Tagarchief: zusjes

Eén op één

Aandacht. Dat willen kinderen, meer dan dure geschenkjes of spectaculaire uitstapjes. Niet zomaar aandacht, het meest genieten mijn meisjes van één op één momenten. En dat heb ik als enig kind toch een beetje onderschat 😉

Ik moet altijd lachen met ouders van eentje die zonder verpinken beweren dat hun kind voor drie telt. Mijn kinderen tellen alle drie voor drie, en niet alleen door hun extra medische probleempjes. En drie maal drie is negen. Ze willen aandacht, contact, liefde, energie. Ze willen samen spelen, samen boekje lezen, samen op de trampoline, samen een tekening maken. Samen, graag met de zusjes maar ook regelmatig alleen. Alleen met mama of papa.

En dat vraagt een hele organisatie, tussen de schooluren, de naschoolse activiteiten, familie-uitstapjes, vriendenbezoekjes en andere activiteiten door. Zelf geniet ook ik hard van die één op één uitstapjes. Eentje is zalig, is rustig, is gezellig.
Eerlijk: twee kinderen vind ik al een groot verschil, zelfs al is het de oudste en flinkste die wegvalt.

Vorige week ging ik uit eten met Flo, en nadien zwemmen. Heerlijk intiem. Braaf dat ze was! Ongezien. En voor Nina’s lentefeest plan ik (net als bij haar oudere zus) een weekendje weg. Toen kozen we voor een citytrip Brussel maar nu denk ik eerder aan een wellnessweekend in Oostende. Mama kan dat wel gebruiken 😉

IMG_20140131_123938(1)

Slecht nieuws show

Bloggen doe ik al heel lang, eerst vooral over mijn fotowerk en toen ook een beetje over mezelf en over mijn meisjes. Ondertussen lijkt dit meer op een ziekenhuisblog, een emoverslag vol slecht nieuws en negatieve berichten. Nog een beetje en jullie krijgen allemaal medelijden met mij. “Zo erg.” Misschien is het al te laat maar ik ga toch proberen om hier ook nog over iets anders te schrijven, al is het maar voor mezelf.

In een periode vol medische miserie lijkt het leven buiten soms een beetje stil te staan. Agenda’s worden omgegooid, afspraken verlegd. Over mijn prioriteiten moet ik nooit lang nadenken. Geen werk is belangrijk genoeg. Maar al dat gepuzzel is wel lastig, soms allesoverheersend. Bovendien word ik stilaan een beetje moe van de vraag: “En hoe was de nacht? “En hoe is het nu?” Goed bedoeld, dat besef ik wel, maar ook confronterend.

Ik heb nog twee andere dochters, en ook met Flo beleef ik nog altijd veel leuke zorgenvrije momenten. En tussendoor probeer ik jullie natuurlijk op de hoogte te houden van de -laten we het hopen- positieve vooruitgang.