Sfeerbeelden

Romantisch etentje met een prachtig uitzicht. Gezellig

Welcome to the factory

Alle gekruiste duimen en schietgebedjes ten spijt, ze hebben ons toch doorgestuurd naar het UZ. Aan mijn vorige korte verblijven en de consultaties heb ik niet echt goede herinneringen overgehouden. Laten we hopen dat mijn vooroordelen onterecht blijken.

Het gebouw is alvast vernieuwd. Mooi en modern, dat moet ik alvast aangeven. En Flo mocht meteen op onderzoek. Geen uren wachten zoals de vorige keer. geen kamernummers maar namen op de deur, en het eerste contact met de verpleegsters verliep erg gemoedelijk. Ze hebben zelfs Flo’s handje verdoofd zodat het bloedtrekken haast zonder traantjes verliep.

En toch. Voorlopig heb ik nog net iets te veel aandacht voor de ‘andere’ details: zo een mooi en nieuw gebouw en toch kiezen voor zo kleine oncomfortabele slaapzetels voor de ouders. Kwestie van die overbezorgde mama’s zeker niet te hard te motiveren om te blijven. En in de triestige cafetaria heb ik me moeten troosten met ja, oh weer, voor de zoveelste keer deze week een broodje kaas. Straks verander ik in een. En slechts 1 internetverbinding per kamer. Het is dus kiezen tussen iPad en gsm’s. Zonde.

Maar dat zijn natuurlijk details. De beste dokters zitten hier. Ik hoop dat ze snel iets vinden. ‘We zijn bezorgd’, zeiden ze. Ik nu dus ook. En toch gaan we moeten wachten tot maandag, want ook hier draaien ze in het weekend op een minimumbezetting. Maandag zal het ook niets worden, dankzij die overijverige vakbonden. Ondertussen tikken mijn verletsdagen verder aan. Zucht.

To stay or not to stay

” Is ‘t bezoekuùr echt tot 8 uur? Mijne vent wil groag ier na Familie kijke. Alstij nu vertrekt is’t ij te loat. ”

Gisterenavond hoorde ik de verpleegsters tegen elkaar bezig, over die ouders van vandaag, en vroeger. Ik besef: het moet moeilijk werken zijn voor die mensen. Al die overbezorgde mama’s die niet wijken van hun oogappel. ” Vroeger bleven ouders niet, of het kind moest stevend zijn. Dan lagen ze allemaal samen, rustig. Nu zitten ze allemaal van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds erg laat naar tv te kijken. En dat mama en papa hier zijn ok, maar soms zitten hier ook hele gezinnen dagenlang op zo een kamertje. Zo kan een kind toch geen rust krijgen.”

Moeilijk. Natuurlijk hebben die mensen gelijk. Die ouder-kinderkamer zijn meestal niet echt noodzakelijk. En als verpleegster en arts is die aanwezigheid waarschijnlijk niet altijd een meerwaarde.

En toch. Flo ervaart haar verblijf hier nu als een soort vakantie. Het is zelfs een beetje feest, zo veel aandacht. Voor het kindje in de kamer naast ons, is het een heel ander verhaal. Hij weent nu al de hele middag de longen uit zijn lijf. Binnenkort zal hij natuurlijk ook wel slapen, van uitputting. En de verpleegsters hier hebben echt alles gedaan om hem te troosten. Dan vraag ik mij toch af: wie zijn die ouders? Wat kan er nu zo vreselijk belangrijk en dringend zijn dat echt niemand zich kan vrijmaken om bij hem te blijven?

Ook ‘ s nachts slapen hier nog veel heel kleine boelekes alleen. Welke ouder kan nu zo zonder schaamte en schuldgevoel om 8 uur de deur hier dichttrekken en gezellig naar huis gaan? Of zijn dat allemaal alleenstaande moeders van een gezin van 4 die echt geen babysit kunnen betalen? Iedereen zal wel zijn redenen hebben, denk ik dan. Velen hebben waarschijnlijk een sterk verhaal, en misschien is het maar een minderheid die kiest voor zijn eigen comfort.

