Nieuwe buren

Ik ben een grote fan van de Decathlon, zeker voor de kinderen maar ook voor mezelf. Niet dat ik zo veel aan sport doe Maar ik hou wel van betaalbare kledij dat tegen een stootje kan. En ze verkopen er ook zo leuke gadgets en verjaardagsgeschenkjes, van zwemgerief en buitenspeelgoed tot warme handschoenen en kleurrijke zaklampjes.

Jammer voor mij maar gelukkig voor mijn portemonnee moet ik er voorlopig best ver voor rijden, naar Antwerpen of Brugge. Maar daar komt dus verandering in. Decathlon gaat zich niet naast de Ikea maar wel naar de Weba vestigen. En dat is achter mijn hoek, op loopafstand als het ware.

Danger  

Stick together

Enkele maanden geleden kocht ik een nieuwe, krachtigere mac. Die had ik nodig omdat mijn fotobestanden ook steeds groter en zwaarder worden. Maar wat zou ik doen met mijn “oude” mac? Na drie jaar doet hij het nog altijd zo goed als probleemloos. Maar wat moet ik met 2 desktops? Dus besloot ik om hem te verkopen, online. Dat ging vlot, ook al kreeg ik maar één vierde van de oorspronkelijke prijs. Computers zijn snel afgeschreven.

Na twee dagen sprak ik af met een geïnteresseerde koper. Hij zou hem om kwart na tien komen halen. Die ochtend moest ik het toestel nog grondig opkuisen. Daar staan best veel interessante programma’s op die ik straks kwijt ben, ontdekte ik op die manier. Allemaal officiële dingen hoor maar sommige had ik gekocht op dvd, en mijn nieuwe mac beschikt niet over een dvd-lezer. Van andere was de serial ondertussen vervallen, of bezat ik gewoon de installatiesoftware niet meer.

De koper liet op zich wachten. En hoe langer ik daar zat, hoe meer ik begon te twijfelen. Ok, 400 euro is veel geld. Maar wat als Manou volgend jaar een computer nodig heeft? Voor dat bedrag koop ik haar geen nieuw toestel. En als ik al die programma’s opnieuw moet kopen en een externe brander, ga ik misschien evenveel geld kwijt zijn.

Na een half uur smste de koper, dat het nog een kwartier zou duren. Ik heb hoe dan ook al een hekel aan mensen die te laat komen. Vijf of tien minuten, dat kan gebeuren. Maar wie drie kwartier te laat komt, is gewoon slecht georganiseerd. Of hij (of zij) heeft geen respect voor mijn tijd. De verkoop ging dus niet door, hoe boos hij ook werd. Mijn bureau staat nu een beetje vol en ik heb voor niets een hele voormiddag bestanden zitten kopiëren en wissen.

Maar mijn maatje blijft!

Morgen

Morgen, gaat het gebeuren…

Het zal je maar overkomen, zo een zoon met musicalbloed. Mijn schoonzus kan zo van job veranderen, van turnjuf naar producer. Wat zij en de kinderen de voorbije maanden voor elkaar gekregen hebben, is buitengewoon. Want er komt nogal wat kijken bij zo een voorstelling. Drie dagen geleden brak nog een van de meisjes haar arm, op twee plaatsen. En gisteren was het generale repetitie.

Misschien kan ik al een stukje filmen , dacht ik. Zo gemakkelijk ging het natuurlijk niet. Eerst moesten al die mini-artiesten geschminkt worden en dan kregen ze elk een draadloze microfoon aan, gevolgd door een uitgebreide soundcheck. Terwijl de ene overstuur was, konden we de andere nauwelijks horen. En natuurlijk moeten alleen de kinderen op het podium te horen zijn, en niet het geroezemoes backstage.

Na de eerste repetitie moesten twee kinderen afhaken, en werd ik gepromoveerd tot stand in. Nog een geluk dat ik het altijd ben die de foto’s maak Nu kan ik wel met kennis van zaken zeggen: het ziet er allemaal veel eenvoudiger uit dan het is. Het werd laat, te laat. De kinderen waren op het einde allemaal doodmoe, wat zelfs zorgde voor een paar traantjes. Pas om elf uur lag Manou in bed en deze ochtend hebben we de schoolbel niet gehaald.

Maar we zijn klaar. Morgen is het zover en gaat alles in zijn plooi vallen. Morgen … gaat het gebeuren

Een leven met kinderen

Toen wij aan kinderen dachten, kregen we veel waarschuwingen te horen. Pas maar op, een leven met kinderen is niet te onderschatten. Alles gaat veranderen. Gedaan met uitgaan, met feestjes, met voltijds werken, met hobby’s, met tijd voor jezelf. En dan was ik zwanger en volgde er een nieuwe reeks onheilsberichten: wacht maar tot je vijf of zes maanden ver bent, het wordt heel lastig. Je gaat opgezwollen voeten krijgen en rugpijn, en ‘s nachts slapen met zo een dikke buik dat gaat vaak ook niet meer. Onderschat het niet, zo een zwangerschap. Misschien heb ik heel veel geluk gehad maar ik heb tot de laatste dag met plezier gewerkt, zonder veel klachten.

