Tagarchief: zorgkinderen

De kloof

fh310507e

Vandaag is het de internationale dag voor mensen met een beperking. Het ideale moment om eens na te denken hoe het zou zijn moest het ons overkomen, hoe we op elkaar reageren en hoe we met elkaar omgaan.

Mijn lief was al ‘invalide’ verklaard voor we een koppel werden, al zie ik hem nog niet zo. En onze meisjes zijn drie zorgkindjes, ook al hebben hun aandoeningen niets met elkaar te maken. Toeval noemen ze dat. Of gewoon pech. De voorbije jaren kwam ik dus regelmatig in contact met zorgbehoevenden, gehandicapten, andersvaliden of hoe je ze ook benoemen wilt.

Wat mij blijft verbazen is de enorme muur tussen mensen met en mensen zonder een beperking. Veel gehandicapten leven in een instelling waar behalve familieleden weinig andere bezoekers over de vloer komen.

Maar er is meer. Er bestaat ook een sterke emotionele kloof. Veel gewone mensen weten niet goed hoe ze zich moeten gedragen, en omgekeerd is het ook niet altijd even gemakkelijk.

Ik doe mijn best om mijn situatie niet vergelijken met anderen. Iedereen heeft zijn problemen, punt. Miserie is miserie. En toch. Op een zwak moment overvalt het je toch. Als je ouders hoort klagen over een slechte toets, de windpokken als ‘een drama’ bestempelen of klagen als ze een half uurtje moeten wachten bij de huisarts. Het is menselijk om dan te gaan denken: waar maak jij je druk om? Is het dat maar? Menselijk maar ook een beetje fout want voor je het weet ontstaat er een ongemakkelijk stilte en een vicieus denkpatroon genre ‘zij begrijpen mij toch niet.’ Plots worden problemen in de weegschaal gelegd, vaak gevolgd door de hele vriendschap.

‘It takes a whole village to raise a child’, is een Afrikaans gezegde waar ik vaak aan denk. Reken voor zorgkinderen dus maar op een volledige stad, en dan heb ik het niet over een leger verpleegsters of therapeuten. ‘Kinderen zijn de verantwoordelijkheid van iedereen en niet alleen van hun ouders’, is nog zo een mooi zinnetje. Lag het aan mij dan veranderde ik het woordje kinderen door iedereen. Iedereen is de verantwoordelijkheid van iedereen. Gezien de vergrijzing is dat niet eens zo irrealistisch. We kunnen dus maar beter een warme, oprechte en mensvriendelijke manier met elkaar leren omgaan, ook al is dat moeilijk en past het niet meteen in onze economisch model.

Of ben ik nu gewoon kinderlijk idealistisch?

Lees ook onze heel interessante testreeks van Mustafa Kör die deze week het openbaar vervoer in zijn rolstoel test.

Mijn kind schoon kind?

Veel volwassenen staan niet graag op de foto. Het is een vorm van schaamte, en vaak ook en teken van een verkeerd zelfbeeld. Want ja, je hebt flatterende en onflatterende foto’s. En er bestaan fotogenieke en niet fotogenieke mensen. Maar dat zijn uitzonderingen. Een foto is geen schilderij. Er is altijd een duidelijk verband met de realiteit. Meer nog. Wie beweert niet op papier te plakken, bedoelt eigenlijk dat hij zichzelf in werkelijkheid veel knapper vindt. 😉

Zelf vind ik het altijd vreselijk zonde en daarom probeer ik mensen te overtuigen. Je hoeft geen model te zijn voor een leuke beeld. Opa’s en oma’s, kinderen met een beperking, of gewoon deugnieten met een grote buil of een blauw oog: ieder beeld is een momentopname. Foto’s zijn belangrijk voor later, als herinnering.

Nog erger vind ik ouders die hun eigen onzekerheid projecteren op hun kinderen. Vaak merk ik zoiets al van bij het begin: “Ge gaat het zien. Hij kan niet poseren. Je kan gewoon geen mooie foto’s van hem maken. Hij trekt altijd zo een raar gezicht, zo een stomme grijs. Allé, lach ’n keer mooi. MOOI! Niet zo. Dat is geforceerd. SPONTAAN! Ja, het trekt weer op niets. ”

Welk kind zou zich na een paar van deze opmerkingen nog kunnen ontspannen? Niet alleen word ik daar stiekem een beetje lastig van, die ouders krijgen bovendien vaak gelijk. Voor je het weet, zit je in een vicieuze cirkel: ze vinden poseren niet leuk, de foto’s zijn maar matig, ze poseren nog minder graag, weer slechte foto’s waardoor ze gewoon niet meer gefotografeerd willen worden. Bovendien zijn het net deze mensen die heel veel verwachten van een fotograaf.

Mijn kind schoon kind? Ja! Zo hoort het ook, als u het mij vraagt. Welke ouder vind zijn kind nu niet mooi? Nina trekt ook vaak een gekke bek op de foto. Ze doet gewoon veel te hard haar best maar ik vind dat niet erg. Zo is Nina. Flo’s sonde heb ik ook nooit als lelijk ervaren en ook over Manou’s voetjes kijk ik altijd heen. Zelfs als mijn meisjes huilen, vind ik ze soms nog schattig. Mooi en perfect is nu eenmaal niet hetzelfde. Toch?

Zie hier een foto uit de oude doos van baby Manou in een “kleine” driftbui. “Ik! Dat ben ik” lachte Flo deze ochtend bij het zien van deze foto. Tja, het had gekund 😉
manouhuil