn ongeloof ook is, hoe boos of verdrietig ik ook ben, ik weiger me over te geven aan de angst. Of het nu gaat over liefde of vriendschap, kinderen krijgen, sporten, reizen of op stap gaan naar de Gentse Feesten: het kan altijd en overal (zwaar) misgaan. Maar ieder risico is ook een kans, een kans op iets heel mooi.

Net daarom is het zo belangrijk om vandaag te leven. Heb je al zo lang zin om er eens een paar dagen op uit te trekken met vriendinnen? Maak er nu werk van en wacht niet tot je kinderen groot genoeg zijn. Zin in een glas champagne op een doordeweekse werkdag? Gewoon doen. Morgen ben je misschien te ziek om er van te genieten. Droom je al zo lang van een verre reis? Wacht niet. Je weet maar nooit.

Ik hoop dat ik nog lang mag leven, dat ik mijn meisjes mag zien opgroeien en dat ik mag kennismaken met eventuele kleinkinderen. En als het anders loopt, is dat jammer. Maar mijn eerste vierdertig jaar waren alvast erg intens en waardevol. Dat kunnen ze ons alvast niet meer afpakken.

Zorgen

Zorgen is meer dan ik ooit kon bedenken. Het is er altijd zijn, dag en nacht, geduld hebben, tranen drogen, liefhebben, na een uur flesjestijd tevergeefs blijven volhouden, perdolan geven en hopen dat morgen beters brengt, de schommel duwen en tussendoor naar het kleine bedje hollen om traantjes te drogen, op je tanden bijten, winkelen met een hongerige kleine man in de maxicosi, sportschoenen kopen voor de naderende sportdag en beseffen dat je zijn schoenmaat niet kent, luisteren als je je liever afsluit, troosten als je eigenlijk zelf getroost wilt worden, De dag eindigen met een huis vol rommel, een gepoetste vloer in 5 minuten zien transformeren in een kliederboel …

Hij zegt het zo mooi, en het is zo onvoorstelbaar herkenbaar. Zorgen heeft nu eenmaal niet voor niets een dubbele betekenis.

Miserie

Gisteren kreeg ik opnieuw slecht nieuws. Niemand die we persoonlijk kennen. En toch. Vrienden van vrienden en kindje dat de geboorte niet heeft overleefd. Ik denk aan Tessa, en aan het oneindige verdriet van al de ouders. Ik denk aan kanker, aan epilepsie, aan down, aan leerachterstand en ontwikkelingsstoornissen, aan hulpbehoevende ouders, aan vechtscheidingen, aan zware depressies en zelfmoord. Allemaal problemen waar mensen in mijn kleine en beperkte omgeving mee worstelen.

Waar is de tijd dat ik met mijn vriendinnen lachte met de jongens en klaagde over de leerkrachten? We waren een hecht groepje op de middelbare school. Vijftien jaar later is er zo veel veranderd. Wie had ooit gedacht dat het ons zou overkomen?

Op donkere dagen denk ik wel eens dat we “pech” hebben maar dat klopt natuurlijk niet. Bovendien is het de maand van de hoffelijkheid, en mag ik niet klagen. Ik besef ook wel dat wij in een land leven met geweldige medische en niet-medische voorzieningen. Dat het altijd erger kan. En toch. Laat dit een “hoffelijk” hart onder de riem zijn voor al de ouders die meer dan gemiddeld zorgen over zich heen krijgen.

Verzachtende omstandigheden

Soms pleit ik verzachtende omstandigheden: we komen een beetje te laat op op school, of voor een etentje bij vrienden. Tja, Flo had net een aanval. Ik vraag later dan gewoonlijk verlof aan, voor een doktersbezoek. Soms zit ik met mijn gedachten ergens anders, in bed bijvoorbeeld ;-). Mijn fotoverwerkingswerk loopt een vertraging op, net als mijn huishouden trouwens. Fuiven laat ik aan me voorbij gaan, en plannen vind ik moeilijk. “Ik ben moe. Ze zullen het wel begrijpen”.