Wacht maar tot de baby er is. Die eerste maanden ga je niet buiten komen. Zo een pasgeboren baby is heel vermoeiend. Sommige moeders beweerden dat ik de eerste weken niet eens tijd zou hebben om mezelf te wassen, en dat ik best kon uitkijken naar poetshulp. Maar ondanks onze medische problemen heb ik erg genoten van mijn zwangerschapsverloven.

Bij het lezen van de discussie van de week kon ik het toch niet laten om een beetje te fronsen. Begrijp me niet verkeerd: het zijn leuk geschreven stukken, soms heel herkenbaar. Ook ik heb de voorbij jaren keuzes moeten maken om een evenwicht te vinden tussen mijn werk en mijn gezin, zeker gedurende de langdurige ziekenhuisperiodes.

En ook ik stel me soms vragen over de toekomst. Wat komt er voor Nina na type 8? Gaat zij ‘de job van haar leven’ vinden na een technisch of beroepsopleiding? Gaat zij genoeg geld verdienen om onafhankelijk en gelukkig te zijn, om zonder zorgen zelf kinderen te krijgen en een huis kopen? Moet ik voor haar (of voor Flo?) extra geld opzij proberen zetten? Is dat überhaupt wel mogelijk? Even zag het er naar uit dat Flo’s epilepsie gepaard zou gaan met een heel zware mentale handicap. Op vlak van een onzekere toekomst kan dat wel tellen.

Toch prijs ik mezelf gelukkig. We leven in een van de rijkste delen van de wereld. Manou heeft niet zo veel last meer van haar klompvoetjes, Nina is een lief en vrolijk kind, en ook Flo’s aanvallen zijn stabiel. Piekeren en twijfelen en schuldgevoelens, daar steek ik geen energie in. Waarom zou ik? Dus laten we eerlijk blijven.  Eén gezond kind opvoeden in België, zo onhaalbaar kan dat toch niet zijn?

Overleg

Straks is het eindelijk zo ver. Om 14 uur word ik op school verwacht voor het grote type 8 overleg. Samen met de juf en de coördinator van het revalidatiecentrum gaan wij de clb-medewerkster uitleggen waarom wij denken aan buitengewoon onderwijs voor Nina.

En het is irrationeel maar toch moet ik toegeven dat ik een beetje zenuwachtig ben. België is een verzorgingsstaat. Voor kinderen als Nina en Flo zijn er oneindig veel hulp- en steunmiddelen beschikbaar. Maar je moet ze vinden, en meestal moet je ze ook nog afdwingen. In de praktijk voelt steun toch anders aan.

Ik denk aan de procedure voor bijkomende kinderbijslag voor Flo. Het ziekenhuis was zo vriendelijk om ons op onze rechten te wijzen. Mensen als wij konden wel een beetje extra steun gebruiken, zei ze. Maar wat volgde was een administratieve hindernissenparcours. Tientallen mails heb ik eerst moeten sturen naar de sociale dienst, gevolgd door een ‘controleafspraak’ bij de adviserend geneesheer. Zonder te dramatiseren maar echt hartelijk en leuk waren die contacten niet.

Ook vandaag heb ik het gevoel dat ik een beetje voor de clb-rechtbank moet verschijnen. Mensen zouden misbruik kunnen maken van het systeem, hoor ik. En het zijn dus niet de ouders of de school maar wel het clb die beslist, maakte de medewerkster me duidelijk aan de telefoon.

Het komt goed, dat kan niet anders. Ik ben goed voorbereid. Zowel over Nina als over type 8 onderwijs heb ik me grondig geïnformeerd. Heb met heel veel mensen gepraat. Ik heb alle mogelijk scenario’s zo objectief en zo kritisch mogelijk overwogen. Ik heb mijn vooringenomenheid bijgestuurd. Vergis u niet: dat is geen gemakkelijke oefening. Maar we gaan voor het beste voor Nina, op korte en op lange termijn.

En nu zou het leuk zijn moesten we deze namiddag allemaal aan hetzelfde zeel trekken. Zo kan ik morgen (of later deze week) Nina eindelijk inschrijven.

Testje

Een lichttestje op zaterdagochtend. De achtergrond blijft te oneffen of te donker voor flitslicht. Met daglicht is het effect mooier alleen hadden mijn topmodellen tegen dan geen zin meer. Gelukkig blijft de voorgrond op deze kiekjes toch schattig

Tuinkonijn

Wij wonen in een groot oud huis, oorspronkelijk een dokterswoning. Ik vind het een heel tof maar wel wat klassiek gebouw, en net daarom proberen we het een beetje modern en speels in te richten. Zo past het beter bij ons Ons nieuw oranje tuinkonijn is daar een mooi voorbeeld van. Het idee was om het tuinkonijn buiten aan de voordeur te plaatsen. Zo zou niemand nog twijfelen aan de inkom van de fotostudio.

Alleen weegt het konijn niet zo veel. “Mensen gaan dat zien staan van op straat, en voor je het weet is het weg.” Gek hoe snel een mens zich laat besmetten door onrust en angst. We hebben een hoge haag maar die groeit alleen in de zomer volledig toe. En ja, het is een opvallend ding.

Wat jammer eigenlijk dat we altijd onze spullen zo moeten beveiligen. Met beton zouden we het kunnen vastzetten of verzwaren. Maar voorlopig staat het dus in de gang, tot grote vreugde van de kinderen.