Want ja, echt leuk is dat inslapen niet. Ik ben ook moe, en vuil. En ook professioneel wordt dit een lastige periode. Maar Flo hier alleen laten, overdag of ‘s avonds : dat gaat toch echt niet gebeuren.

Daar gaan weer

Te veel te zware aanvallen. Zo kon het niet verder. Volgende week hadden we een afspraak maar wachten is niet mijn sterkste eigenschap.

De arts was het met mijn eens. “Je had zo lang niet moeten wachten. ” Tja, het is een moeilijk evenwicht. Ik wil ook niet overbezord worden.

Vandaag opnieuw EEG en nmr. Afwachten dus. Ps: het is lief dat iedereen zo meeleeft maar gelieve mij niet te bellen. Ik lijk hier precies op een telefoniste. En neen, ik weet echt ook niets meer.

Trots

500 meter, dat is een halve kilometer. Ze begon rustig, onzeker. Eerlijk : ik had niet gedacht dat ze zo ver zo geraken.

Maar Manou bleef zwemmen en haalde zo erna persoonlijk record. Ik ben apetrots.

Nieuwjaarsfeest

Deze avond waren Bob en ik uitgenodigd op het nieuwjaarsfeest van De Standaard, waar ik werk.  Meestal zijn het leuke feestjes, vol BV’s (niet dat zij het verschil maken hoor ), lekker eten, een voorstelling en dansen op trouwmuziek achteraf.

Ik heb de babysit afgebeld wegens geen baby thuis, en heb me hier een maaltijd met wijn besteld. Echt sfeervol is anders.

Maat toch : Gelukkig nieuwjaar collega’s.

Mijn jongens

Iets licht en grappig tussendoor : ik loop een beetje achter met mijn was. De meisjesonderbroeken waren allemaal vuil. Gelukkig vergeten de vriendjes hier regelmatig hun gerief na het zwemmen.

Het belang van goede catering

Niets is zo erg als honger hebben, of dorst. En toch onderschatten veel mensen het belang van eten. Pas op: vroeger was ik me ook niet zo bewust van het probleem. Ik kan mijn primaire behoeften redelijk goed uitstellen. Maar mijn man, met zijn horecaverleden, heeft mij op dat vlak erg veel bijgeleerd.

Een anekdote. Als huwelijksfotograaf begon ik die dag om 8 uur, bij de kapper. Ik was al een uur onderweg. Rond 10 uur ’s morgens rijden de bruid en ik terug naar het ouderlijke huis. Iedereen moet zich nog omkleden. Een uur later arriveert de bruidegom met zijn familie. Op tafel staat één verrassingsbrood en 2 flessen champagne, voor 14 volwassen mensen. Kijk: uit één fles champagne haal je ongeveer 6 tot 7 glazen. Op de mooiste dag van hun leven heb je dus maar één glas per persoon. Ok. Tot daar aan toe. Iedereen neemt een broodje en de mand is 2/3 leeg. Moeilijk. Het wordt een lange dag. Niemand wil onbeleefd zijn maar rond gaan ze zich niet eten. Ja, natuurlijk blijft er een broodje liggen en denkt de gastvrouw dat ze genoeg had maar dat klopt natuurlijk niet.

Het huwelijk begint om 14 uur. Meteen nadien begint de eerste receptie, met kleine hapjes. Om 18 uur gaan we voor de tweede receptie, en om 20 uur gaat iedereen aan tafel. “We voorzien voor u ook eten”, zeiden ze. Ik hoop het want met dat ene hapje van deze middag ga ik er niet komen en 2 radijzen en een kaaskroket gaan het verschil niet maken. Om 21 uur kan ik me nog maar moeilijk concentreren. Ik heb honger. Om 22.45 heb ik uiteindelijk een warm hoofdgerecht gekregen. Zonde.

Overal zie je hetzelfde stramien. Events, hostessewerk, animatie, modeshoots: overal onderschatten ze het belang van eten en drinken. Straks, als er tijd is, zeggen ze altijd. Of ze voorzien iets vreselijk goedkoops. Neem het van mij aan: hongerige mensen functioneren niet goed.