Maar is dat wel zo? Onze “moeilijke” periode duurt al lang, te lang. En iedereen heeft zo zijn “problemen”. Kan je miserie vergelijken?

Ouders die klagen over het winteruur. Tja, wij slapen al maanden niet meer normaal. Avondje laat gewerkt? Druk? Moe? Tja, vermoeidheid, dat is een gevoel van vroeger. Wat ik voel is toch … anders 😉 Vrienden die een etentje afzeggen want hun kindje is verkouden. Tja, dan moeten we eigenlijk nooit meer buiten komen. Slecht rapport? Tja, ik ga al blij zijn al Flo überhaupt naar school kan.

Het zijn zonderlinge gedachten, ik besef dat wel. Het is de vermoeidheid (kijk, daar doe ik het weer, pleiten voor begrip :-)). Iedereen heeft recht op zijn zorgen en zijn problemen. En zelf moet ik dringend weer op ritme proberen geraken.

En daarom hebben we Flo gisterenavond voor het eerst op haar eigen kamer, in haar eigen bed, doen slapen. Tussen ons zaten 2 gesloten deuren en een gang. Ik weet dus niet hoeveel aanvallen ze deze nacht gedaan heeft, of hoe zwaar ze waren. Misschien stuipte ze helemaal niet. Ik geloof nog altijd in wonderen, moet u weten. Een paar dingen weet ik wel zeker: aan de aanvallen kan ik niets doen. En ons slaaptekort begint echt door te wegen, op ons gezondheid, op ons humeur en op ons werk. En dan moet een mens keuzes maken: aanvallen tellen of slapen.

En de voorbije nacht koos ik, met het nodige schuldgevoel maar toch, voor slapen. En het heeft deugd gedaan (alle tot 5,45 toch ;-))

Dip

Soms lijkt het alsof ik vrolijk het ziekenhuis binnen en buiten huppel. Dat ik altijd opgewekt en blij ben, ook nu. Want ja ik probeer er het beste van te maken voor Flo, voor mijn andere meisjes en misschien ook voor mezelf. Meestal lukt dat vlot maar vergis u niet: ook ik heb af en toe een dip.

Toen ik gisterenavond thuiskwam van het ziekenhuis met een hangerige kleuter en een grote zak medisch materiaal en die berg was zag liggen, kreeg ik het even heel lastig. Er leek gewoon geen einde te komen, aan de zorg, aan de huishoudelijke taken, aan de boekhouding, de te betalen rekeningen, de planning, de taakjes hier en daar.

Het liefst wou ik gewoon in de zetel kruipen en er de brui aan geven. En huilen. De was had ik kunnen laten liggen maar aan Flo beschikt spijtig genoeg niet over een pauzeknop. Misschien vind ik dat nog het lastigste, dat je als ouder nooit echt kan ontsnappen. Natuurlijk zijn er babysits die een paar uur op hen kunnen letten maar echte zorgen kan je moeilijk uitbesteden.

Huilen of zeuren helpen niet, spijtig genoeg. Iedereen heeft zo zijn strategie maar ik geraak het best over een dip door zo weinig mogelijk na te denken. Keep on breathing and carry on. 3 grote wasmanden heb ik afgewerkt, de vaat gedaan en mijn betalingen. Om kwart voor tien lag ik in bed, te moe voor mijn leesboek. Om elf uur was Manou wakker met valse kroep. Om 2 uur moest Flo haar eerste sondemelk krijgen, zonder maïszetmeel want die zou de leiding kunnen verstoppen. Het duurde even voor ik het systeem door had. En rond 6 uur hoorde ik iets raars in haar kamertje, een aanval. Zonder die trage suikers houdt ze het dus toch niet vol tot ’s morgens.

Maar een paar uur later …toen lachte ze, onbeschaamd hard en überschattig. De moed was terug, onverwacht, net als de zon trouwens 😉