Hier is dus mijn tip: Vraag je aan vrienden om te helpen met je verhuis? Voorzien genoeg drinken (en meer dan gewoon een paar grote flessen water) en eten (een broodje over de middag is niet genoeg, voorzie ook lekkere tussendoortjes van snoep tot koek tot fruit). En sluit af met iets lekkers, van aperitief tot pizza. Komen er onverwachts kennissen langs of springen de buren even binnen: met een drankje en aan hapje is het meteen veel gezelliger. Wij proberen altijd iets in huis te hebben, voor het geval dat. Belangrijk nog: organiseer je een event of een feest: zorg voor genoeg eten voor je gasten en voor je personeel. Hongerige mensen worden sneller zat, hongerig personeel wordt het sneller zat.

Uitprinten

Die meiden van mij zijn verslaafd, echt waar. Deze ga ik dus uitprinten!

wetenschappelijk bewezen

Schuldgevoelens

Meestal heb ik er niet veel last van. Terug werken na mijn zwangerschapsverlof? Ik vond het een leuke periode, pure luxe, maar 7 + 8 weken is eerlijk. Ik heb er niet om getreurd. Onthaalmoeders, babysits van de gezinsbond, werk maar ook korte reisjes zonder kinderen: persoonlijk zie ik die dingen als een verrijking, ook voor het kind. Altijd alle aandacht van mama of papa is nergens voor nodig. En op de belangrijke momenten ben ik er voor hen. Voor school uitstappen neem ik graag een (half) dagje vrij. Als ze ziek zijn, stel ik mijn shoots uit en geen van mijn meisjes heeft ook maar één nacht of dag alleen in het ziekenhuis moeten liggen. Samen op stap, knutselen en koken en voorlezen: als werkende mama moet ik zeker niet onderdoen voor de meeste huisvrouwen.

Maar vandaag bekroop mij toch dat gevoel. De telefoon ging. “Flo heeft een aanval. Een zware. Het duurt al even. Ik bel je terug.”
“Het gaat niet over. Ze stuipt niet meer maar je zou toch beter komen.” 5 minuten later: “Je moet nu komen. Nu.”

Net de dag dat Bob moest werken. Damm.

Dus liet ik mijn werk liggen. Mijn collega’s moesten er noodgedwongen voor opdraaien. Niet dat ik hen veel keuze heb gegeven. Als een gek srong ik in mijn auto. Groot Bijgaarden – Oostakker is 45 minuten. Te lang. Te ver. Het is een moeilijk evenwicht: zo snel mogelijk zonder zelf te verongelukken. Toen ik aankwam lag ze uitgeput te slapen. Te laat. *Schuldgevoel* En al dat werk dat nog moest gedaan worden * Schuldgevoel*

Mama’s kunnen eigenlijk nooit goed doen. Enige troost: dokters blijkbaar ook niet want die depakine werkt aan geen kanten.

Aan de andere kant

Het idee dwarrelde al lang door mijn hoofd. Koks gaan toch ook eens proeven bij de buren? Het is interessant om collega’s bezig te zien. Hoe veel foto’s maken zijn? Hoe gaan zij met lastige kinderen om? Hoe groot in hun studio en met welke prop’s werken zij? En, ik zou er een paar leuke foto’s kunnen aan overhouden. Op Groupon lopen er regelmatig schandalig goedkope deals van fotografen uit Gent maar meestal vond ik hun werk niet echt geslaagd.

En dan botste ik op een aanbieding die me wel aanstond. De naam zei mij niets en ik vond er ook geen site van terug maar haar foto’s waren wel mooi. En goedkoop, onvoorstelbaar. Dus kocht ik een bon en trok ik enkele weken geleden met heel het gezin naar haar fotostudio. De naam van de fotografe in kwestie hou ik voor mezelf, uit respect voor haar.  Toffe madam was het, niet meer zo jong en met ervaring.  Ze werkte sober en trok in vergelijking met mij weinig foto’s. Mooie nieuwe strakke studio maar wel heel erg klein, een stuk kleiner dan bij mij.

Mijn meisjes waren super braaf. Ze werkten vlot mee. Wat het oog van een vreemde niet kan doen. Ik was erg enthousiast na de sessie. Dit weekend mocht ik mijn prints gaan halen. Geen digitale bestanden te krijgen, zoals vaak in de sector. Spijtig.

Conclusie: ze gaat vaak een stuk closer dan ik en dat zijn de beste beelden geworden. Moet ik onthouden. Ze is erg zuinig geweest in het afdrukken met als resultaat dat er weinig goede groepsfoto’s tussen zaten. Er was altijd wel iemand die er “minder leuk” op staat. Ok, ik lijk soms misschien hyper maar het werkt wel. Ook qua licht blijken de groepsfoto’s moeilijk.

Enerzijds heb ik geen whaouw-gevoel, anderzijds ben ik ook stiekem een beetje blij. De foto’s zijn ok maar dat zijn die van mij ook. Het is een toffe madam met veel ervaring maar ik moet niet onderdoen. Het was wel leuk eens bij haar op bezoek te gaan. Als het aan mij lag zou ik regelmatig eens samen met collega’s shooten – ik van hen en zij van mijn gezin. Jammer dat de meeste dat niet zien zitten…

Give Away: mutsjes

tot 2 jaar

Nu het nog winter is: een kleine mutsen give-away. Bloggers maken dubbel kans (twee kaartjes) maar moeten mij dan wel in hun blogrol zetten. En alle andere mensen moeten mijn bena-pagina leuk vinden en hier een berichtje achterlaten (voor welke muts ze gaan). Dan stuur ik ze gratis en helemaal voor niets op. Zondag kies ik dus wacht niet te lang. Succes.

Lente-feest: de inhoud

“Ik lees op je blog fantastische dingen om te doen met Manou, maar misschien ontbreekt het net aan inhoud – allé, gesteld dat dat voor jullie wenselijk is die dag.”

Altijd leuk om kritische en inspirerende reacties te krijgen op mijn blogberichten. Deze mail deed mijn buitengewoon veel plezier. Een kort fragmentje:

Verschillende vrijzinnige organisaties (zoals www.deMens.nu) bieden alternatieve trouwvieringen aan, begrafenissen en ja communie-lentefeesten. Vorig jaar heb ik zo’n individueel groeifeest begeleid voor N. Zij is hier 2 keer bij mij op gesprek geweest met haar mama en broer en zus, en uiteindelijk hebben we dan een ‘kleurenfeest’ ineen gestoken. Dit jaar volgt haar broer S met een ‘circusfeest’ ‘en voor I denk ik dat het thema ‘ontdekkingsreizen’ misschien ook wel leuk is.

Ik heb al verschillende alternatieve trouws mogen fotografen. Altijd mooi, altijd persoonlijk en meestal erg fotogeniek. Lang gedacht dat moesten wij ooit trouwen, we iets gelijkaardigs zouden doen. Ondertussen weet ik het niet meer zo. Wij zijn niet gelovig en op zo momenten is dat natuurlijk spijtig. De kerk heeft zulke prachtige rituelen. Ik benijd gelovigen soms. Hoe mooi is het niet elkaar eeuwige liefde en trouw te beloven? “Wat god heeft verbonden, kan de mens niet meer uit elkaar halen.” Hoe graag ik Bob ook zie, met de wetenschap dat 1 op 3 koppel scheidt, heb ik altijd een meer pragmatische visie gehad over relaties. Het moet mooi zijn er echt nog in te geloven. En de dood. Ik zou echt alles geven om te mogen uitkijken naar een weerzien met mijn mama. Maar hoe hard ik het ook probeer: mijn gevoel zegt dat de dood het einde is.

Religie is belangrijk. Er zijn al zo veel mensen gestorven voor hun geloof. Doen alsof zit er niet in. Iets inhoudelijk koppelen aan haar lentefeest, spreekt me wel aan. Maar moet ik de kerk kopiëren? De mailde deed me nadenken: welke inhoud ? Wat wou ik Manou leren? Dat meelopen met de meerderheid nergens voor nodig is. Dat je communie niet doen ook een teken van respect is ten opzichte van mensen die wel geloven. Dat je opkomen voor je eigen mening niet betekent dat je tegen de visie (of het geloof) van anderen bent. Dat mensen nu eenmaal verschillen en dat dat goed is.

Terwijl ik de mail las, wist ik meteen wat ik zou kiezen voor Manou’s lentefeest: ik zou een weekend met haar alleen op stap gaan. 100 % tijd en aandacht voor haar. En het zou niet te vrijblijvend zijn. Geen weekend Center Parcs of Euro Disney maar een wellness tweedaagse in Brussel. Moeder en dochter. Samen op hotel, een beetje sjiek. Lekker eten op restaurant, geen quick of lunchgarden maar iets hip. Het is feest. Samen naar de film van 8 uur, manneke pis bezoeken en het Atomium, Brussel verkennen, de metro nemen en naakt in de sauna. Samen, aandacht, liefde en avontuur, durven, vertrouwen in jezelf en niet altijd willen scoren bij anderen: ik vind dit allemaal inhoud genoeg voor een eerste lentefeest.

Een alternatieve dienst, het zou kunnen maar niet voor ons. Mijn Manou was alvast vreselijk enthousiast met mijn voorstel. “Wanneer gaan we nu naar Brussel? Hoeveel keer slapen is het nog?”. Ik heb alvast ons hotelletje gevonden.

PS: “ Stel dat je kindjes gedoopt zijn of naar een katholieke school gaan ligt het soms een beetje moeilijk (voor sommige van mijn collega’s).” Wat raar. Wat ontnuchterend. De meeste katholieke scholen maken geen probleem van ongelovige (of anders-gelovige) kinderen. Waarom zouden vrijzinnigen het dan wel lastig hebben met allerhande tussenvormen?

Kleur eens een foto in

Vergelijk het met topsport: het ziet er eenvoudig uit maar niets is minder waar. Deze bekende oude foto’s werden oorspronkelijk in zwartwit getrokken. De Zweede kunstenares Sanna Dullaway kleurde ze in. Mooi!

 

Naar de tandarts

“Hell of a job”, vind ik het. Naar de tandarts gaan met kleine kinderen is niet leuk maar wel noodzakelijk. “Een cadeautje als je flink bent, en niet weent.” Chantage werkt, echt waar. Toch kregen ze het moeilijk want het verdict was zwaar: Manou 1 gaatje, Nina 3. En wij poetsen nochtans twee keer per dag, elektrisch.

Fotokoekjes en andere leuke hebbedingetjes

Leuke fotokoekvormpjes, coole fototasjes, kleurfilters, lensknuffels en snorstokjes: Photojojo is een leuke site. Geen echte fotomateriaal dus maar wel een reeks originele fotohebbedingetjes. Toch even bij vermelden dat het een Amerikaanse site is en dat je op iedere bestelling nog extra douanekosten moet betalen (cash te vereffenen aan de postbode bij afgifte van je pakje). En dan vind ik het allemaal een beetje te duur voor wat het is.

Poseren

Dan zijn ze zes jaar, beginnen ze eindelijk te luisteren en mooi stil te staan voor de foto. Maar spontaan lachen zit er niet meer in. Poseren dat ze plots kunnen. Wreed.

Manou en haar vriendinnetjes.

Lentefeest inspiratie

Er staat nog helemaal niets vast maar ik heb ondertussen al een paar leuke ideetjes op een rij:

* Mijn eerste idee was om een geweldig once-in-a-life-time verjaardagsfeest te geven, een twee-vliegen-in-een-klap-feest. Maar we nodigen de vorige edities al een veertigtal mensen uit. Meer volk zie ik niet zitten. Een voorstelling dat hebben we ook al gedaan, we hebben al een trampoline waardoor ik de meerwaarde van een springkasteel miniem is. Even dacht ik aan zo een bungee-jump (huren voor een dag) maar dat bleek vreselijk duur te zijn.

* Een ik-word-groot-parcours is origineel maar ik zie mij er geen beginnen aan. Proeven? Die moeten dan wel echt een beetje een uitdaging zijn en wat als ze dan niet durft? En gaan de andere aanwezigen dat wel gezellig vinden? Het is een beetje dubbel. Net als bij vrijgezellen zelden echt leuk voor de rest van de groep.

* Een fuif? Of is dat een beetje te vroeg?

* Lentecamping: onze vorige tuincamping was erg gezellig. We gaan dat deze zomer zeker nog eens organiseren. Een echt geschenk voor haar is dat dus natuurlijk niet. Bovendien gaat niet iedereen willen meedoen. Neen, de oma’s en opa’s zie ik nog niet meteen de tent in kruipen waardoor het hele concept toch een beetje kracht verliest.

* Een reis zoals Inge suggereerde vind ik wel een heel erg leuk idee. Dat ik daar nog niet zelf aan gedacht had. Maar waar ga je dan heen? Kies ik voor een mama-dochter weekend naar een grootstad zoals Parijs of Amsterdam? Gat ze dat wel echt al leuk vinden? Of gaan we vliegen? Barcelona of Nice of Canarische Eilanden voor een tweede keer dit jaar? Euro Disney zie ik niet echt zitten, al is het maar omdat ze schoolplichtig is (en we de hatelijke lange files aan de attracties niet zullen kunnen vermijden?). Voor een paardenvakantie kan ze nog niet genoeg rijden en een olifantenweekend zoals in Thailand is niet echt haalbaar.

* Een weekend aan zee met 4 of 5 van haar beste vriendinnen, leek me ook leuk. Ik zou die meiden wel aankunnen, maar gaat dat wel echt leuk blijven een heel weekend. Als ze hier een namiddag komen spelen, is het vroeg of laat al eens discussie. Ik zou echt niet willen dat “haar” weekendje op ruzie eindigt.

* Een leuke fotoshoot op een speciale locatie met visagist en fashionkleren. Dat ga ik echt proberen organiseren al is dit waarschijnlijk meer een geschenk voor mezelf.

* Een eigen huisdier zou natuurlijk ook geweldig zijn. Maar een poes hebben we al. Een hond ziet de vader niet zitten. Wat lijft er over? Een konijn?

Soit. Ik pieker nog even verder…

Gered

Goedheid bestaat. Super vriendelijke mensen die je nauwelijks kent en je toch zomaar helpen. Onbaatzuchtig. Er is hoop voor deze wereld. Ik moet mijn visie over alles en iedereen herzien. Het leven is mooi.

We zochten dus een babyfoonvideocamera. Dringend. Misschien zou het de nachten leefbaarder maken. Hoop doet leven. Een vriendin uit Deinze had nog zo een ding staan. Maar haar jongste is zo oud als Manou en het spel werkt niet meer. Spijtig. En dan kreeg ik een blogberichtje van Ineken. Dat ik wel haar toestel eens mocht lenen. Ze wou het zelfs komen brengen. Wat een service. En neen het is niet dat in Ineken persoonlijk ken. Ik lees haar blog en zij die van mij maar op straat zouden we elkaar niet herkennen. Het hield haar niet tegen.

Gisteren van 21.45 stond ze voor de deur, met een prachtig zo goed als nieuw camerababyfoon in de hand. Ik heb het ding meteen aangesloten en het werkte perfect. Er zat geen handleiding bij maar eenvoudiger kon niet. Zou die camera wel werken in het donker? Ja hoor, op het scherm verscheen een geweldig herkenbaar nightvisionbeeld. Ideaal!

Deze nacht ben ik niet moeten opstaan. Bij twijfel duwde ik even op de knop en dar lag ze, rustig en wel. Tot daddy deze ochtend iets raars hoorde. Ik keek en zag… een grote knuffelbeer. Vanaf nu gaan de teddy’s dus een andere slaapplaats moeten zoeken. De kleine ochtendopstoot hebben we niet kunnen vermijden maar dankzij het cameraatje heb ik toch goed kunnen slapen. En dat maakt een wereld van verschil.

Bedankt Ineken !

Bond zonder Naam

“Cliché, kleinburgerlijk, simpel, stijlloos, oubollig en saai”. Hip is Bond zonder Naam niet. Daar zal de dood van zijn bezieler niets aan veranderen. Echt populair ga ik me dus niet maken als ik zeg dat ik korte quotes soms wel kan appreciëren. Ok er bestaan beter, veel beter dan bzn. Ze zijn te braaf en wat vreselijk lelijke lay-outs. Maar het idee, het concept van korte quotes of leuke levenswijsheden kan ik best smaken.

Een paar voorbeeldjes.

 

en dan de niet-bzn (en leuker als je het mij vraagt )

En nu stop ik. Beloofd !